Aπό τότε που βγήκε το «συγγνώμη» γαϊδούρεψε ο κόσμος, λέει μια λαϊκή παροιμία. Ο Μητσοτάκης, που έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, ώστε να νομίζει πως μπορεί πανεύκολα να… σαγηνεύει τα πλήθη, βγήκε και ζήτησε «συγγνώμη». Για τι ακριβώς ζήτησε συγγνώμη, κανένας δεν κατάλαβε. Το ζητούμενο, άλλωστε, ήταν απλώς να ακουστεί η συγκεκριμένη λέξη, για να κάνουν μετά παιχνίδι τα (κωλο)«πετσωμένα» ΜΜΕ. Το είδαμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα ραδιοτηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, που ξεκινούσαν με τη φράση «συγγνώμη ζήτησε ο πρωθυπουργός…».
Ας πάμε, όμως, κάτι λιγότερο από δύο μήνες πίσω. Ηταν 15 του Ιούνη, είχε καεί ήδη μια μεγάλη δασική έκταση στα Γεράνεια Ορη (για τρίτη συνεχή χρονιά!) και το δίδυμο Χρυσοχοΐδη-Χαρδαλιά έδωσε συνέντευξη Τύπου για να δηλώσει πανέτοιμο για τη νέα αντιπυρική περίοδο.
Ο Χρυσοχοΐδης δήλωσε «ιδιαίτερα ευτυχής» και εξήγησε το λόγο: «Θα ήθελα, πρώτα από όλα, να υπογραμμίσω ότι έχει γίνει μια εξαιρετικά πρότυπη δουλειά για την αντιπυρική προστασία της χώρα μας, μια πραγματική τομή φέτος, όχι μόνο όσον αφορά τα μέσα και τους εξοπλισμούς, αλλά και το προσωπικό μας – αυτά είναι στοιχεία που θα σας παρουσιάσει σε λίγο αναλυτικά ο κ. Χαρδαλιάς. Ωστόσο, θέλω να επισημάνω ότι έχει γίνει μια πρότυπη δουλειά όσον αφορά την αντίληψη και την κατανόηση του προβλήματος για την πυροπροστασία στη χώρα μας. Έχουμε πλέον μια νέα προσέγγιση – με επίκεντρο την πρόληψη, την ετοιμότητα και την προσπάθεια παρέμβασης πριν εκδηλωθεί το κακό. Σκοπός όλων μας είναι, στο μέτρο του δυνατού, η αποτροπή του κινδύνου. Οχι η εκ των υστέρων μεμψιμοιρία για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει»!
Αναφέρθηκε και στην «Επιχείρηση Δρυάδες» της Πολιτικής Προστασίας, λέγοντας τα εξής: «Με μέθοδο, οργάνωση, σχεδιασμό, προχωράμε. Η Επιχείρηση Δρυάδες της Πολιτικής Προστασίας που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη, σε όλη την Ελλάδα, για τον προληπτικό καθαρισμό εύφλεκτης ύλης και τη διάνοιξη δασικών δρόμων και διόδων πρόσβασης πυροσβεστικών οχημάτων σε 18 περιοχές της Αττικής με χαρακτηριστικά επικινδυνότητας, όπως είναι το Τατόι, η Ιπποκράτειος Πολιτεία, το Σέιχ Σου στη Θεσσαλονίκη, και σε άλλες περιοχές της χώρας – αυτό λοιπόν εγγράφεται σε αυτή ακριβώς τη νέα αντίληψη, τη νέα προσέγγιση πρόληψης και ετοιμότητας, συνεργασίας και άμεσης απόκρισης!».
Χρειάζεται μήπως να σημειώσουμε ότι όλες οι περιοχές που ανέφερε (Τατόι, Ιπποκράτειος Πολιτεία, Σέιχ Σου) και όχι μόνον αυτές, κατακάηκαν;
Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, ο Χαρδαλιάς ξεκίνησε ως εξής: «Καλησπέρα σας. Διανύουμε την αντιπυρική περίοδο και θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για το σχεδιασμό μας. Ενα σχεδιασμό στην καρδιά του οποίου βρίσκονται ο γρήγορος εντοπισμός και η άμεση απόκριση. Καθώς όσο πιο άμεση είναι η επέμβαση τόσο πιο γρήγορα ολοκληρώνεται και η κατάσβεση, πριν προλάβει η φωτιά να εξαπλωθεί».
Χρειάζεται, μήπως, να πούμε ότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο; Ούτε γρήγορος εντοπισμός, ούτε άμεση απόκριση, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ούτε μία περίπτωση που να μην τους «έφυγε» η φωτιά.
Ελεγε, έλεγε, έλεγε ο Χαρδαλιάς, αράδιαζε ελικόπτερα, αεροπλάνα, airtractors, κλαδεύσεις, ξεπεράσματα γραφειοκρατικών αγγυλώσεων κτλ. Είχες την εντύπωση ότι μακριά από τα βλέμματα των πολλών, στα δάση της χώρας και στα κέντρα επιχειρήσεων των αρμόδιων υπηρεσιών, είχε συντελεστεί μια… κοσμογονία. Το αποτέλεσμα το είδαμε.
Αυτός ο ίδιος Χαρδαλιάς, που όλες τις μέρες των καταστροφικών πυρκαγιών εξέδιδε δυο και τρία Δελτία Τύπου καθημερινά, εν είδει φετφά και με ύφος «ακούτε τι σας λέω εγώ;», αποφεύγοντας να απαντήσει σε οποιαδήποτε δημοσιογραφική ερώτηση, εμφανίστηκε τώρα μπροστά στις κάμερες μυξοκλαίγοντας υποκριτικά, σε μια προσπάθεια να σώσει το πολιτικό του σαρκίο. Και τι είπε; Ο,τι έλεγαν ο Τόσκας με τους αρχηγούς της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής μετά το έγκλημα στο Μάτι: ότι έκαναν ό,τι μπορούσαν, ότι τα έκαναν όλα τέλεια, αλλά η φύση ήταν πιο δυνατή και τους νίκησε. Τουλάχιστον ο Πολύδωρας άφησε και μια νότα δροσιάς στην αστική πολιτική φιλολογία, μιλώντας το 2007, μετά το κάψιμο της Ηλείας και την εκατόμβη των νεκρών, για τον ακατανίκητο… «στρατηγό άνεμο». Οι επίγονοι δε διαθέτουν την… ποιητική φλέβα του Byron.
Είναι τέτοιο το θράσος τους που την πρώτη μέρα της πυρκαγιάς στη Βαρυμπόμπη, ο Χρυσοχοΐδης εμφανίστηκε και δήλωσε τα εξής εκπληκτικά: «Θέλω μόνο να τονίσω ότι αυτές οι πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες δεν μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Τα σχέδιά μας είναι προσαρμοσμένα στις δύσκολες συνθήκες που φέρνει η κλιματική αλλαγή και οι υπηρεσίες κάθε μέρα λειτουργούν υποδειγματικά»!
Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, γιατί το Μαξίμου με αυστηρή εντολή, τον απέσυρε «στα πιτ». Δυο τέτοια ακόμη να έλεγε και η κυβέρνηση μπορεί να κλυδωνιζόταν στο κενό. Η απουσία του δεν πέρασε απαρατήρητη και οι συριζαίοι, που θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς των όσων υπέστησαν μετά το Μάτι, τη σχολίασαν. Απτόητος αυτός διεμήνυσε ότι δεν έκανε δηλώσεις, γιατί έσβηνε φωτιές με τη μάνικα! Θαυμάστε δήλωση υπουργού, ανηρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου του: «Αρχαία Ολυμπία την κρίσιμη νύχτα με τη μάνικα στο χέρι. Πάρνηθα από κάτω χαμηλά έως το Πυροφυλάκιο στο Κατσιμίδι, όλες αυτές τις μέρες και νύχτες. Και στο ενδιάμεσο στο Συντονιστικό Κέντρο της Πυροσβεστικής στο Χαλάνδρι. Και πυροσβέστης και επιτελικός. Συνεχώς παρών»!
Στη σημερινή συνέντευξη Τύπου ο Μητσοτάκης τον ψιλοάδειασε, πετώντας ένα «το επιτελικό κράτος συντονίζει, δε σβήνει φωτιές με τη μάνικα», αλλά αμέσως μετά τον κάλυψε και αυτόν και τον Χαρδαλιά: «Ο ρόλος ενός υπουργού στην πρώτη γραμμή δεν είναι μόνο να συντονίζει. Είναι να βρίσκεται και κοντά στις δυνάμεις. Να τις ενθαρρύνει, όχι κατ’ ανάγκη να τις κατευθύνει. Αυτή δεν είναι δουλειά του υπουργού, αλλά των προϊσταμένων της πυροσβεστικής. Αυτό έκανε ο κ. Χρυσοχοΐδης, αυτό έκανε ο κ. Χαρδαλιάς, αυτό κάναμε όλοι. Αρα το τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε, ποια είναι τα όρια του ρόλου μας, είναι απολύτως σαφές και κατανοητό. Προτιμώ έναν υπουργό που είναι παρών στο πεδίο, παρά κάποιον που είναι εξαφανισμένος».
Αναμενόμενο ήταν να τους καλύψει ο Μητσοτάκης σ’ αυτή τη φάση. Αν έδιωχνε τον Χαρδαλιά και τον Χρυσοχοΐδη, δε θα υπήρχαν αλεξικέραυνα για τον ίδιο. Εδώ το Μαξίμου έτρεξε να μπαλώσει την τρύπα που πήγε να δημιουργηθεί στο στρατό, όταν άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται οι καραβανάδες και υπέβαλε παραίτηση ο διοικητής της Αεροπορίας Στρατού, τον οποίο ο αρχηγός ΓΕΣ προσπάθησε να υποβιβάσει φορτώνοντάς του την ευθύνη για τα «Σινούκ» που δεν ήταν έτοιμα. Ολοι, από τον Χρυσοχοΐδη και τον Χαρδαλιά μέχρι τους αξιωματικούς, πρέπει να μείνουν στις θέσεις τους όσο η οργή του κόσμου είναι φουντωμένη. Μετά μπορεί να φύγουν κάποιοι από δαύτους. Τον ίδιο ακριβώς χειρισμό είχε κάνει και ο Τσίπρας μετά το Μάτι: τους κρατάω για ένα διάστημα, για να βρίζουν αυτούς και όχι εμένα, και όταν το πράγμα αρχίσει να ξεφουσκώνει, τους ξεφορτώνομαι.
Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στο ερώτημα της αρχής: για ποιο λόγο ζήτησε «συγγνώμη» ο Μητσοτάκης, όταν ο ίδιος και οι επιτελείς του τα βρίσκουν όλα καλώς καμωμένα;
Είναι προφανώς ότι πρόκειται για μια υποκριτική «συγγνώμη», επικοινωνιακού τύπου. Σκέτη γαϊδουριά, δηλαδή.
Ας προσέξουμε, όμως, και κάτι άλλο. Ολη η συζήτηση που γίνεται, για τον Χαρδαλιά, τον Χρυσοχοΐδη, την Πυροσβεστική, την εναέρια πυρόσβεση, έχει ένα τεράστιο κενό. Βλέπει τη δασοπροστασία μόνο ως μηχανισμό καταστολής πυρκαγιών. Ασφαλώς και ο υπάρχων μηχανισμός είναι παντελώς ανίκανος, όχι μόνο λόγω της ανίκανης πολιτικής και επιχειρησιακής του ηγεσίας, αλλά και λόγω ότι εδώ και κάποιες δεκαετίες η δασοπυρόσβεση έχει αφαιρεθεί από τη δασική υπηρεσία και έχει ανατεθεί στην παντελώς άσχετη Πυροσβεστική, όμως για να είναι στοιχειωδώς αποτελεσματικός ο μηχανισμός καταστολής των δασικών πυρκαγιών, θα πρέπει να συνδέεται οργανικά με τη δασοπροστασία (ή την πρόληψη, αν προτιμάτε).
Τούτες τις μέρες ακούγονται σκόρπιες κουβέντες γι’ αυτά τα θέματα, που δεν προσφέρουν καμιά ουσιαστική γνώση στις πλατιές μάζες του λαού μας, που δεν είναι μυημένες σ’ αυτά τα θέματα. Ετσι, αυτές οι σκόρπιες κουβέντες συμβάλλουν στη σύγχυση, ακόμα και όταν αυτό δεν είναι στις προθέσεις όσων τις λένε. Την περασμένη Κυριακή δημοσιεύσαμε ανάλυση με τίτλο Το έγκλημα το βλέπουμε, να δούμε και τους εγκληματίες, στην οποία προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε τις βασικές πτυχές του προβλήματος της συνεχούς καταστροφής του δασικού πλούτου της χώρας.
Οπως μπορείτε να διαπιστώσετε, διαβάζοντας αυτή την ανάλυση, το πρόβλημα δεν είναι θέμα κατασταλτικού μηχανισμού, αλλά θέμα συνεχούς προστασίας του δάσους, με έργα δασοπονίας, προστασίας και ανάπτυξης και με κατάργηση όλου του αντιδασικού νομικού πλαισίου, το οποίο διαμόρφωσαν όλες οι κυβερνήσεις, μονοκομματικές και πολυκομματικές, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ. Ε, αυτό το αντιδασικό νομικό πλαίσιο κανένας τους δεν είναι διατεθειμένος να το καταργήσει. Γι’ αυτό και επιδίδονται σε υποκριτικές «συγγνώμες» και σε πολιτική σπέκουλα πάνω στα αποκαΐδια που αφήνει η πολιτική τους.
ΥΓ1. Τέλη, Τέλη, Τέλη, άδικε ντουνιά… Η Αριστοτελία (Τέλη για τους φίλους) Πελώνη, κυβερνητική εκπρόσωπος του Μητσοτάκη, μάλλον δε φανταζόταν το… μακρινό 2012 ότι κάποια στιγμή θα γίνει κυβερνητική εκπρόσωπος και έσουρνε τα εξ αμάξης στον… τιτανοτεράστιο Χρυσοχοΐδη. Τώρα, τη γλεντάει το Διαδίκτυο, ανασύροντας τα παλιά γραπτά της.
ΥΓ2. Η Αυτόνομη Δημοκρατική Συνεργασία Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΔΣΔΔΥ), συνδικαλιστική παράταξη που επρόσκειτο ιδεολογικοπολιτικά στον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έφτιαξε μια πρόταση με τίτλο «Σχετικά με τις καταργούμενες διατάξεις νόμων για τα δάση και το φυσικό περιβάλλον και την διατύπωση προτάσεων επί αντικειμένων της δασικής νομοθεσίας», την οποία κατέθεσε το τρίτο δεκαήμερο του Μάρτη του 2015 στο γραφείο του τότε αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος, «οικολόγου» Ι. Τσιρώνη, ενώ ταυτόχρονα την έδωσε στη δημοσιότητα. Προφανώς περίμενε (ήταν το κλίμα των ημερών τότε), ότι ο Τσιρώνης θα έβαζε μπροστά τις νομοθετικές πρωτοβουλίες για την κατάργηση των μνημονιακών αντιδασικών διατάξεων. Ο Τσιρώνης άρχισε να δίνει υποσχέσεις ότι θα αποδεχτεί την πρόταση της παράταξης, με σκοπό να κερδίσει χρόνο. Οσο τον πιέζαμε εμείς με την αρθρογραφία μας τόσο πύκνωνε τις υποσχέσεις. Τη μπάλα, όμως, την κλωτσούσε συνεχώς στην κερκίδα, δείχνοντας ότι δεν έχει σκοπό να κάνει τίποτα, αλλά μόνο να κερδίσει χρόνο. Σ’ αυτή την τακτική τον βόλευε και το ότι η ΑΔΣΔΔΥ δεν έκανε την παραμικρή δημόσια κίνηση για να τον εξαναγκάσει να προχωρήσει στην κατάργηση του αντιδασικού οπλοστασίου. Για την απραξία τους αυτή, η ΑΔΣΔΔΥ ως παράταξη και τα μέλη της ατομικά, φέρουν ευθύνη, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ με τι θράσος εμφανίζεται σήμερα σαν… μέγας υπερασπιστής του δασικού περιβάλλοντος;
