Η απάντηση Σουφλιά στις αποκαλύψεις ότι η δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου στο Ελληνικό θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί σε ποσοστό έως και 85% από την ΕΕ και επομένως δεν υπήρχε ανάγκη τσιμεντοποίησης έστω και ενός τετραγωνικού της έκτασης του πρώην αεροδρόμιου, αποτελεί μνημείο «αναπτυξιακής» λογικής για την οποία το πράσινο είναι απλώς υλικό για αποκόμιση κέρδους.
Αν βάζαμε το Ελληνικό στα συγχρηματοδοτούμενα έργα -λέει ο Σουφλιάς- θα χάνονταν λεφτά για άλλα έργα, όπως ΧΥΤΑ, βιολογικοί καθαρισμοί κ.λπ. Υποκριτική τοποθέτηση, η οποία αποκαλύπτεται με ένα απλό ερώτημα: μήπως μπορεί ο κ. Σουφλιάς να μας αναφέρει ένα έστω έργο περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος για το οποίο να ζητήθηκε χρηματοδότηση από την ΕΕ; Από την αρχή της χρονιάς τρέχει το Δ’ ΚΠΣ και για τέτοια έργα δεν έχει αντληθεί ούτε μία δραχμή. Οσο για το Γ’ ΚΠΣ, που ολοκληρώνεται σε λιγότερο από ενάμισι χρόνο, μόνο το 60% των κονδυλίων για περιβαλλοντικά έργα έχει απορροφηθεί. Αν είχαν εντάξει το Ελληνικό, θα είχαν ήδη χρηματοδοτήσει το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής του. Ομως, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να πουλήσουν τα «φιλέτα» σε ιδιώτες. Τα ίδια ισχύουν και για το ΠΑΣΟΚ, που επί Λαλιώτη ξεκίνησε τη σχετική διαδικασία, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια αυτά που πρόβλεπε το Ρυθμιστικό Σχέδιο για την Αθήνα. Μήπως θυμάται ο κ. Σουφλιάς τι έλεγε ο Κ. Καραμανλής τις παραμονές των εκλογών του 2004; «Ούτε ένα τετραγωνικό δεν θα γίνει τσιμέντο», φώναζε από τα προεκλογικά μπαλκόνια και δίπλα του καμάρωνε ο Σουφλιάς, ο συγγραφέας του προγράμματος της ΝΔ. Αλήθεια, δεν είχε ανακαλύψει τότε ότι πρέπει να πουλήσει τα «φιλέτα» (1.000 στρέμματα παρακαλώ) στους καραδοκούντες εργολάβους για να κατασκευαστεί και να συντηρηθεί το πάρκο;
Η ΕΕ -λέει πάλι ο Σουφλιάς- δεν θα χρηματοδοτούσε τη συντήρηση του έργου, που για τα πρώτα 15 χρόνια θα ανέλθει στο 40-50% του κόστους κατασκευής. Πόσο είναι πια αυτό το κόστος κατασκευής; Σαφή απάντηση δεν έχουν δώσει. Κάνουν λόγο για ένα κονδύλι 500-600 εκατ. ευρώ την πρώτη 15ετία, από τα οποία περίπου τα μισά αφορούν τη συντήρηση. Μιλάμε για εξωφρενικά ποσά, που προδιαγράφουν ένα δεύτερο μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων, πέρα από την τσιμεντοποίηση των φιλέτων.
Ο Σουφλιάς κάνει προπαγανδιστικά παιχνίδια συγκρίνοντας το υπόλοιπο που θα μείνει στο Ελληνικό (το οποίο το φουσκώνει, βέβαια) με το Χάιντ Πάρκ του Λονδίνου και το Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης. Ας αφήσει τις κουτοπονηριές και ας συγκρίνει την αναλογία αστικού πρασίνου ανά κάτοικο της Αθήνας και οποιασδήποτε θέλει από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Στην τελευταία θέση είναι η Αθήνα, απελπιστικά πίσω. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι το περιαστικό πράσινο αντί να αυξάνεται μειώνεται (ο γνωστός κύκλος: πυρκαγιά-καταπάτηση-οικοδόμηση), τότε θα καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι δραματικό. Πράσινο, δέντρα θέλει η Αθήνα και όχι μεγαλεπίβολα σχέδια πάρκων, από τα οποία θα κονομήσουν τα γνωστά λαμόγια της πιάτσας.
Οταν έχεις ως αφετηρία τη δραματική έλλειψη πρασίνου σε μια περιοχή όπου κατοικεί σχεδόν η μισή Ελλάδα, ξεκινάς απ’ αυτό: να μη χαθεί ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο. Να βρεθούν και άλλοι χώροι για να γίνουν νησίδες αστικού πρασίνου. Αν ξεκινάς απ’ αυτή την ανάγκη, τότε βρίσκεις τον τρόπο να φτιάξεις πράσινο. Και πάντως, δεν τσιμεντοποιείς 1.000 στρέμματα που προορίζονταν για πράσινο επικαλούμενος κόστη και δαπάνες (και μάλιστα, εν πολλοίς κατασκευασμένα). Πόσο θα κόστιζε, άραγε, να φυτέψουν το Ελληνικό και να φτιάξουν τα υπόλοιπα έργα σιγά-σιγά; Ας απαντήσει σ’ αυτό ο «εραστής του περιβάλλοντος» Γ. Σουφλιάς.
