Χθες ο Μητσοτάκης συγκάλεσε υπουργικό συμβούλιο. Στην εισαγωγική του ομιλία, η οποία έχει τη μορφή διαγγέλματος (γι’ αυτό και δημοσιοποιείται), έκανε μια ακόμα απέλπιδα προσπάθεια να διαφημίσει την… κοινωνική πολιτική της κυβέρνησής του.
Διαφήμισε τα μέτρα «στήριξης απέναντι στις συνέπειες του πολέμου και της εισαγόμενης ενεργειακής “έκρηξης’’», δηλαδή τα άθλια φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα με τα οποία προσπαθεί να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό. Υποσχέθηκε, δε, ότι αυτά τα μέτρα θα συνεχιστούν.
Διαφήμισε την ακόμη πιο άθλια αύξηση στον κατώτατο μισθό, ο οποίος ακόμα παραμένει 40 ευρώ χαμηλότερος από το επίπεδο που βρισκόταν το 2009!
Για τον Μητσοτάκη, αυτά που έχει θεσπίσει «είναι, προφανώς, μέτρα τα οποία διαδέχονται άλλες ελαφρύνσεις, ισχύουν παράλληλα και με τις επιδοτήσεις στο ρεύμα και στα καύσιμα. Είναι μέτρα τα οποία βρίσκουν ανταπόκριση, αν σκεφτείτε ότι μέσα σε 48 μόλις ώρες, πάνω από μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας μπήκαν στην ψηφιακή πλατφόρμα του Fuel Pass».
Προσέξτε την πρόκληση: πέταξε ένα εξηντάρι για τα καύσιμα που έχουν φτάσει στο θεό, μπήκαν οι πολίτες να το πάρουν και ο Μητσοτάκης αυτό το βαφτίζει «ανταπόκριση» στην πολιτική του! Οπως γράψαμε πριν από λίγο καιρό, συμπεριφέρεται σαν φεουδάρχης που βγαίνει από την κυριακάτικη λειτουργία και πετάει μερικά κέρματα στους υπηκόους του που πεινάνε. Κι επειδή αυτοί σκύβουν το κεφάλι και τα παίρνουν, αυτός θεωρεί ότι τον ευγνωμονούν.
Δεν του είπε κανείς του Μητσοτάκη τι λένε οι πολίτες με το οικογενειακό εισόδημα μέχρι 30.000 ευρώ το χρόνο, την ώρα που προσπαθούν να γραφτούν για να πάρουν το φιλοδώρημα των 60 ευρώ; Με τι κοσμητικά επίθετα τον στολίζουν; Φανταστείτε πως όσοι ταξίδεψαν στην επαρχία για το πάσχα, πήγαν και ήρθαν φουλάροντας τουλάχιστον δύο φορές με δύο ευρώ το λίτρο και πήραν το φιλοδώρημα για το τρίτο φουλάρισμα (όχι πλήρες). Τα μαθηματικά του πορτοφολιού τους τα ξέρουν πολύ καλά, ώστε να μην πέσουν θύματα της κοροϊδίας του Μητσοτάκη. Εισέπραξαν την πρόκληση ως πρόκληση.
«Κλείνω, λοιπόν, αυτή τη σύντομη αναφορά μου στην επικαιρότητα με τη διαβεβαίωση ότι η κυβέρνηση θα σταθεί δίπλα σε κάθε πολίτη για όσο καιρό χρειαστεί. Χωρίς ποτέ να κρύβουμε τα εμπόδια της συγκυρίας, μιλώντας πάντα τη γλώσσα της αλήθειας, αλλά εξαντλώντας τα περιθώρια στήριξης της κοινωνίας», κατέληξε ο Μητσοτάκης και ανακοίνωσε πως «το πρώτο θέμα του Υπουργικού Συμβουλίου θα είναι μία αναλυτική παρουσίαση από τον Υπουργό Οικονομικών για τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας εντός του 2022, που θα δώσουν σε όλους μας μια καλύτερη εντύπωση και μία καλύτερη εικόνα για τα πραγματικά περιθώρια τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας για την άσκηση τέτοιων πολιτικών».
Ο Σταϊκούρας έχει βάλει να του φτιάξουν ένα πλάνο, το οποίο χρησιμοποιεί όπου κι αν μιλάει. Σε συνεντεύξεις Τύπου, στη Βουλή, σε δηλώσεις του μετά από συναντήσεις με διάφορους παράγοντες της ΕΕ, παντού. Ενα βαρετό κείμενο που προκαλεί διαρκή χασμουρητά. Αυτήν τη φορά το παρουσίασε και στο υπουργικό συμβούλιο, με ένα powerpoint 41 διαφανειών!
Εμείς αρκεί να δώσουμε τον τίτλο της παρουσίασης: «Κατάσταση της Ελληνικής Οικονομίας — Θετικές εξελίξεις και ευοίωνες προοπτικές, παρά τις διαδοχικές κρίσεις»! Συμπέρασμα: η ελλαδική καπιταλιστική οικονομία πάει καλά και θα πάει ακόμα καλύτερα, υπό τον όρο ότι θα φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων.
Μετά ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι το υπουργικό συμβούλιο θα ασχοληθεί με σοβαρά ζητήματα, όπως η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, και το δημόσιο μέρος της ομιλίας του έκλεισε με ευχές για «χρόνια πολλά» και «καλή δύναμη».
Ακολούθησε το μη δημοσιευθέν μέρος της ομιλίας του, το οποίο η καμαρίλα του Μαξίμου φρόντισε να διαρρεύσει και να γίνει πρώτη είδηση στα αστικά ΜΜΕ, στα οποία η κυβέρνηση έχει τεράστια υπεροχή σε βάρος της αντιπολίτευσης. Ο πρωθυπουργός -λέει- διαβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας και προειδοποίησε τους υπουργούς που δεν πιστεύουν σ’ αυτήν του τη διαβεβαίωση να τον πιστέψουν, αλλιώς να τους απαλλάξει από τα υπουργικά τους καθήκοντα για ν’ ασχοληθούν με τα εκλογικά τους.
Αυτό, λοιπόν, έγινε η είδηση της ημέρας! Πότε θα κάνει εκλογές ο Μητσοτάκης κι αν έβγαλε «κάρτες» σε υπουργούς που εκλογολογούν…
Στο παιχνίδι μπήκε, μέσα στην καλή χαρά, και ο ΣΥΡΙΖΑ, που μέσω «πηγών» δήλωσε ότι «οι γελοίες διαρροές του κ. Μητσοτάκη μήπως και πείσει πως δεν φταίει ο ίδιος αλλά οι υπουργοί του για τις παταγώδεις αποτυχίες της κυβέρνησής του και τα απελπιστικά αδιέξοδα των πολιτών, δεν πείθουν ούτε τον συμπαθέστατο Πίνατ, που ενίοτε δαγκώνει και κανέναν. Ωστόσο ο κ. Μητσοτάκης δεν χρειάζεται να αγχώνεται για την αποδοτικότητά τους. Πολύ σύντομα οι πολίτες θα τους απαλλάξουν όλους μαζί από τα καθήκοντά τους».
Ετσι, έδεσε το γλυκό. Το θέμα είναι να φύγει ο Μητσοτάκης, να κάνει εκλογές, να χάσει και να ‘ρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και να λύσει όλα τα προβλήματα του ελληνικού λαού. Οπως τα έλυσε το 2015-2019…
Γράφαμε στη στήλη πριν από δυο βδομάδες:
Ετσι θα πορευτούμε μέχρι τις επόμενες εκλογές, είτε αυτές γίνουν «στο τέλoς της άνοιξης του 2023», όπως επιμένει ο Μητσοτάκης, είτε γίνουν νωρίτερα (π.χ. το ερχόμενο φθινόπωρο), προοπτική που δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Αν μεταφέρουμε αυτήν την εικόνα από το πολιτικό/κομματικό στο κοινωνικό επίπεδο, θα δούμε αμέσως την ογκώδη σωτηριολογική/μεσσιανική υποσχεσιολογία, που πατάει στο γρανιτένιο βάθρο του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. «Να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη» επαναλαμβάνουν καθημερινά ο Τσίπρας και οι συριζαίοι. «Και να ‘ρθουμε εμείς να φροντίσουμε το λαό». Για την ακρίβεια δεν λένε «εμείς», αλλά μια «προοδευτική κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», αλλά ας το αφήσουμε αυτό.
Στην πραγματικότητα επαναλαμβάνεται η ιστορία του 2015 με τα Μνημόνια που θα καταργούνταν «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Η ιστορία που έχει επαναληφθεί ένα σωρό φορές στο παρελθόν, για να μην καθήσουμε να τις απαριθμήσουμε μία προς μία. Προεκλογικές υποσχέσεις για σωτηρία, που δεν πραγματοποιούνται ποτέ.
Αυτός είναι ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός. Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενες μάζες ακουμπούν τις ελπίδες τους σε ένα αντιπολιτευόμενο αστικό κόμμα που τους υπόσχεται τον ουρανό με τ’ άστρα. Αλλοτε, οι διεκδικήσεις των εργαζόμενων μαζών έβρισκαν μια μικρή ανταπόκριση στα προγράμματα των αστικών κομμάτων και στην κυβερνητική τους πολιτική. Εδώ και πολλά χρόνια αυτό δεν συμβαίνει. Η κυβερνητική πολιτική οδηγείται από αυτόματο πιλότο. Τα κόμματα εξουσίας περιορίζονται σε επιμέρους αλλαγές, που δε θίγουν την ουσία της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.
Η στενή επιτήρηση που έχει θεσπιστεί σε επίπεδο ΕΕ και Ευρωζώνης επιτρέπει στο διευθυντήριο των Βρυξελλών να κρατάει γερά τα γκέμια και να αποτρέπει τις εθνικές κυβερνήσεις των εξαρτημένων χωρών από οποιαδήποτε παρέκκλιση από την κοινοτική ορθοδοξία, οποιαδήποτε υποχώρηση σε αιτήματα των εργαζόμενων μαζών χάριν της κομματικής επιβίωσης του κυβερνώντος κόμματος. Ετσι, τα κόμματα εξουσίας και οι αρχηγοί τους αναγκάζονται να δεχτούν τον εξευτελισμό της πτώσης και της πολιτικής συνταξιοδότησης, παρά να κάνουν «λαϊκιστικές παραχωρήσεις». Θυμηθείτε τον Παπανδρέου το 2011, τον Σαμαρά το 2014, τον Τσίπρα το 2019.
Η διαμόρφωση μιας τέτοιας πολιτικής παράδοσης οδήγησε στην κυριαρχία της «αρνητικής ψήφου» ως εκλογικής συμπεριφοράς. Οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν την αντιπολίτευση επειδή τους ενέπνευσε το πρόγραμμά της ή τους συνάρπασε η ρητορική του αρχηγού της, αλλά τιμωρούν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Ψηφίζουν, όμως, κι αυτό είναι που μετράει για το σύστημα, καθώς η εναλλαγή κυβερνήσεων γίνεται ομαλά και εξασφαλίζει τη συνέχεια της εφαρμοζόμενης πολιτικής.
Ακόμα και όταν υπάρχει πολιτική κρίση, αυτή συνήθως περιορίζεται στις κορυφές του συστήματος και ελέγχεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Από το 2010 που άρχισε η μνημονιακή περίοδος είχαμε σημαντικές ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό, είχαμε κόμματα που κατάφεραν να πιάσουν ποσοστά που ούτε τα είχαν ονειρευτεί οι ιδρυτές τους (ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι), είχαμε ακόμα και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ανοιχτά νεοναζιστικού μορφώματος, όμως το σύστημα ουδέποτε κινδύνεψε. Σε όλες τις περιπτώσεις βρήκε κυβερνητική λύση.
Ετσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, οδεύουμε σε μια επανάληψη του 2019. Δεν θα προφητέψουμε ποιος θα είναι ο κομματικός χάρτης μετά τις επόμενες εκλογές. Οταν λέμε επανάληψη του 2019 αναφερόμαστε στην… κοινοβουλευτική ευπρέπεια με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα. Η σκληρή ρητορική και οι υψηλοί τόνοι είναι μέρος του παιχνιδιού. Δεν συνιστούν διασάλευση της κοινοβουλευτικής τάξης.
Διασάλευση της κοινοβουλευτικής τάξης θα μπορούσε να υπάρξει μόνο έξω από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αν η εργατική τάξη, οι εργαζόμενες και νεολαιίστικες μάζες σφράγιζαν με δυναμική παρουσία το «δρόμο» και προκαλούσαν πραγματικό τρόμο στους κυρίαρχους. Αυτό, όμως, εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο. Οι ξέπνοες, αποσπασματικές, χωρίς προοπτική κινητοποιήσεις είναι κι αυτές μέρος του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού, καθώς χρησιμοποιούνται ως εργαλεία ενίσχυσης των κομματικών σχηματισμών, μικρών και μεγάλων, ενώ κινούνται αυστηρά μέσα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας.
Σ’ αυτές τις συνθήκες έχει μεγάλη σημασία η ζύμωση ενάντια στη σωτηριολογία του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Ως στοιχείο της απεμπλοκής των πρωτοπόρων εργατών απ’ αυτήν τη λογική και του προσανατολισμού τους στη δύσκολη -αλλά τόσο αναγκαία- διαδικασία της πολιτικής ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης, της συγκρότησης ενός επαναστατικού κομμουνιστικού πολιτικού κόμματος.
Aύριο είναι Πρωτομαγιά. Να τα θυμόμαστε αυτά και να προσανατολιστούμε στην αντίστοιχη πρακτική δράση.
