Τα όσα υποδηλώνει ο τίτλος, τα είπε ο ίδιος ο Μητσοτάκης τον Ιούνιο του 2020 κατά την τηλεδιάσκεψη Μητσοτάκη-Κεραμέως-Διγαλάκη-Δημητρόπουλου (ο τελευταίος είναι ο πρώην Γενικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης) με τoν επικεφαλής του Ινστιτούτου Διεθνούς Εκπαίδευσης των ΗΠΑ Allan Goodman, τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Jeffrey Pyatt και εκπροσώπους των πανεπιστημίων.
Συγκεκριμένα ο Μητσοτάκης εξήγησε για ποιο λόγο επιλέγεται αυτός ο τρόπος «συνεργασίας» των ελληνικών δημόσιων ΑΕΙ με τα αμερικανικά πανεπιστήμια: «Επειδή στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη ιδιωτικά πανεπιστήμια, καθώς το Σύνταγμα της χώρας εξακολουθεί να απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων».
Ηταν η περίοδος της προετοιμασίας του προγράμματος «συνεργασίας» που εγκαινίασε το υπουργείο Παιδείας από κοινού με το Ινστιτούτο Διεθνούς Εκπαίδευσης (Institute of International Education – IIE) και είχε στόχο τη «διευκόλυνση της προσέγγισης Αμερικανικών και Ελληνικών Πανεπιστημίων, ώστε να δρομολογηθούν μακροπρόθεσμες συνέργειες, όπως η εκπόνηση κοινών και διπλών προγραμμάτων σπουδών, η συμμετοχή φοιτητών από χώρες του εξωτερικού σε ξενόγλωσσα και θερινά προγράμματα στη χώρα μας, οι ‘’ανταλλαγές’’ φοιτητών, ακαδημαϊκών, ερευνητών και τεχνογνωσίας, καθώς και άλλες μορφές συνεργασίας που τα ίδια τα Ιδρύματα θα αποφασίσουν».
Εκτοτε, Μητσοτάκης-Κεραμέως προώθησαν μια σειρά νομοθετικές ρυθμίσεις με αποκορύφωμα τον εκτρωματικό νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ, που πρόσφεραν πεδίον δόξης λαμπρόν στην ανάπτυξη των επιχειρηματικών συμφερόντων των αμερικανικών ΑΕΙ στην Ελλάδα. Τα δε 27 αμερικανικά πανεπιστήμια έγιναν στη συνέχεια 30, εκπρόσωποι των οποίων κατέφθασαν στην Ελλάδα για εκπαιδευτικές μπίζνες.
Πέρα απ’ όσα διθυραμβικά γράφονται για ανταλλαγές φοιτητών (σ.σ. αλήθεια, πόσοι έχουν αυτήν τη δυνατότητα στα πανάκριβα αμερικανικά πανεπιστήμια;), ακαδημαϊκών, ερευνητών και τεχνογνωσίας, ο «μπαξές» έχει απ’ όλα. Η επιχειρηματική δραστηριότητα των αμερικανικών πανεπιστημίων, που έχει αντίστοιχα και πολιτικά οφέλη για τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, μπορεί να αναπτυχθεί: Διπλά προγράμματα σπουδών πρώτου κύκλου, διπλά και κοινά πτυχία, προγράμματα σπουδών δευτερεύουσας κατεύθυνσης, προγράμματα σπουδών σύντομης διάρκειας, πιστοποιητικά ψηφιακών δεξιοτήτων, ξενόγλωσσα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά με δίδακτρα, μεταπτυχιακά προγράμματα που λειτουργούν εξ ολοκλήρου από απόσταση, επαγγελματικά μεταπτυχιακά, βιομηχανικά διδακτορικά, θερινά προγράμματα σπουδών, κ.λπ., και γενικά έναν κυκεώνα προγραμμάτων σπουδών, που ρευστοποιούν τις σπουδές, δημιουργούν πτυχία πολλών ταχυτήτων και τινάζουν στον αέρα τα επαγγελματικά δικαιώματα.
Προσθέστε και την αναγνώριση από τον ελληνικό ΔΟΑΤΑΠ των τριετών σπουδών των πανεπιστημίων της αλλοδαπής με τις τετραετείς σπουδές των ελληνικών ΑΕΙ και τις βλέψεις των αμερικανών να «πανεπιστημιοποιηθούν» τα εδώ εδρεύοντα αμερικανικά κολλέγια, βλέψεις με βάθος χρόνου, για την πραγμάτωση των οποίων έχουν ασκηθεί μεγάλες πιέσεις, ιδίως όσον αφορά την έκδοση αδειών, την αναγνώριση πτυχίων και τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων, από την εποχή ακόμη της θητείας του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα Σπέκχαρντ (2009), για να συμπληρωθεί το παζλ.
Η Κεραμέως, βεβαίως, για να χρυσώσει το χάπι, να παρουσιάσει ότι πρόκειται για μεγάλη ευκαιρία για τους έλληνες φοιτητές και να κρύψει πάνω απ’ όλα την αληθινή ουσία των «συνεργασιών» (μπίζνες όπως σημειώσαμε των αμερικανικών ΑΕΙ) ανακοίνωσε ότι στα αμερικανικά πανεπιστήμια οι έλληνες φοιτητές θα μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα χωρίς δίδακτρα για ένα εξάμηνο ή περισσότερο (η «ευκαιρία», προς το παρόν αφορά μόνο μια «συνεργασία» που έγινε γνωστή μεταξύ ΕΚΠΑ και Γιέιλ), θεωρώντας τους έλληνες φοιτητές που δεν ανήκουν στα μεγαλοαστικά στρώματα τουλάχιστον χαχόλους, καθώς είναι γνωστά τα υπέρογκα δίδακτρα και η πανάκριβη ζωή στις ΗΠΑ, στα οποία δεν μπορούν επουδενί να ανταποκριθούν τα ελληνικά νοικοκυριά της εργαζόμενης κοινωνίας.
Για να δοθεί η εντύπωση ότι πρόκειται για μεγάλη ευκαιρία για τα ελληνικά πανεπιστήμια, στήθηκε φιέστα, στην οποία παρέστη και ο Μητσοτάκης και δόθηκε στην όλη επιχείρηση το βαρύγδουπο όνομα «Σύνοδος Φάρος 2022».
Πραγματικά πρόκειται για «φάρο» που φωτίζει το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, στο οποίο -εν αντιθέσει με τους φοιτητές, μέρος των πανεπιστημιακών και τους εργαζόμενους στο πανεπιστήμιο-, προσβλέπει εδώ και καιρό το υψηλόβαθμο πανεπιστημιακό κατεστημένο, ιδιαίτερα στα χρόνια της πενιχρότατης κρατικής χρηματοδότησης, μέσω της λεγόμενης «εξωστρέφειας».
Σε άρθρο μας τον Ιούνη του 2020 με τίτλο: Καλώς νά ‘ρθει το δολάριο (στην εκπαίδευση), σημειώναμε τα εξής για την αρχή αυτής της «συνεργασίας», πρώτα με τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, που όμως δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, και για τη στροφή στη συνέχεια των αμερικανοσπουδαγμένων και αμερικανολαλούμενων Μητσοτάκη και Κεραμέως, που εκπροσωπώντας τους παραδοσιακούς δεσμούς της δεξιάς με τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ, επέλεξαν, τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση, τα αμερικανικά πανεπιστήμια, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τους συμμετέχοντες στο «Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο» (στην κατεύθυνση αυτή έκανε «δουλίτσα» και ο πολυπράγμων πρώην πρέσβης Jeffrey Pyatt):
Στις 26 Ιούλη του 2019, η ΕΕ ανακοίνωσε τα πρώτα 17 πανεπιστήμια (έκαναν αίτηση 54) που θα «αποτελέσουν μέρος των πρώτων συνασπισμών ‘’ευρωπαϊκών πανεπιστημίων’’».
Από το σχετικό δελτίο Τύπου μαθαίνουμε το ιστορικό της απόφασης:
«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε αυτή τη νέα πρωτοβουλία στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης πριν από τη διάσκεψη κορυφής του Γκέτεμποργκ για κοινωνικά θέματα τον Νοέμβριο του 2017. Η πρωτοβουλία εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2017, το οποίο ζήτησε τη δημιουργία τουλάχιστον 20 ευρωπαϊκών πανεπιστημίων έως το 2024, και εντάσσεται στην προσπάθεια δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Χώρου Εκπαίδευσης έως το 2025».
Μαθαίνουμε επίσης ότι: «Τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια είναι διακρατικές συμμαχίες ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από ολόκληρη την ΕΕ, τα οποία έχουν κοινή μακροπρόθεσμη στρατηγική και προωθούν τις ευρωπαϊκές αξίες και την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η πρωτοβουλία αποσκοπεί στο να ενισχύσει σημαντικά την κινητικότητα των φοιτητών και του προσωπικού και να προωθήσει την ποιότητα, τη συμπεριληπτικότητα και την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης…
Τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια θα γίνουν διαπανεπιστημιακοί χώροι στους οποίους οι φοιτητές, οι υποψήφιοι διδάκτορες, το προσωπικό και οι ερευνητές θα μπορούν να μετακινούνται απρόσκοπτα. Θα συγκεντρώσουν την εμπειρογνωμοσύνη τους, τις πλατφόρμες και τους πόρους τους για να προσφέρουν κοινά προγράμματα σπουδών ή ενότητες που καλύπτουν διάφορους επιστημονικούς κλάδους. Τα εν λόγω προγράμματα σπουδών θα είναι πολύ ευέλικτα και θα επιτρέπουν στους φοιτητές να εξατομικεύουν την εκπαίδευσή τους, επιλέγοντας το αντικείμενο, τον τόπο και τον χρόνο των σπουδών τους, καθώς και να λάβουν ευρωπαϊκό πτυχίο. Τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια θα συμβάλουν επίσης στη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη των περιφερειών όπου βρίσκονται, καθώς οι φοιτητές τους θα συνεργάζονται στενά με εταιρείες, δημοτικές αρχές, πανεπιστημιακούς και ερευνητές με σκοπό την εξεύρεση λύσεων για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι περιφέρειές τους».
ΥΓ: Η συνέχεια, με περισσότερα στοιχεία, στον υπότιτλο του ως άνω άρθρου: «Προσδοκία για ‘’ζεστό δολάριο’’».
Γιούλα Γκεσούλη
