Μεταφερόμαστε στο αρκετά μακρινό 2007. Στον REAL FM και στον Χατζηνικολάου δίνει συνέντευξη ο τότε υπουργός Παιδείας της 2ης κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, Ευριπίδης Στυλιανίδης, του οποίου η ακαδημαϊκή καριέρα εξαντλείται στο ιδιωτικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Κύπρου, άντε και για ένα διάστημα ως καθηγητή στο δημόσιο δίκαιο στο μεταπτυχιακό του ΕΚΠΑ. Βρισκόμαστε μπροστά στην αναθεώρηση του Συντάγματος και ρωτάται από τον Χατζηνικολάου τι σκέφτεται να πράξει, σε περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ δεν προσέλθει στην αναθεωρητική διαδικασία, όπως προεκλογικά είχε δηλώσει και επομένως δεν καταστεί δυνατή η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.
Ο Στυλιανίδης αρχικά διατυπώνει την άποψη ότι τίποτε ακόμη δεν έχει κριθεί, καθώς ο Γιωργάκης Παπανδρέου, τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, είναι αναφανδόν υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, άποψη που υποστήριξε -μόνος αυτός από το ΠΑΣΟΚ- και κατά την πρώτη διαδικασία αναθεώρησης, γι’ αυτό και τον κάλεσε να «απελευθερωθεί και να δείξει το γνήσιο πρόσωπό του, αν θέλει να κριθεί γι’ αυτό που είναι και όχι για το δήθεν και να προσέλθει στην αναθεωρητική διαδικασία» (σ.σ. ήδη στο δρόμο και τις σχολές είχε αναπτυχθεί ένα τεράστιο μαχητικό φοιτητικό κίνημα υπερπάσπισης του άρθρου 16).
Ο Χατζηνικολάου επανέρχεται και ιδού πώς απαντάει ο πολιτικός γίγαντας Στυλιανίδης:
Χατζηνικολάου: Αυτό μάλλον δεν θα συμβεί (σ.σ. να προσέλθει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ στη διαδικασία). Υπάρχουν άλλοι τρόποι να βελτιωθεί το πράγμα;
Στυλιανίδης: Εάν δεν το κάνει θεσμικά χάνουμε περίπου τα επόμενα 8 χρόνια και στερούμε από τους ελληνικούς, κοινωνικούς και επιχειρηματικούς φορείς τη δυνατότητα να επενδύσουν στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Θα πρέπει τότε να σοφιστεί η πολιτεία διάφορα νομικά τρικ για να μπορέσει να δημιουργήσει την απαιτούμενη δυναμική και στο χώρο της έρευνας και στο χώρο του Πανεπιστημίου.
Ηδη το πρώτο νομικό τρικ έχει εφευρεθεί, που δεν είναι και τρικ.
Χατζηνικολάου: Δηλαδή;
Στυλιανίδης: Είναι ένα προδικαστικό ερώτημα του ΣτΕ προς το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για το αν το Κοινοτικό Δίκαιο κατισχύει του Εθνικού Συντάγματος ή όχι. Αν η απάντηση είναι ότι κατισχύει, αντιλαμβάνεστε τότε ότι οι Ευρωπαϊκές Οδηγίες για αναγνώριση ισοτίμων τίτλων που προέρχονται από ξένα μη κρατικά πανεπιστήμια λύνουν το πρόβλημα. Αλλά γιατί να πρέπει οι Ελληνες επιχειρηματίες, εφοπλιστές, οι ελληνικοί κοινωνικοί φορείς να κάνουν Franchise ξένων ονομάτων και να μην δημιουργήσουν ένα ελληνικό εκπαιδευτικό Brand name σε μια χώρα που φιλοδοξεί να γίνει το εκπαιδευτικό κέντρο όλης της ΝΑ Ευρώπης;
Εκτοτε πέρασαν 16 χρόνια και το νομικό τρικ του Στυλιανίδη έλαμψε σαν φωτεινό άστρο στο μυαλό του Κούλη, λυσσασμένου με την κατάργηση του άρθρου 16. Πρόκειται για το άρθρο 28 του Συντάγματος που ορίζει ότι «Oι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ, … αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου...».
Ασφαλώς του το «σφύριξαν στο αυτί» πρόθυμοι συνταγματολόγοι, όπως καλή ώρα ο «πολύς» Μανιτάκης, προσδεδεμένος σταθερά στο άρμα των μνημονιακών κυβερνήσεων, στο πλαίσιο των οποίων υπηρέτησε διαδοχικά ως υπουργός (υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου, κυβέρνηση Σαμαρά, υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου), ενώ το 2014 ήταν κοσμήτορας της Σχολής Νομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου και σήμερα ανήκει στο ακαδημαϊκό προσωπικό του Πανεπιστημίου Λευκωσίας (και τα δύο ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Κύπρο, το παράδειγμα της οποίας διαφημίζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ο Πιερρακάκης. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε).
Η αναθεώρηση του άρθρου 16 ήταν και είναι στο πολιτικό DNA της ΝΔ. Πράξη ευελπιστεί να την κάνει ο Μητσοτάκης, αλλά επειδή τίποτε δεν μπορεί να προεξοφλήσει και επειδή βιάζεται, καθώς έχει αναλάβει υποχρεώσεις απέναντι στο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, προσπαθεί τώρα να το παρακάμψει, επικαλούμενος το νομικό τερτίπι του άρθρου 28. Θεωρεί ότι τώρα ήρθε η στιγμή, επειδή η εργαζόμενη κοινωνία είναι βαθιά απογοητευμένη, κουρασμένη από τα αβάσταχτα μνημονιακά χρόνια και τις συνεχείς «σφαλιάρες» και το ταξικό κίνημα είναι ζητούμενο. Την ίδια στιγμή τα κολλέγια έχουν φυτρώσει σαν τα μανιτάρια και η πελατεία τους έχει αυξηθεί, δεδομένων των συνεχών ρυθμίσεων βάσει των οποίων οι απόφοιτοί τους έχουν αποκτήσει επαγγελματική ισοδυναμία με τα δημόσια πανεπιστήμια, ενώ χιλιάδες είναι και οι γόνοι των εύρωστων οικονομικά στρωμάτων που σπουδάζουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (18.000 υπολογίζονται ότι φοιτούν μόνο στα πανεπιστήμια της Κύπρου, δημόσια και ιδιωτικά). Την «πελατεία» των ιδιωτικών κολλεγίων και ΑΕΙ έχει φροντίσει να μεγαλώσει η κυβέρνηση, υψώνοντας τείχη ταξικών φραγμών στο Λύκειο (Τράπεζα θεμάτων, Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, συντελεστές βαρύτητας, μείωση αριθμού εισακτέων και πάνω απ’ όλα διατήρηση της καρμανιόλας των πανελλαδικών εξετάσεων), εξωθώντας βιαίως τη νεολαία στα μαγαζιά των εμπόρων της γνώσης.
Το μήνυμα είναι «αν έχεις φράγκα διάβαινε», τα υπόλοιπα περί υποψηφίων που γράφουν 2 και 3 και δεν είναι ικανοί να σπουδάσουν στα δημόσια πανεπιστήμια είναι απλώς μπούρδες, αφού κριτήριο εισαγωγής στα ιδιωτικά ΑΕΙ είναι μόνο η «τσέπη» των νοικοκυριών.
Ιδιωτικό πανεπιστήμιο σημαίνει δίδακτρα, πτυχία για κάθε τσέπη, λειτουργία με όρους επιχείρησης και υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστήμιου
«Θεός» του αδίστακτου Κούλη είναι η αγορά και η κερδοφορία του κεφαλαίου. Γι’ αυτό και βάλθηκε να κατεδαφίσει την εμβληματική διάταξη του Συντάγματος, το άρθρο 16 (αυτό και το άρθρο 24 για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων, είναι καρφί στο μάτι όλου του εσμού του νεοφιλελευθερισμού), που τουλάχιστον σε διακηρυκτικό επίπεδο υπερασπίζει το μορφωτικό αγαθό της ανώτατης παιδείας (τις άλλες εκπαιδευτικές βαθμίδες τις έχουν και τυπικά, νομοθετικά υπονομεύσει), ως αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ατόμου, στην πρόσβαση του οποίου δεν έχει θέση η επιχειρηματική λειτουργία και η εμπορευματική διάσταση.
Δεν τολμούν να πουν ότι αυτό που ετοιμάζουν είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τα βαφτίζουν «μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά».
Οι νοήμονες γνωρίζουμε, όμως, ότι η ίδρυση, οργάνωση και λειτουργία ενός πανεπιστήμιου απαιτεί κονδύλια δισεκατομμυρίων. Συνεπώς, κανένας «μη κερδοσκοπικός» φορέας δεν είναι διατεθειμένος να διαθέσει τούτα τα υπέρογκα ποσά για να κάνει κοινωνικό έργο. Αλλωστε, ο όρος «μη κερδοσκοπικός» έχει να κάνει με την ευνοϊκή μεταχείριση που έχουν όλα αυτά τα ιδρύματα απ’ την πλευρά του κράτους, όπως επιδοτήσεις απ’ τον κρατικό κορβανά, ευρωπαϊκά κονδύλια, φοροαπαλλαγές, κ.λπ., και όχι με την καταβολή διδάκτρων από τους υποψήφιους πελάτες. Στο Αρσάκειο π.χ., που είναι υποτίθεται «μη κερδοσκοπικός» μορφωτικός οργανισμός, με μακρά αλυσίδα παραρτημάτων, τα δίδακτρα είναι τσουχτερότατα, πόσω μάλλον για ένα «πανεπιστήμιο».
Οσο, λοιπόν, και να ψεύδονται οι Μητσοτάκης και Πιερρακάκης, ιδιωτικό πανεπιστήμιο σημαίνει δίδακτρα.
Και όχι μόνο δίδακτρα, αλλά και λειτουργία με όρους επιχείρησης. Πτυχία με το κιλό, πτυχία για κάθε τσέπη, απόφοιτους πολλών ταχυτήτων στο ίδιο αντικείμενο, για να διαλέγει η αγορά, όπως διαλέγεις φρούτα από το πανέρι. Τα καλά τα αγοράζουν οι έχοντες και κατέχοντες, τα υπόλοιπα η «πλέμπα». Και βεβαίως «τάξη και ασφάλεια» γιατί οι καπιταλιστές θέλουν πειθήνιους εργαζόμενους και υποταγμένους.
Θέλετε χειροπιαστά παραδείγματα; Δέστε τις ΗΠΑ ή την Αγγλία. Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ο κρατικός μηχανισμός στα υψηλά κλιμάκια στελεχώνονται από τους απόφοιτους των βαρβάτων πανεπιστημίων, στα οποία φοιτούν οι γόνοι της αστικής τάξης και κάποιοι «αλεξιπτωτιστές» από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, που ο μηχανισμός διαλογής τους ξεχώρισε γιατί επέδειξαν στις προηγούμενες εκπαιδευτικές βαθμίδες ιδιαίτερα σημαντικά ταλέντα και ιδιοφυΐα. Οι άλλοι, οι πολλοί, βγάζουν πανεπιστήμια «του κιλού» και φυσικά δεν είναι ιδιαίτερα «απαιτητικοί» ως εργαζόμενοι είτε ως άνεργοι. Τα παραπεταμένα δε πανεπιστήμια, στραγγαλισμένα απ’ την απουσία εσόδων έχουν «βγει στη γύρα», νοικιάζοντας το όνομά τους σε αμφιλεγόμενους, κερδοσκοπικούς οργανισμούς της αλλοδαπής (καλή ώρα όπως στα δικά μας κολλέγια).
Α! Υπάρχουν και οι λεγόμενες «υποτροφίες» γι’ αυτούς που δυσκολεύονται με αποτέλεσμα χιλιάδες φοιτητές να είναι «φεσωμένοι ως το λαιμό» (το χρέος των Αμερικανών σε σπουδαστικά δάνεια έχει ανέλθει σε 1,6 τρις. δολάρια!). Στις ΗΠΑ καθηγητάδες και διευθυντάδες, οι οποίοι εκτός της θεσούλας τους σε ιδιωτικά πανεπιστήμια κατείχαν θέσεις και σε διοικητικά συμβούλια τραπεζών και εταιριών παροχής φοιτητικών δανείων, έπαιρναν μεγάλα πακέτα μετοχών ή επιχορηγήσεων από τις εταιρίες αυτές και λειτουργούσαν σαν ντίλερ για να κατευθύνουν τους φοιτητές των πανεπιστημίων να δανειστούν απ’ αυτές (δες: ΗΠΑ: Η μεγάλη μπίζνα των φοιτητικών δανείων). Η διαπλοκή στο απόγειό της!
Ο ανταγωνισμός με τα ιδιωτικά «μαγαζιά» μέσα στο πλαίσιο της κοινής αγοράς εργασίας, δεδομένης και της σταθερής κρατικής υποχρηματοδότησης, θα οδηγήσει και τα δημόσια πανεπιστήμια σε ακόμη μεγαλύτερη παρακμή. Θα συμπιεστεί προς τα κάτω το περιεχόμενο και η ποιότητα των σπουδών και η έρευνα, ό,τι δηλαδή έχει απομείνει μετά και τις συνεχείς παρεμβάσεις που έχουν ωθήσει τα δημόσια πανεπιστήμια στην επιχειρηματική λειτουργία.
Η κατεύθυνση είναι -και αυτό ήδη υλοποιείται σε μεγάλο βαθμό και μέσα από το νόμο-πλαίσιο Κεραμέως (ν. 4957/2022) – η γνώση να αποδυναμωθεί και να προσιδιάσει περισσότερο στην κατάρτιση, ειδικά για τη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτούντων των πρώτων κύκλων σπουδών, που προορίζονται για τη βάση της πυραμίδας του καταμερισμού της εργασίας. Η έρευνα, η θεματολογία και το εύρος της, τα προγράμματα σπουδών, η διάρκεια των σπουδών, τα πτυχία (διπλά, κοινά πτυχία, σπουδές και πτυχία εξ αποστάσεως, κοινά προγράμματα σπουδών σύντομης διάρκειας, ξενόγλωσσα προπτυχιακά με δίδακτρα, μεταπτυχιακά με δίδακτρα, επαγγελματικά μεταπτυχιακά, βιομηχανικά διδακτορικά, δυνατότητα συμμετοχής των πανεπιστημίων σε εταιρικά σχήματα-εμπορικές εταιρίες, δημιουργία μηχανισμού χρηματοδότησης νεοφυών επιχειρήσεων, ΣΔΙΤ για τις εστίες, κ.λπ.) όλα να καθορίζονται από τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Οι νόμοι της καπιταλιστικής αγοράς οδηγούν σε στρεβλώσεις (περιστασιακές καταστάσεις στον τομέα των επαγγελμάτων τελείως ξένες προς τις πραγματικές ανάγκες της εργαζόμενης κοινωνίας) και λοβοτομημένες προσωπικότητες που αναπνέουν, σκέφτονται, υπάρχουν και εργάζονται μόνο για το συμφέρον του καπιταλιστή.
Αυτές είναι οι δύο συνιστώσες του «Ελεύθερου Πανεπιστήμιου» του Πιερρακάκη: από τη μια ιδιωτικά πανεπιστήμια με κατάργηση του άρθρου 16 και σε πρώτη φάση με την εγκατάσταση παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων και από την άλλη το «επιχειρηματικό» δημόσιο πανεπιστήμιο.
Ο έλεγχος της ποιότητας των σπουδών είναι μια μεγάλη απάτη
Προϋπόθεση για την αδειοδότηση παραρτήματος ξένου πανεπιστήμιου, σύμφωνα με τον Πιερρακάκη, είναι ότι αυτό θα πρέπει να αποτελείται από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας από τρεις τουλάχιστον πανεπιστημιακές σχολές.
Δεν πρόκειται για κάτι πολύ σπουδαίο, που θα σηματοδοτεί τάχα μεγαλύτερο εύρος επιστημονικών αντικειμένων, καθώς σχολές «μη παραγωγικές» που δεν απαιτούν ιδιαίτερες εγκαταστάσεις για έρευνα, όπως εργαστήρια, κ.λ.π μπορούν εύκολα να υπάρξουν. Οσον αφορά δε τις ιατρικές σχολές, η συνεργασία με μεγαλοκλινικάρχες του ιδιωτικού τομέα μπορεί να δώσει τη λύση. Πρόσφατα, μάλιστα, υπήρξε δημοσίευμα στη ναυαρχίδα της Δεξιάς «Καθημερινή», σύμφωνα με το οποίο «κατ’ αρχήν συμφωνία για τη σύσταση κοινοπραξίας η οποία θα λειτουργήσει ανώτατη πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα έχουν υπογράψει το αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο CVC Capital Partners και το μεγαλύτερο κυπριακό πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας (University of Nicosia – UNIC). Η συμφωνία αφορά την προοπτική λειτουργίας πανεπιστημιακού τμήματος ιατρικής σχολής, που θα λειτουργήσει σε πρώτη φάση σε εγκαταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού… Η πανεπιστημιακή σχολή ιατρικής του UNIC σχεδιάζεται να λειτουργήσει με τα αυστηρότατα πρότυπα που λειτουργεί και στη Λευκωσία και σε συνεργασία με τις κλινικές που ελέγχει η CVC Capital στην Αθήνα όπου οι φοιτητές θα μπορούν να παρακολουθήσουν τα τμήματα που απαιτούν παρουσία και μαθητεία σε νοσοκομείο».
Απαιτείται επίσης το παράρτημα του ξένου πανεπιστήμιου «να είναι αναγνωρισμένο στη χώρα από την οποία προέρχεται, πιστοποιημένο από την αντίστοιχη της ΕΘ.Α.Α.Ε. διαπιστευμένη Αρχή για την παροχή προγραμμάτων ανώτατης εκπαίδευσης και τη χορήγηση τίτλων σπουδών» και «τα επιμέρους προγράμματα σπουδών που οδηγούν στην απονομή τίτλων σπουδών θα πρέπει επίσης να έχουν πιστοποιηθεί από τη διαπιστευμένη Αρχή του κράτους προέλευσης».
Τα παραπάνω -που περιέχονται και στις διατάξεις του νόμου-πλαίσιο Κεραμέως για τον ΔΟΑΤΑΠ- κάνουν σκόνη την προπαγάνδα ότι η κυβέρνηση θα θεσπίσει τάχα «αυστηρότατα κριτήρια» για την εγκατάσταση παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα, γιατί αποδεικνύουν ότι η ισχύς των αποφάσεων των αρχών πιστοποίησης προγραμμάτων ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα απονομής του τίτλου σπουδών, είναι πάνω απ’ όλα και επομένως δεν δύναται να αμφισβητηθεί η «ακαδημαϊκότητα» του ιδρύματος της αλλοδαπής και των τίτλων που απονέμει. Μάλιστα στο Εθνικό Μητρώο Αναγνωρισμένων Ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης της αλλοδαπής εντάσσονται αυτοδικαίως τα ιδρύματα της αλλοδαπής και οι τίτλοι σπουδών που απονέμουν κατόπιν διακρατικής συμφωνίας (άρθρο 304 του νόμου πλαίσιο), καθώς και ιδρύματα που οι τίτλοι σπουδών τους μπορεί να μην έχουν αντιστοιχηθεί και καταταχθεί στα επίπεδα 6, 7 και 8 του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Προσόντων, αρκεί τα προγράμματα σπουδών τους να έχουν αξιολογηθεί και πιστοποιηθεί από αναγνωρισμένες αρχές πιστοποίησης προγραμμάτων ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα απονομής του τίτλου σπουδών (άρθρο 306, παρ. 2 του νόμου-πλαίσιο).
Αμεσο πεδίο εφαρμογής είχαμε ήδη στη Συμφωνία με την Κύπρο, σύμφωνα με την οποία εφόσον το Κυπριακό Συμβούλιο Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών απεφάνθη ότι τα ιδιωτικά μαγαζιά των εμπόρων της γνώσης στην Κύπρο είναι …πανεπιστήμια, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τα αναγνωρίσει ως τέτοια και να τα εντάξει στο Εθνικό Μητρώο Αναγνωρισμένων Ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης της αλλοδαπής.
Ολα θα κριθούν στο δρόμο
Η κατεδάφιση του άρθρου 16 αποτελεί βασική παράμετρο του κυβερνητικού σχεδιασμού και προσωπικό στοίχημα του πορφυρογέννητου Μητσοτάκη, που δεν έχει περάσει ούτε απέξω από ένα δημόσιο πανεπιστήμιο. Γι’ αυτό και όλα τα παπαγαλάκια των «πετσωμένων» ΜΜΕ έχουν εξαπολύσει μεγάλη και άγρια προπαγάνδα για να την και να τον στηρίξουν.
Οσο και να πασχίζουν, όμως, την τελευταία λέξη θα πει το φοιτητικό κίνημα. Τα πάντα, λοιπόν, θα κριθούν στο δρόμο, όπως και στην προηγούμενη προσπάθεια αναθεώρησης που έπεσε στο κενό, επειδή ξεπήδησε ένα μαζικότατο, δυναμικό, ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα με εκατοντάδες καταλήψεις σχολών, διαδηλώσεις και συγκρούσεις, που είχε τη στήριξη της εργαζόμενης κοινωνίας, που διείδε τον κίνδυνο για τα παιδιά της και το μορφωτικό αγαθό της Παιδείας.
Τα πρώτα σπέρματα τα είδαμε ήδη στη μαζική, δυναμική παρουσία των φοιτητών απέξω από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων.
Τα μηνύματα και τα ιστορικά διδάγματα τα γνωρίζει όλος ο αστικός κοινοβουλευτικός κόσμος. Οι επιλογές, οι διακηρύξεις, η τακτική διαμορφώνονται ανάλογα με τη δύναμη πυρός στο αστικό πολιτικό παιχνίδι εξουσίας και τις ιδεολογικές αναφορές που λέει το κάθε κόμμα ότι έχει.
ΚΚΕ και Νέα Αριστερά τάσσονται κατά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη βρίσκεται σε σύγχυση στρατηγικής. Ο Κασσελάκης ήταν υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων όταν ήταν νέος και ερωτευμένος, άρα και υπό σύγχυση κατά τον ίδιο, στο Αμέρικα, ενώ τώρα που έγινε αρχηγός του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ έκανε κωλοτούμπα σε μια πιο ήπια τοποθέτηση. Σε συνέντευξη στο Star δήλωσε: «Δεν είμαι υπέρ των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, δεν θέλω στη χώρα μας να είναι η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση δύο ταχυτήτων. Θέλω να έχω συμπράξεις με ξένα Πανεπιστήμια. Αυτό θέλω να έχω». Από την άλλη, το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που ως φαίνεται έχει αποφασίσει να μην αυτοκτονήσει, δηλώνει «κατηγορηματικά αντίθετο με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων» και ότι «δεν θα δεχτεί καμία προσπάθεια ισοπέδωσης της ισότιμης πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση και σταθερά θα υπερασπίζεται το δημόσιο χαρακτήρα και την αναβάθμισή της». Αρνητική ήταν και η τοποθέτηση της εκπροσώπου Δώρας Αυγέρη. Σε άλλη κατεύθυνση ήταν κάποιοι βουλευτές του που περιμένουν, λέει, να δουν πρώτα το νομοσχέδιο, ενώ γνωστή είναι και η στάση του βουλευτή Πέτρου Παππά υπέρ των ιδιωτικών ΑΕΙ και βεβαίως η παλαιότερη διγλωσσία του Τσίπρα.
Στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ επικρατεί ο καιροσκοπισμός. Στο αναρτημένο πρόγραμμα για την Παιδεία δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για ευνόητους δημαγωγικούς λόγους. Ομως αν ο Μητσοτάκης προωθήσει την αναθεώρηση του άρθρου 16, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ θα τον διευκολύνει κρατώντας το «φανάρι». Αυτό ήταν το περιεχόμενο της δήλωσης Ανδρουλάκη στον Παπαχελά: «Η θέση μας για την Παιδεία και μιλάω και σε σχέση με το Σύνταγμα είναι ότι δεν θα μπούμε εμπόδιο στην ίδρυση ενός ιδιωτικού Πανεπιστημίου. Ομως προτεραιότητά μας είναι η ενίσχυση του δημόσιου Πανεπιστημίου της δημόσιας Παιδείας… Ας συμφωνήσουμε στον πανεπιστημιακό χάρτη δημόσιο και ιδιωτικό στα κριτήρια τα οποία πρέπει να είναι κοινά στο πώς πρέπει να είναι ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο».
Οι «σάλτσες» περί συμφωνίας στα κριτήρια ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ μπαίνουν σκόπιμα. Για να φανεί ότι δήθεν το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ διαφοροποιείται από τον Μητσοτάκη, κλείνοντας το μάτι σε αφελείς ψηφοφόρους, και για να χρησιμοποιηθούν ως πρόσχημα-διέξοδος όταν ο Ανδρουλάκης δει τα σκούρα με το φοιτητικό κίνημα και αποφασίσει να αποδράσει για να μην χαντακωθεί πολιτικά.
Την υποκριτική στάση του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ φανερώνει και η στάση του στην Κύρωση της Συμφωνίας με την Κύπρο. Τα μισόλογα του εκπροσώπου του, η στάση επιφύλαξης στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, μετατράπηκε σε ένα μεγαλοπρεπέστατο «ναι» στην ψηφοφορία στην ολομέλεια της Βουλής.
Γιούλα Γκεσούλη
