Γονείς απαιτούν την εκδίωξη εκπαιδευτικών από ιδιωτικό σχολείο, επειδή διαφωνούν με πολιτικού χαρακτήρα αναρτήσεις τους στα social media (!) και οι επιχειρηματίες της γνώσης σπεύδουν να κάνουν το ανάλογο «μασάζ» σε αυτούς που υποπίπτουν σε αυτό το έγκλημα καθοσιώσεως.
Σε πρόσφατο σημείωμά μας για την ασυδοσία γενικώς που επικρατεί στα ιδιωτικά σχολεία (εργασιακές σχέσεις εκπαιδευτικών-μπάχαλο, τρομοκρατία, απολύσεις, ιλουστρασιόν δραστηριότητες χωρίς κανέναν έλεγχο και σε βάρος πάντα της εργασίας, κ.λπ.) σημειώναμε:
Η κερδοφορία των σχολαρχών, των φροντιστηριαρχών και κάθε μικρού ή μεγάλου καπιταλιστή που δραστηριοποιείται στο χώρο της εκπαίδευσης ήταν ανέκαθεν ο πρώτιστος και σημαντικός στόχος τους. Η πραγματικότητα είναι ότι τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια ήταν και είναι πάντα πάνω απ’ όλα επιχειρήσεις και μετά σχολεία και αυτό το γνωρίζουν κάλλιστα όσοι εργάζονται σε αυτά. Η εκμετάλλευση, που πατά πάνω στο φόβο της απόλυσης είναι ολοφάνερη, οι εργασιακές σχέσεις και συνθήκες εργασίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών πολλές φορές είναι απάνθρωπες, και η προσέλκυση πελατών με δραστηριότητες για το φαίνεσθαι και με ιλουστρασιόν περιτύλιγμα αποτελεί κύρια έγνοια των εμπόρων της γνώσης,…
Ο νόμος Κεραμέως για την ιδιωτική εκπαίδευση και γενικά το προμοτάρισμα κάθε ιδιωτικής εκπαίδευσης σε βάρος της δημόσιας που ακολούθησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τελευταίο κερασάκι στην τούρτα την προεκλογική εξαγγελία για «ελεύθερη γονεϊκή επιλογή σχολείου» με vouchers, ο απεργοκτόνος νόμος Χατζηδάκη, ο αχαλίνωτος νεοφιλελευθερισμός σε ό,τι αυτή διαχειρίστηκε, έβαλε αέρα στα πανιά των σχολαρχών και των φροντιστηριαρχών, αυξάνοντας την ασυδοσία τους, σε βάρος πάντα της εργασίας…
Κάθε μέρα, λοιπόν, έρχεται να προστεθεί και από ένα νέο επεισόδιο, που επιβεβαιώνει αυτήν την σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το νέο επεισόδιο τρομοκρατίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, στο οποίο πρωταγωνιστούν γονείς αντάμα με τους σχολάρχες που συντάσσονται μαζί τους προκειμένου να μη δυσαρεστήσουν τους «πελάτες», καταγγέλει με ανακοίνωσή της η ΟΙΕΛΕ, που χαρακτηρίζει την κατάσταση «βαθύ μεσαίωνα». Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν και ζητούν την «κεφαλή επί πίνακι» των εκπαιδευτικών επειδή διαφωνούν με πολιτικού χαρακτήρα αναρτήσεις που έκαναν αυτοί στα social media! Ασμένως, λοιπόν, έσπευσαν οι επιχειρηματίες της γνώσης να κάνουν το ανάλογο «μασάζ» στους εκπαιδευτικούς που υπέπεσαν σε αυτό το έγκλημα καθοσιώσεως!
Η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:
«Χαρακτηριστικό δείγμα της πρωτοφανούς κατάστασης ανελευθερίας που επικρατεί εδώ και μια τριετία στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, αλλά και του εντεινόμενου φαινομένου του bullying από γονείς σε ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, είναι το περιστατικό που μας κατήγγειλαν συνάδελφοι που υπηρετούν σε ιδιωτικό σχολείο της Αττικής. Η διοίκηση του σχολείου σε πρόσφατη συνεδρίαση του Συλλόγου Διδασκόντων απηύθυνε συστάσεις (!) στους εκπαιδευτικούς να μην προβαίνουν σε πολιτικού χαρακτήρα αναρτήσεις στα social media, διότι οι γονείς ‘’διαφωνούν έντονα’’ και ‘’ζητούν την κεφαλή τους επί πίνακι’’! Επειδή ρωτήσαμε, αν οι αναρτήσεις είχαν υβριστικό χαρακτήρα, η απάντηση ήταν πως επρόκειτο για απολύτως ήπια κατάθεση πολιτικών απόψεων και εκτιμήσεων ή έκφραση συμπάθειας για κόμμα/κόμματα που δεν αρέσουν στους γονείς (οι οποίοι είναι φίλα προσκείμενοι σε συγκεκριμένη παράταξη…).
Η ελεύθερη έκφραση συνιστά θεμελιώδες, οικουμενικό ανθρώπινο δικαίωμα και προστατεύεται από το Σύνταγμα και από εγχώριες και διεθνείς συνθήκες. Σύμφωνα με το άρθρο 14 παρ. 1 του Συντάγματος, «καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας του νόμους του Κράτους». Η ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης προβλέπεται από το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από το 1948, ενώ στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αναφέρεται πως ‘’ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει της ελευθερία διατήρησης της άποψης του, καθώς επίσης και του δικαιώματος να αναζητά και να μεταδίδει πληροφορίες και ιδέες χωρίς την παρέμβαση οποιασδήποτε κρατικής αρχής σε όλο τον κόσμο’’.
Η βαθμιαία μετατροπή των ιδιωτικών σχολείων σε αμιγείς επιχειρήσεις όπου ο βαθμός παιδαγωγικής ελευθερίας και αυτονομίας έχει συρρικνωθεί και έχει καταργηθεί επί της ουσίας ο ρόλος του Συλλόγου Διδασκόντων, είναι προϊόν της χαριστικής υπέρ των ιδιοκτητών των ιδιωτικών σχολείων πολιτικής που εφάρμοσε η προηγούμενη κυβέρνηση. Αποκορύφωμα της πολιτικής αυτής η ψήφιση του Ν. 4713/2020 (Νόμος Κεραμέως) που απορρύθμισε πλήρως το εργασιακό καθεστώς των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Οι γονείς, διαπιστώνοντας ότι ο ιδιωτικός εκπαιδευτικός απολύεται πλέον ελεύθερα, χωρίς καμιά αξιολογική διαδικασία ή αιτιολόγηση, πιέζουν ολοένα και περισσότερο και διεκδικούν ακόμη και την εκδίωξη εκπαιδευτικών, αν οι βαθμοί είναι χαμηλότεροι από αυτό που προσδοκούσαν ή αν αυτοί κάνουν παρατηρήσεις στα παιδιά για τη συμπεριφορά τους. Έτσι, τα φαινόμενα νεανικής παραβατικότητας και αναρχίας οξύνονται στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, καθώς οι τρομοκρατημένοι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να ασκήσουν τον παιδαγωγικό τους ρόλο, από φόβο μήπως βρεθούν αντιμέτωποι με μαινόμενους γονείς. Μεγάλη ευθύνη έχουν και οι διοικήσεις κάποιων (ευτυχώς, όχι όλων) των ιδιωτικών σχολείων που δεν προστατεύουν ούτε το κύρος του σχολείου, ούτε τους εργαζόμενους. Το καταγγελλόμενο φαινόμενο παρέμβασης των γονέων στην πολιτική έκφραση και στα φρονήματα των εκπαιδευτικών όμως είναι μια πολύ ανησυχητική εξέλιξη και αποτελεί προάγγελο δεινών για το χώρο της Παιδείας…».
Μένουμε μόνο στην κραυγαλέα είδηση της προκλητικής απαίτησης των γονέων και της τρομοκρατίας των εκπαιδευτικών από τους σχολάρχες και όχι σε όσα ρεφορμιστικά επικαλείται η αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που ενδιαφέρεται να μην κόψει τις γέφυρες με τους σχολάρχες περί «βαθμιαίας μετατροπής των ιδιωτικών σχολείων σε αμιγείς επιχειρήσεις» και «μεγάλης ευθύνης (που) έχουν και οι διοικήσεις κάποιων (ευτυχώς, όχι όλων) των ιδιωτικών σχολείων που δεν προστατεύουν ούτε το κύρος του σχολείου, ούτε τους εργαζόμενους».
