Από τους Αντιεξουσιαστές Καλαμάτας Μεσσηνίας λάβαμε και δημοσιεύουμε καταγγελία-ενημέρωση που αφορά στα γεγονότα που συνέβησαν στο Πανεπιστήμιο Καλαμάτας (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου).
«ΓΙΑΤΙ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΝΕΥΡΑ!
Το Πανεπιστήμιο Καλαμάτας έδειξε για ακόμα μια φορά το πραγματικό του πρόσωπο. Την Παρασκευή 14 Ιουνίου στην εξέταση του μαθήματος της Κλασσικής Αρχαιολογίας δύο φοιτήτριες ένιωσαν για τα καλά το λουρί της εξουσίας και την βαριά αναπνοή της τρομοκρατίας του εν λόγω ‘’πανεπιστημίου’’, που μάλλον του ταιριάζει περισσότερο ο όρος κολέγιο! Πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της προφορικής εξέτασης η καθηγήτρια Ιωάννα Σπηλιοπούλου απαγόρευσε σε δύο φοιτήτριες να εξεταστούν με την εξοργιστική δικαιολογία ότι ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ!!! Η συμπεριφορά δε της εν λόγω ‘’εκπαιδευτικού’’ είναι εφάμιλλη των πράξεων της. Καθ' όλη τη διάρκεια της εξέτασης εγκατέλειπε την αίθουσα εξετάσεων για να βγει στο διάδρομο και ΝΑ ΔΙΑΤΑΞΕΙ, κοιτώντας με βλέμμα εγωπαθή λοχία, τους φοιτητές που δεν εξετάζονται να εγκαταλείψουν το χώρο και να επιστρέψουν την ώρα της εξέτασής τους, πράγμα αδύνατον αφού στις προφορικές εξετάσεις η ώρα εξέτασης δεν είναι συγκεκριμένη. Το πλέον εξοργιστικό της υπόθεσης είναι η απάνθρωπη αδιαφορία της Σπηλιοπούλου για τη ζωή ενός φοιτητή. Το εξάμηνο (και ίσως όχι μόνο) που έχασαν αυτές οι δύο φοιτήτριες και σίγουρα και πολλοί άλλοι φοιτητές από τη συγκεκριμένη ‘’δασκαλίτσα’’ σημαίνει άλλα έξι ενοίκια, τρόφιμα και λογαρια- σμούς μέσα σε μία εποχή οικονομικής κρίσης. Η ίδια ίσως μπορεί να καλύψει αυτά τα έξοδα , η πλειοψηφία των φοιτητών όμως ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! Οταν ζητήθηκε ο λόγος από την εν λόγω ‘’καθηγήτρια’’ αποχώρησε απαξιωτικά νομίζοντας ότι ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ κάτι που επιδεικνύει στους φοιτητές με κάθε ευκαιρία. E! Λοιπόν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταλάβει πολύ καλά αυτή και όλο το συνάφι της.
Φυσικά αυτή δεν είναι η μόνη δυσλειτουργία του συγκεκριμένου πανεπιστημίου. Η λέσχη βρίσκεται σε τραγική κατάσταση με τις μερίδες να είναι ανεπαρκείς για το σύνολο των φοιτητών και η ποιότητα του φαγητού να θυμίζει στρατώνα καθώς έχει βρεθεί μέσα στα τρόφιμα ακόμα και σύρμα! Η κοσμήτορας του πανεπιστημίου Ευρυδίκη Αντζουλάτου – Ρετσίλα όχι μόνο παρουσιάζει παγερή αδιαφορία για τα προβλήματα της σχολής αλλά είναι και η γενεσιουργός αιτία πολλών από αυτών. Πιο συγκεκριμένα καλλιεργεί κλίμα απόλυτης τρομοκρατίας απαγορεύοντας το λόγο και την έκφραση. Δεν έχει διστάσει να καταγγείλει φοιτητές για ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ!!! Φέρνοντας την αστυνομία για να διεκπεραιώσει το κατασταλτικό της έργο. Το νέο της σχέδιο είναι το κλείδωμα της εισόδου του πανεπιστημίου και τις ώρες των μαθημάτων με τη δικαιολογία ότι μπαίνουν στο χώρο μικροπωλητές θεωρώντας προφανώς ότι το πανεπιστήμιο είναι σχολείο. Είναι ξεκάθαρο ότι η κοσμήτορας θέλει να δημιουργήσει ένα στρατόπεδο, ξεχνάει όμως ότι ΕΜΕΙΣ ΟΥΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΥΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ ΤΗΣ!!!
Σε ένα ΤΕΤΟΙΟ πανεπιστήμιο λογικό είναι να διδάσκουν ΤΕΤΟΙΟΙ καθηγητές! Καθηγητές που αυτές τις αξίες θα μεταδώσουν στην επόμενη γενιά. Την καταπίεση, το αρχηγιλίκι, την απειλή, την καταστολή και τον ανταγωνισμό. Η παιδεία για αυτούς δεν είναι το στήριγμα του νέου ανθρώπου στη αυτοδιαμόρφωση του χαρακτήρα του και στη απόκτηση των απαραίτητων ικανοτήτων για τη ζωή του. Για αυτούς η παιδεία είναι ένα εργοστάσιο στρατιωτικοποίησης. Μία μονάδα παραγωγής ρομπότ που το ένα πατάει το άλλο για να ικανοποιήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να αποτελέσει το θεματοφύλακα της εξουσιαστικής παράδοσης. Ενα στρατόπεδο με κινηματογραφική οθόνη, στην οποία προβάλλονται καθημερινά γνώσεις προκάτ άχρηστες για τη ζωή αλλά απόλυτα ικανές να διαφυλάξουν τον «πολιτισμικό θησαυρό» της μικροαστικής μιζέριας. Οι μέθοδοι των πανεπιστημίων δίκαια μπορούν να παρομοιαστούν και να ξεπεράσουν το μοτίβο εκπαίδευσης φασιστικών καθεστώτων.
ΕΜΕΙΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΟΝΤΙΑ!
Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΥΓΕΝΕΙΣ!
ΑΥΤΗ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ».
Σχόλιο της στήλης: Εχει αξία να επισημάνουμε ότι η Παιδεία, ως ισχυρός μηχανισμός στα χέρια του αστικού κράτους θα διαμορφώνει πάντα στρατιωτάκια και όχι ολοκληρωμένες προσωπικότητες και αυτό δεν είναι επιλογή κάποιων καθηγητών –η πανεπιστημιακή κάστα έχει συγκεκριμένο ρόλο να παίξει μέσα στο σύστημα–, αλλά αναγκαιότητα για την ύπαρξη και διαιώνιση της κυριαρχίας των αστών. Η ένταση της τρομοκρατίας στα Πανεπιστήμια είναι προϊόν του γενικότερου κλίματος που έχει διαμορφωθεί: Γενικευμένη σκληρή επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, ένταση της καταστολής και αποθέωση του δόγματος της «μηδενικής ανοχής» από τη μια και επικράτηση κλίματος ήττας και απογοήτευσης μέσα στους κόλπους της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας από την άλλη.
Ειδικά για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το Πανεπιστήμιο-επιχείρηση, με τις ιδιωτικοποιημένες λειτουργίες και τους φοιτητές σιωπηλούς αμνούς, έγινε πράξη με τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου. Σ’ αυτό το πλαίσιο -και επειδή το μαζικό, διεκδικητικό, ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα είναι ακόμη ζητούμενο- ξεσάλωσαν και οι καθηγητές, που επιθυμούν διακαώς να υπηρετήσουν με συνέπεια το ρόλο για τον οποίο τους προορίζει το αστικό σύστημα. Ομως, η καταγγελία (όπως η παραπάνω) και η αντίσταση ακόμη και στα επιμέρους τρομοκρατικά και αυταρχικά στιγμιότυπα έχει την αξία της. Γιατί διατηρεί ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης, τονώνει το αίσθημα της αλληλεγγύης, δείχνει ότι ο πολέμιος της αδικίας είναι πάντα παρών και σ’ ένα βαθμό υποχρεώνει τους σφουγγοκωλάριους της εξουσίας στο Πανεπιστήμιο να ανακρούσουν πρύμναν.
