Συνάδελφοι
Οταν στις αρχές Γενάρη ξεκινούσε το μεγαλειώδες κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων με αιχμή του δόρατός του τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 και έχοντας απέναντί του τότε το μαύρο μέτωπο των δύο μεγάλων κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κανείς -ούτε και οι πιο αισιόδοξοι- δεν φανταζόταν ότι η δυναμική και η αποφασιστικότητά του θα κατάφερναν να διατηρούν ζωντανό το μπλοκ των καταλήψεων δυόμισι μήνες τώρα. Ποιος το πίστευε τότε, ότι θα έχουμε φτάσει στο Πάσχα και οι καταλήψεις των σχολών θα ξεπερνούν τις 200 σε όλη την Ελλάδα;
Η «υπέρβαση» έχει ήδη συντελεστεί. Δεν έχουμε τελειώσει όμως τη «δουλειά» μας.
Είναι αναμφισβήτητο ότι έχουμε πετύχει πολλά.
♦ Καταφέραμε να στείλουμε την αναθεώρηση του άρθρου 16 στις ελληνικές καλένδες. Ουδείς μπορεί να φανταστεί ότι μ’ αυτό το κίνημα απέναντί του το ΠΑΣΟΚ θα τολμήσει να ψηφίσει μαζί με τη ΝΔ στην επόμενη Βουλή υπέρ της αναθεώρησης.
♦ Καταφέραμε να διεμβολίσουμε το κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να γίνει το ίδιο το φοιτητικό κίνημα το κεντρικό πολιτικό ζήτημα.
♦ Καταφέραμε να στείλουμε ένα αισιόδοξο αγωνιστικό μήνυμα σε όλη την εργαζόμενη κοινωνία και τη νεολαία. Οτι οι αγώνες δε σταματούν, δεν πρέπει να σταματούν με την ψήφιση ενός νόμου. Οταν ένας νόμος είναι άδικος, όταν έχει την καθολική αποδοκιμασία, τότε καθήκον των αγωνιζόμενων είναι να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους, να μαζέψουν το κουράγιο τους, να μην ανακόψουν τη δυναμική τους, να συνεχίσουν, κάνοντας πράξη όχι απλά την κοινωνική ανυπακοή, αλλά μια ανυπακοή με προοπτική ανατροπής.
Το κίνημά μας έστειλε πρώτα στα σκουπίδια την αναθεώρηση του άρθρου 16 και κατάφερε να απονομιμοποιήσει το νόμο-πλαίσιο σε όλη την κοινωνία. Ενα νόμο που είναι ήδη ένα κουρελόχαρτο. Παρολαυτά, η μάχη δεν έχει τελειώσει. Γιατί η κυβέρνηση ακόμα δεν έχει εξαναγκαστεί να πάρει πίσω τον ψηφισμένο νόμο της. Σήμερα, συνάδελφοι, βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη καμπή του αγώνα μας. Βασικός και κύριος στόχος από την έναρξη του κινήματος ήταν η οριστική απόσυρση του νόμου. Αυτή τη φορά πρέπει να καταφέρουμε αυτό που αφήσαμε στη μέση τον περασμένο Μάη και Ιούνη. Πρέπει και μετά το Πάσχα να κρατήσουμε ζωντανές τις καταλήψεις μας. Ο νόμος-πλαίσιο θα πέσει με το μόνο αποτελεσματικό όπλο που διαθέτουμε στη φαρέτρα μας. Τις καταλήψεις. Οπως το ‘79, έτσι και σήμερα.
Μέχρι σήμερα, άλλωστε καμιά ημερομηνία δεν αποτέλεσε φραγμό στη δυναμική και την αποφασιστικότητα του κινήματός μας. Γιατί όλες αυτές τις ημερομηνίες τις έβαλαν άλλοι για μας, χωρίς εμάς. Και μέχρι τώρα λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.
♦ Η απόφαση του κυβερνητικού λόχου να ψηφίσει το νόμο-πλαίσιο δεν σταμάτησε το κίνημά μας. Κι ας κάγχαζε τότε με ύφος χιλίων καρδιναλίων η Γιαννάκου, ότι «σε 15 μέρες το νομοσχέδιο θα είναι νόμος του κράτους».
♦ Η ψήφιση του νόμου επίσης δε σταμάτησε το κίνημά μας. Κι ας προεξοφλούσαν τότε όλοι οι γκεμπελίσκοι προπαγανδιστές των ΜΜΕ, ότι «από Δευτέρα οι σχολές ανοίγουν και οι φοιτητές επιστρέφουν στα μαθήματα». Για δεύτερη φορά διαψεύστηκαν οικτρά.
Οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση. Και κάθε φορά στους δρόμους ήμασταν περισσότεροι από τις προηγούμενες. Αντιμέτωποι με τα κλομπ και τα χημικά των «πραιτόρων», αντιμέτωποι με μαζικές συλλήψεις και ναζιστικές αστυνομικοδικαστικές πρακτικές. Δε μας σταμάτησε ούτε η βροχή που έπεφτε αδιάκοπα στην τελευταία πανελλαδική διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας.
Συνάδελφοι
Στις πορείες μας φωνάζουμε το σύνθημα: «Εμπρός στο δρόμο του ‘79, ο ψηφισμένος νόμος ν’ αποσυρθεί ξανά». Και το φωνάζουμε γιατί αντέχουμε, γιατί μπορούμε να συνεχίσουμε, γιατί είμαστε αποφασισμένοι να πορευτούμε μέχρι την τελική νίκη.
Προσπάθησαν να μας χτυπήσουν με χίλιους τρόπους. Με τις ύαινες τύπου Πρετεντέρη να ζητούν επί πίνακι την κεφαλή μας, με τις δεκάδες συλλήψεις, τους τρομοκρατικούς ξυλοδαρμούς και τα ανοιγμένα κεφάλια, τα χημικά και τη βίαιη διάλυση της διαδήλωσης της 8/3. Τώρα τη σκυτάλη παίρνουν οι πρυτάνεις που κραδαίνουν πάνω από τα κεφάλια μας τη δαμόκλειο σπάθη της εξεταστικής και το χάσιμο του εξάμηνου. Στο παιχνίδι αυτό μπήκε και η ΠΟΣΔΕΠ, που δεν περιορίζεται στην απόσυρσή της από το μέτωπο του αγώνα (πράξη που θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε, αναλογιζόμενοι τον ταξικό χαρακτήρα του στρώματος που εκφράζει: και πολύ άντεξαν οι καθηγητές σε απεργία διάρκειας), αλλά προχωρά σε παρασκηνιακές ενέργειες με στόχο την αναστολή των καταλήψεων και τον προσανατολισμό σε «άλλες μορφές αγώνα». Στελέχη της είναι που διαρρέουν στα ΜΜΕ τις «πληροφορίες», ότι «από εδώ και πέρα οι καταλήψεις σταματούν και ο αγώνας προσανατολίζεται στο σαμποτάρισμα του νόμου στα πανεπιστημιακά όργανα».
Από την άλλη, η ΚΝΕ-ΠΚΣ, συνεχίζοντας την αισχρή ηττοπαθή και διαλυτική στάση που από την αρχή είχε (είναι γνωστό ότι στις καταλήψεις σύρθηκε και δεν ήταν επιλογή της), βάζει μπροστά την επιχείρηση «φοιτητικές εκλογές», για να χτυπήσει μ’ αυτό τον τρόπο το κίνημα των καταλήψεων. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τα «κουκιά». Γι’ αυτό και δε δίστασε την Παρασκευή να συγκαλέσει το ανύπαρκτο ΚΣ της ΕΦΕΕ, με ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και σία, για να αποφασίσουν διεξαγωγή εκλογών. Δεν τα κατάφεραν, βέβαια, όμως είναι σίγουρο ότι θα επανέλθουν. Αλλωστε, ο γραμματέας της Σπουδάζουσας ΚΝΕ-ΠΚΣ, ευθυγραμμιζόμενος πλήρως με την ΠΟΣΔΕΠ, δηλώνει στην «Ελευθεροτυπία», ότι στόχος πλέον είναι «να μείνει στα χαρτιά ο νόμος πλαίσιο», ενώ την κατάργησή του θα πετύχουμε σε κάποιο άδηλο μέλλον «έπειτα από κινητοποιήσεις μαζί με το λαό».
Για να το πούμε ξεκάθαρα, όποιος μιλάει για «άλλες μορφές αγώνα», μιλάει για κλείσιμο του αγώνα, υπονομεύει τον αγώνα και προσδοκά να «ανατρέψει τους συσχετισμούς» (κι όταν λένε για συσχετισμούς πάντα έχουν κατά νου τις εκλογές) και όχι το νόμο-πλαίσιο.
Η κυβέρνηση αυτό ακριβώς περιμένει. Να εκτονωθούν οι καταλήψεις και μετά το Πάσχα να επιστρέψουμε στα αμφιθέατρα με σκυμμένα τα κεφάλια. Ηδη στον Τύπο εμφανίζονται «διαρροές» (από ποιους άραγε;) για κλείσιμο των κινητοποιήσεων στις 28 Μάρτη. Την πηγή αυτών των «διαρροών» μπορούμε να τη φανταστούμε. Αν έχουν το θάρρος, ας βγουν να τα πουν αυτά στις συνελεύσεις κι όχι να προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα ηττοπάθειας με «διαρροές», που ο Τύπος τις κάνει ρεπορτάζ, μεγεθύνοντάς τες, καταπώς συμφέρει στην κυβέρνηση και γενικότερα στο σύστημα εξουσίας.
Γιατί είναι βέβαιο, πως κανείς στο σύστημα εξουσίας δε μας θέλει στο δρόμο, να αμφισβητούμε ψηφισμένο νόμο και να απαιτούμε την απόσυρσή του. Μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ ξεκαθάρισε στη Βουλή ότι δε ζητά την απόσυρση του νόμου-πλαισίου.
Συνάδελφοι
Ο δρόμος που έχει επιλέξει το κίνημά μας είναι αυτός του ανυποχώρητου αγώνα, της κλιμάκωσης και της ανατροπής. Της ανατροπής του νόμου-πλαισίου. Αυτή θα είναι και η ημερομηνία που θα επιστρέψουμε στα αμφιθέατρα.
25 Μάρτη 2007
