Συνάδελφοι, συναδέλφισσες
Η Κυβέρνηση και τα τσιράκια της στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας έβαλαν πλώρη να εφαρμόσουν το νόμο-πλαίσιο, αρχής-εξαρχής με τη διοργάνωση των πρυτανικών και προεδρικών εκλογών. Αποφάσισαν να μας επιτεθούν τώρα που η ακαδημαϊκή χρονιά τελειώνει και η εξεταστική πλησιάζει. Μας εκβιάζουν ότι θα κόψουν τα κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού σε όσα ιδρύματα δεν εφαρμόσουν εδώ και τώρα τον νόμο. Απεργάζονται την παράκαμψη του άρθρου 16. Αφού δεν τους βγήκε η αναθεώρηση του Συντάγματος, τώρα βγαίνουν με «διαρροές» στον Τύπο και με δηλώσεις, όπως της Μπακογιάννη ότι το Κοινοτικό Δίκαιο υπερισχύει του Εθνικού. Διατείνονται ότι ετοιμάζουν νόμο για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, αφήνοντας κατά μέρος την πατέντα της «διασταλτικής ερμηνείας» του άρθρου 16 που μέχρι τώρα επέσειε ο Στυλιανίδης. Μας λένε ότι μπροστά στην ολοκλήρωση της αντι-εκπαιδευτικής «μεταρρύθμισης» δεν υπολογίζουν τίποτα, ούτε το ίδιο τους το Σύνταγμα. Η αλαζονεία και το θράσος τους δεν έχουν όρια. Πρέπει να πάρουν την απάντησή τους εδώ και τώρα, να τους κόψουμε τη φόρα…
Ηδη δώσαμε την πρώτη μάχη και βγήκαμε νικηφόροι. Εστω και με λιγότερες δυνάμεις από πέρσι, συνάδελφοι στον Πειραιά, στην Αθήνα, στην Κρήτη, στη Θεσσαλία, στη Θεσσαλονίκη έσπασαν την πρώτη συντονισμένη απόπειρα εφαρμογής του νόμου. Κατέστησαν τις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές των ιδρυμάτων ένα φιάσκο, μια παρωδία. Οι Διοικήσεις των ιδρυμάτων, βέβαια, επιχείρησαν με κάθε τρόπο να «ξεγελάσουν» τους φοιτητές, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κατάφεραν να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις τους ενάντια στην εφαρμογή του νόμου.
Με καμάρι έσπευσε η Διοίκηση του ΤΕΙ Πειραιά να «διαρρεύσει» στον Τύπο ότι δήθεν ξεγέλασαν τους συναδέλφους και ότι πραγματοποίησαν κρυφά και με πλήρη μυστικότητα τις εκλογές. Πάνω στη φούρια και στο μίσος που τρέφουν για τους αγωνιζόμενους φοιτητές, τους διέφυγε μια σημαντική λεπτομέρεια. Οτι η μυστικότητα δημοκρατικών εκλογών αφορά την ψήφο, όχι την τοποθεσία της κάλπης. Πολλώ δε μάλλον, όταν οι εκλογές αυτές φέρουν τον βαρύγδουπο τίτλο: «καθολικές». Εν ολίγοις, έσπασε τα μούτρα της η Διοίκηση του ΤΕΙ. Στο ΠΑΠΕΙ οι μπράβοι της Διοίκησης και της ΟΝΝΕΔ, η οργανωμένη κρατική βία που παραβιάζει φόρα παρτίδα το άσυλο, δεν κατόρθωσε να διατηρήσει το «αδιάβλητο» των εκλογών τους. Συνάδελφοι από όλη την Αθήνα έδωσαν το αγωνιστικό παρών και την απάντηση που αρμόζει στα κρατικά γουρούνια στα πανεπιστήμια. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η σύγκλητος του ΑΠΘ επιχείρησε να περάσει «νύχτα» τον τετραετή επιχειρησιακό προγραμματισμό. Υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο, χωρίς τους συναδέλφους που έγκαιρα την έσπασαν. Το θράσος, βέβαια, και η ποταπότητα τον πρυτάνεων φτάνει τα όρια του γελοίου. Πάνω στο στρίμωγμα των συναδέλφων, ο Πρύτανης τάχαμου λιποθύμησε και πήγε κατευθείαν στο νοσοκομείο για να παριστάνει επί 3 μέρες στα κανάλια τον ανηλεώς «δαρμένο» από τους συναδέλφους που έσπασαν την Σύγκλητο. Τόσο ξεφτίλες είναι.
Βέβαια, η επίθεση στο φοιτητικό κίνημα χρειάζεται την ενορχηστρωμένη γκεμπελική προπαγάνδα των ΜΜΕ. Ξερνάνε χολή οι Πρετεντέρηδες και οι Τραγκαουνάκηδες για το φοιτητικό κίνημα. Το μένος και η λύσσα τους είναι όμοια με αυτά που έδειχναν όταν κατεβαίναμε χιλιάδες στους δρόμους και διαταράσσαμε κάθε Πέμπτη την ομαλότητα του συστήματος. Τους πονάει που η πλειοψηφία των φοιτητών και των καθηγητών απορρίπτει το νόμο-πλαίσιο, την αναθεώρηση του άρθρου 16. Διαστρεβλώνουν τα πάντα, κάνουν την τρίχα τριχιά, παρουσιάζουν τους συναδέλφους που έσπασαν τις εκλογές ως «μπράβους της νύχτας» και τα καθίκια τους πρυτάνεις που συνεργάζονται με μαφιόζους παρακρατικούς ως «αθώους και υπεράνω πάσης υποψίας». Επιστρατεύουν τη ναζιστικής έμπνευσης συλλογική ευθύνη και καταλογίζουν κάθε πράξη βίας στο φοιτητικό κίνημα. Μέχρι και τον ξυλοδαρμό των σεκιουριτάδων στο ΑΠΘ πάνε να τον φορτώσουν στις πλάτες μας. Νομίζουν ότι θα μας φοβίσουν, ότι οι φοιτητές τρώνε το κουτόχορτό τους και μασάνε τα παραμύθια και τις απειλές τους. Ισα-ίσα που η επίθεσή τους αυτή μας εξαγριώνει και μας αποδεικνύει ότι πρέπει πάση θυσία να εμποδίζουμε την εφαρμογή του νόμου και να συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανατροπή του.
Η κατάργηση του νόμου-πλαίσιο στην πράξη σημαίνει δυναμικές ενέργειες ενάντια στην εφαρμογή του, σημαίνει διατάραξη της νομιμότητας και της τάξης. Η τάξη και η νομιμότητα είναι όροι που δεν παραβιάζονται από τα νομιμόφρονα κόμματα του κοινοβουλίου. Τέτοιες κινηματικές ενέργειες, που δεν ελέγχονται από τα κόμματα του κοινοβουλίου, κρίνονται αυτομάτως καταδικαστέες από όλο τον κοινοβουλευτικό εσμό. Και σ’ αυτό το παιχνίδι συμμετέχουν όλοι – και η Κυβέρνηση και η Αντιπολίτευση και η ψευτοαριστερά του κοινοβουλίου. Η τελευταία δε χύνει τη χολή της, περισσότερο και από την ίδια την Κυβέρνηση. Η κάλπη γι’ αυτήν είναι ιερή και η αποκαθήλωσή της σημαίνει κήρυξη πολέμου εναντίον της. Το ΚΚΕ θυμήθηκε τις αλήστου μνήμης εποχές της Πανσπουδαστικής Νο 8, τους λίβελους κατά των φοιτητών που αγωνίζονταν για την κατάργηση του νόμου 815. Η ΠΚΣ απέχει από τις συνελεύσεις, σπάει καταλήψεις, οργιάζει. Εφτασαν στο σημείο να εξισώνουν τους μπράβους στο ΠΑΠΕΙ με τους συναδέλφους που πήγαν να σπάσουν τις εκλογές. Τόσο χυδαίοι προβοκάτορες είναι. Και για το ρόλο τους αυτό εισπράττουν νυχθημερόν τα εύσημα από κυβέρνηση, ΔΑΠίτες και ΜΜΕ. Από την άλλη, η διγλωσσία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τις πρώτες ημέρες έδωσε τη θέση της σε ανοιχτή και ευθεία επίθεση ενάντια στο φοιτητικό κίνημα.
Μας χαρακτηρίζουν «τυχοδιώκτες» που δίνουμε πάτημα στην κυβέρνηση για να σπάσει το άσυλο. Μας λένε ότι δεν σεβόμαστε τους «δημοκρατικούς θεσμούς» και προάγουμε τη βία στα Πανεπιστήμια. Μας κατηγορούν ότι οι ενέργειές μας δεν έχουν νομιμοποιηθεί από καμιά απόφαση συλλόγου κι ότι είμαστε «ακραίες μειοψηφίες».
Κι εμείς τους απαντάμε:
♦ Οι αγώνες μας έχουν νομιμοποιηθεί απ’ τις εκατοντάδες αποφάσεις και τα ψηφίσματα των συλλόγων στις φοιτητικές κινητοποιήσεις των δύο τελευταίων χρόνων. Εχουν νομιμοποιηθεί στην συνείδηση όχι μόνο των φοιτητών, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.
♦ Το δίκιο του αγώνα δεν γνωρίζει μειοψηφίες και πλειοψηφίες, δεν λογοδοτεί σε κανέναν.
♦ Απέναντι σε έναν νόμο που τον ψήφισαν και μας τον επιβάλλουν με τη βία, η απάντησή μας θα είναι βίαιη.
Ο γκεμπελισμός τους, ο καθολικός τους πόλεμος δεν πρέπει να μας φοβίσει. Ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην αντι-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι απαράβατος όρος για να μπορέσουμε να ανασάνουμε στο μέλλον, να βρούμε την ευκαιρία να συνδεθούμε με άλλα πληττόμενα στρώματα της κοινωνίας που θα βγουν στο δρόμο. Και ο αγώνας αυτός περνάει από το σπάσιμο της εφαρμογής όλων των διατάξεων του νόμου-πλαίσιο, μέχρι να διαμορφωθούν οι όροι για την πλήρη ανατροπή του νόμου. Μέχρι τώρα τα έχουμε καταφέρει, το φιάσκο των εκλογών τους είναι νίκη δική μας. Ο αγώνας λοιπόν πρέπει να συνεχιστεί, ανεξάρτητα από το μέσο πάλης που θα υιοθετηθεί από τις επόμενες Γενικές Συνελεύσεις. Εχουμε μπροστά μας την εκπνοή των τελεσιγράφων του υπουργού για την εφαρμογή του νόμου, την απόπειρα εφαρμογής του εσωτερικού κανονισμού και 4ετούς επιχειρησιακού προγραμματισμού από το σύνολο σχεδόν των Διοικήσεων των Συνελεύσεων Τμημάτων –ας μην έχουμε αυταπάτες γι’ αυτό– και βέβαια το πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας. Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά δεν πρέπει να πτοούμαστε. Καταφέραμε να ανασυντάξουμε ταχύτατα τις δυνάμεις μας, το «μπλοκ του αγώνα», το «μπλοκ των καταλήψεων», έπειτα από καιρό, έστω και με δυνάμεις μικρότερες από τις περσινές σ’ αυτή την πρώτη φάση της αναμέτρησης, τις πρυτανικές εκλογές. Πρέπει να τα δώσουμε όλα αυτό το διάστημα για να ενισχύσουμε και να διευρύνουμε το «μπλοκ του αγώνα».
Δυναμικές ενέργειες σε όλες τις σχολές ενάντια στην εφαρμογή του νόμου
Να δημιουργήσουμε τους όρους για κίνημα ανατροπής του νόμου
Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα περάσουν
