Παρά τις πισώπλατες μαχαιριές που δέχονται απανωτά, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ, που απόμειναν μοναχοί, να δίνουν υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες έναν τιτάνιο αγώνα, ολοκλήρωσαν με απεργίες και αυτή την εβδομάδα. Την ώρα που η «Κόντρα» φεύγει για το τυπογραφείο, διεξάγεται η γενική τους συνέλευση, η οποία θα αποφασίσει για την επόμενη εβδομάδα.
«Θεωρούμε ότι ο απεργιακός μας αγώνας είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε συνέχιση του διαλόγου και να διασφαλίσειεγγυήσεις για την εφαρμογή της όποιας πρότασης. Καμιά πρόταση δεν μπορεί να εκληφθεί ως δεδομένη εάν δε δεσμευτούν δημόσια οι υπουργοί Παιδείας και ΥΔΜΗΔ…
Τονίζουμε ότι η ώρα για την επίλυση του ζητήματος είναι τώρα. Οι κινήσεις αυταρχισμού και αδιαλλαξίας από την πλευρά του υπουργείου οδηγούν σε αδιέξοδο…
Η πρόταση του υπουργού όχι μόνο δεν εξασφαλίζει με επίσημο τρόπο τις θέσεις εργασίας, αλλά αντιθέτως αποτελεί εφαλτήριο για την εφαρμογή των νόμων 4009, 4024, βάσει των οποίων σχεδιάζεται η συρρίκνωση, η αποδόμηση και η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εναντίον της οποίας αγωνιζόμαστε 14 εβδομάδες.
Αντιθέτως, μια σειρά συγκεκριμένων νομοθετικών ρυθμίσεων θα αποτελούσε βήμα καλής θέλησης:
1. Κατάργηση της παραγράφου της τροπολογίας που εισάγει το ειδικό πειθαρχικό παράπτωμα της μη απογραφής υπαλλήλου
2. Ανάκληση των διαπιστωτικών πράξεων για τις διαθεσιμότητες των μοριοδοτούμενων και των καταργούμενων κλάδων.
3. Μετατροπή των συναδέλφων ΙΔΑΧ εργαστηριακών σε ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις σε σχέση με τους ήδη υπάρχοντες ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ και αναγνώριση της προϋπηρεσίας τους.
4. Εκδοση νέας Κοινής Υπουργικής Απόφασης ενδοϊδρυματικής κινητικότητας για τη σύσταση ίσου αριθμού οργανικών θέσεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ με αυτές που καταργούνται…».
Αυτά διακήρυξαν στις δυο τελευταίες συνελεύσεις τους, που αποφάσισαν τις απεργίες αυτής της εβδομάδας, οι διοικητικοί του ΕΚΠΑ.
♦ Το μαχαίρι τό ‘μπηξαν στη σάρκα των απεργών του ΕΚΠΑ πρώτοι και καλύτεροι οι συνάδελφοί τους (καλύτερα μέρος των συναδέλφων τους) του ΕΜΠ, που αποφάσισαν την «αναστολή» (sic!) της απεργίας, σπάζοντας το απεργιακό μέτωπο, που μέχρι πρότινος είχε στριμώξει άγρια τον υπουργό Παιδείας και τον είχε οδηγήσει σε απόγνωση. Η ταξική αλληλεγγύη λαβώθηκε βαριά από αυτή την αποστράτευση από τον αγώνα, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ πήραν για πάρτη τους διαβεβαιώσεις από τον Αρβανιτόπουλο που τους ικανοποιούσαν (στην πραγματικότητα, υπήρξε μόνο ένα σημείωμα του Αρβανιτόπουλου, το ίδιο που πήραν και οι διοικητικοί του ΕΚΠΑ).
♦ Τη δεύτερη μαχαιριά, τους την έδωσε η Ομοσπονδία των Διοικητικών Υπαλλήλων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αποφασίζοντας την περασμένη Κυριακή «προσωρινή αναστολή των κινητοποιήσεων». Για πολλοστή φορά, στην ιστορία του εργατικού κινήματος των τελευταίων δεκαετιών, η εξωνημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ανέλαβε βρόμικη δράση, αφήνοντας ακάλυπτους τους απεργούς. Γι’ αυτήν ο φρέσκος, δυνατός, ελπιδοφόρος και σαρωτικός άνεμος του πολύμηνου απεργιακού αγώνα, που πήρε και σήκωσε τον υπουργό Παιδείας και τα αντεργατικά, αντιεκπαιδευτικά του σχέδια, έπρεπε να κοπάσει. Να επικρατήσουν συνθήκες απόλυτης νηνεμίας και ο Αρβανιτόπουλος να ξαναπατήσει στη γη ανακουφισμένος, αφού πλέον δεν θα πιέζεται από πουθενά.
Σ’ αυτές τις συνθήκες, που ευελπιστεί να επικρατήσουν ολόψυχα, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία παίρνει το λιβανιστήρι και ζητά να «διασφαλιστούν» (!) «ότι δεν θα χάσει ούτε ένας διοικητικός υπάλληλος από αυτούς που τίθενται σε διαθεσιμότητα την εργασία του», «ότι κανείς από τους συναδέλφους που δεν απογράφηκαν δεν θα τεθεί σε αργία, δεν θα παραπεμφθεί σε πειθαρχικό και θα τεθεί σε κινητικότητα (εφόσον συντρέχει λόγος) επί ίσοις όροις με τους άλλους υπό διαθεσιμότητα συναδέλφους, χωρίς μηδενική ή αρνητική μοριοδότηση», ότι θα «διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία των ιδρυμάτων μέσα από την επαρκή και αναγκαία στελέχωσή τους» και άλλα τέτοια ωραία, που τα χάφτουν μόνο οι αφελείς. Ως στάχτη στα μάτια των απεργών, βεβαίως, εκλαμβάνονται και οι κούφιοι λεονταρισμοί του τύπου «δεν εφησυχάζουμε», «θα είμαστε σε αγωνιστική ετοιμότητα για την άμεση εφαρμογή των υπεσχημένων», και τα ρέστα, που προκαλούν μόνο ειρωνικά σχόλια και οργή.
♦ Δε πρόλαβαν ν’ ανοίξουν οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ το νέο απεργιακό τους βήμα (Τρίτη και Τετάρτη 10 και 11 του Δεκέμβρη) και η πανεπιστημιακή κάστα έπεσε πάνω τους να τους κατασπαράξει. Με τη συμμετοχή του διωκόμενου, παρακαλώ, πρύτανη Πελεγρίνη, που «ξέχασε» αυτομάτως το «δέος» που αισθανόταν για τον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων που «έδιναν το αίμα τους για να σώσουν τη σάρκα τους», αποφάσισε «ομόφωνα» την Τρίτη 10 του Δεκέμβρη τα εξής:
«Η Σύγκλητος για άλλη μία φορά επιθυμεί να διατυπώσει με τον πλέον καθαρό τρόπο ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών πρέπει να τεθεί αμέσως σε πλήρη λειτουργία. Για άλλη μία φορά καλεί όλα τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας να συνεργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση και ορίζει ως ημερομηνία έναρξης των μαθημάτων του χειμερινού εξαμήνου την Δευτέρα 16η Δεκεμβρίου 2013»!
Η Σύγκλητος, δηλαδή, καλεί τους απεργούς να παύσουν πυρ, γιατί αυτό σημαίνει η χαλάρωση των μέτρων διαφύλαξης του αγώνα τους, η απογύμνωση ουσιαστικά της απεργίας τους, που είναι και το αποφασιστικό μέσο που μεγεθύνει την πίεση προς το υπουργείο Παιδείας. Η πανεπιστημιακή κάστα συμπεριφέρεται σαν να μην μεσολάβησε τίποτε, σαν να μην υπάρχει ένας σκληρός αγώνας για το δικαίωμα στη δουλειά και για την υπεράσπιση, εν πολλοίς, του δημόσιου Πανεπιστήμιου, ενώ δίνει τις ευλογίες της και σε τυχόν απεργοσπαστικές κινήσεις που θα γίνουν από την πλευρά καθηγητών και φοιτητών, με την ανακοίνωση ότι τα μαθήματα θα αρχίσουν από τη Δευτέρα, 16 του Δεκέμβρη.
♦ Την απεργία προσπαθούν να ροκανίσουν και τα τρωκτικά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στο ΔΣ του Συλλόγου των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ. Για άλλη μια φορά, με ανακοίνωσή της (που παραθέτουμε παρακάτω), η Απεργιακή Επιτροπή Εργαζομένων του ΕΚΠΑ αποκαλύπτει μπροστά στα μάτια της εργαζόμενης κοινωνίας τον υπονομευτικό και βρόμικο ρόλο τους.
«Απάντηση στην ανακοίνωση της παράταξης του προεδρείου του ΔΣ
Η θέση του προεδρείου του ΔΣ για αποδοχή της πρότασης του υπουργείου άνευ όρων και εγγυήσεων, είναι σταθερή και έχει επανειλημμένα εκφραστεί δημοσίως. Μέχρι σήμερα, οι εργαζόμενοι στις Γενικές Συνελεύσεις δεν την υπερψηφίζουν, αντίθετα την απορρίπτουν με συντριπτική πλειοψηφία.
Γνωστή είναι και η επιλογή του προεδρείου να ταχθεί στο πλευρό του υπουργείου και, κατά συνέπεια, απέναντι από τους εργαζόμενους. Υπάρχει άλλωστε ιστορικό επ’ αυτού.
Κανένας δεν ξεχνάει τις δηλώσεις του τέως γραμματέα του Συλλόγου, το πρωί της Τετάρτης της απογραφής στη Δημόσια Τηλεόραση (23/10), και τις πιέσεις που ασκήθηκαν από μέλη της παράταξής του σε εργαζόμενους να απογραφούν, γεγονός που διέσωσε ως διά μαγείας την ως τότε αποτυχημένη προσπάθεια του υπουργείου να επιβάλλει τη διαθεσιμότητα στο ΕΚΠΑ και σε άλλα ΑΕΙ.
Ολοι ξέρουν πλέον ότι, αν δεν είχε προκληθεί ρήγμα στο μέτωπο της μη απογραφής που είχε αποφασιστεί στη Γενική Συνέλευση, ΜΟΡΙΟΔΟΤΗΣΗ ΔΕ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΥΤΕ ΛΙΣΤΕΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ.
Το προεδρείο του ΔΣ και η παράταξή του ΠΑΡΕΔΩΣΕ 399 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ στο ΕΚΠΑ, πλήττοντας συνολικά τον αγώνα και των 8 ΑΕΙ, αφού κάθε μείωση του αριθμού απογραφέντων μείωνε συνολικά τον αριθμό των διαθεσιμοτήτων.
Κανένας δεν ξεχνάει ότι το προεδρείο αποδέχθηκε –ή μήπως συνδιαμόρφωσε;- την πρώτη πρόταση του υπουργείου για αρνητική μοριοδότηση κάποιων, προκειμένου να διασώσουν κάποιοι άλλοι τον εαυτό τους και τον πολύτιμο μηχανισμό τους. Ολοι ξέρουν γιατί χαρακτήρισε αυτή την πρόταση θετική.
Κανένας δεν ξεχνάει ότι το προεδρείο και η παράταξή του συνέβαλαν όσο πιο πολύ μπορούσαν για να σπάσει το απεργιακό μέτωπο στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, με τη στοχοποίηση των εργαζομένων του Πανεπιστημίου και των ΤΕΙ Πειραιά και του Παντείου, ήδη από τις αρχές της απεργίας, ανοίγοντας το δρόμο για την απομόνωση των 8 ΑΕΙ που πλήττονταν από τη διαθεσιμότητα για να διαβεί άνετα το υπουργείο και η κυβέρνηση.
Δεν είναι ανάγκη να βγάζουν ανακοινώσεις για να δηλώνουν ότι διαχωρίζονται από τις αποφάσεις της ΓΣ. Εχουν δείξει επανειλημμένα ότι δεν τηρούν τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης, όπως θα όφειλε κάθε προεδρείο ΔΣ.
Δεν είναι ανάγκη να βγάζουν ανακοινώσεις για να δηλώνουν ότι διαχωρίζονται από το σώμα των εργαζομένων, η θέση τους αυτή έχει καταστεί σαφέστατη κατά το διάστημα της απεργίας των 14 εβδομάδων. Η στάση τους και οι επιλογές τους άλλωστε το μόνο στόχο που έχουν είναι να διασφαλίσουν τις δικές τους θέσεις εργασίας και κυρίως την όποια εξουσία του μηχανισμού τους μέσα στο Ιδρυμα, και όχι τις θέσεις των εργαζομένων.
Το προεδρείο και η παράταξή του, έρχεται σήμερα να μιλήσει για απώλεια κάθε διαπραγματευτικού όπλου.
Τους ενημερώνουμε ότι σε απώλεια κάθε διαπραγματευτικού όπλου οδηγεί η πρακτική που, σε αγαστή συνεργασία με το υπουργείο και την κυβέρνηση, ακολουθούν:
-Καταβάλλοντας συνεχώς υπερπροσπάθεια για καλλιέργεια κλίματος απεργοσπασίας.
-Κατασκευάζοντας ψευδείς εντυπώσεις, με δηλώσεις και διαρροές στα ΜΜΕ ότι το 50% των εργαζόμενων έχει επιστρέψει στη δουλειά στις οποίες επιδίδονται εδώ και δέκα μέρες (από τις 29/11), από τότε δηλαδή που η θέση τους για αποδοχή άνευ όρων και εγγυήσεων από τους εργαζόμενους της πρότασης του υπουργείου δε βρίσκει σύμφωνη τη συντριπτική πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης.
-Σαμποτάροντας κρίσιμες για τη σχέση της απεργίας με φοιτητές και άλλους κλάδους εργαζομένων αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων και δημιουργώντας όσο περισσότερα προβλήματα μπορούν στην προσπάθεια της Απεργιακής Επιτροπής να εξυπηρετήσει κατεπείγοντα φοιτητικά ζητήματα, την πληρωμή των συμβασιούχων από τον ΕΛΚΕ, κ.α.
-Προβαίνοντας σε δηλώσεις και διαρροές στα ΜΜΕ περί επεισοδίων τραμπουκισμών και απειλών, εδώ και δέκα μέρες, τα οποία ούτε στη φαντασία τους δεν έχουν συμβεί, αν και πολύ θα το ήθελαν, και φωτογραφίζοντας ως υπεύθυνους γι’ αυτά συγκεκριμένα μέλη της Απεργιακής Επιτροπής, μήπως και δέσει το σενάριο του υπουργείου περί μειοψηφιών κομματικά καθοδηγούμενων.
Ασφαλώς, κανένας δεν ξεχνάει ποιοι απειλούν μέσα στη Γενική Συνέλευση απεργούς ότι ‘’θα τους φτιάξουν μετά την απεργία’’ (κι η διατύπωση εδώ είναι αναγκαστικά κομψή)…
Οι καταγγελίες για τραμπουκισμούς προκαλούν καγχασμό όταν προέρχονται από κάποιους που έχουν αναγάγει τον τραμπουκισμό σε επιστήμη.
Η ανακοίνωσή τους ωστόσο, έρχεται μέσα σε μια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια δήλωση νομιμοφροσύνης τους εντός και κυρίως εκτός Ιδρύματος. Δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια δήλωση διαχωρισμού τους από τους ‘’κακούς απεργούς’’ και τη σύνταξή τους στο πλευρό της κυβέρνησης που τους καταγγέλλει.
Μ’ αυτό τον τρόπο, το μόνο που καταφέρνουν είναι όλοι, εντός και εκτός Ιδρύματος, να υποψιαστούν ότι δεν έχουν μόνο ανοιχτή γραμμή με το υπουργείο Παιδείας, αλλά και με το υπουργείο Δημοσίας Τάξης.
ΑΞΙΟΣ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΤΟΥΣ
Ας αφήσουμε το ρόλο και τη στάση τους στην κρίση όλων των εργαζομένων…».
Η τελευταία παράγραφος της καταγγελίας της Απεργιακής Επιτροπής των Εργαζομένων του ΕΚΠΑ μας παραπέμπει ευθέως στη νέα τρομοκρατική απειλή που επικρέμεται πάνω από τους αγωνιστές, με την εισαγγελική παραγγελία προς το Προεδρείο του ΔΣ, να αποστείλει (το ΔΣ) στο 2ο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας, της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής «τα πρακτικά της από 02-12-2013 Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου» «γνωρίζοντάς μας (στους μπάτσους δηλαδή) τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της Απεργιακής Επιτροπής την ως άνω ημερομηνία». Κοντολογίς, οι διωκτικοί μηχανισμοί, πατώντας πάνω στον φανερά, πλέον, υπονομευτικό ρόλο του προεδρείου του ΔΣ του Συλλόγου των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, ζητούν από αυτό να κάνει και ένα βήμα παραπάνω, να γίνει κανονικός χαφιές δηλαδή, διευκολύνοντας το σπάσιμο της απεργίας με την κατατρομοκράτηση των πιο δραστήριων εργαζόμενων. Μένει να δούμε αν τα φερέφωνα του υπουργείου Παιδείας στο ΔΣ θα το τολμήσουν και αυτό.
Είναι γεγονός ότι η πρωτόφαντη αποφασιστικότητα των απεργών διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ έχει γίνει καρφί στο μάτι της κυβέρνησης και όλων των σφουγγοκωλάριών της απ’ όλο το εύρος του αστικού συστήματος. Σαν από λήθαργο «ξύπνησε» και το Συμβούλιο του Ιδρύματος, που διέσυρε ως κουρελού τον πρύτανη Πελεγρίνη, χτυπώντας στην ουσία την απεργία των εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο. Και αφού με αυτή τη στάση του έβαλε το χεράκι του στην παραπομπή του πρύτανη στο πειθαρχικό, στη συνέχεια, παρίστανε ότι διαφωνούσε.
Την πληρωμένη απάντηση, το Συμβούλιο, την έλαβε από την Απεργιακή Επιτροπή των Εργαζομένων:
«Με θράσος χιλίων καρδιναλίων το Συμβούλιο Ιδρύματος προσπαθεί να αποδείξει ότι υποστηρίζει τους σκοπούς του Πανεπιστημίου, δηλαδή την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και έρευνα, όταν τα μόνα επιτεύγματά του στον έναν περίπου χρόνο που δραστηριοποιείται είναι η εισβολή των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, κρατική ασφάλεια, κλπ.) στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου εναντίον των εκπροσώπων φοιτητικών συλλόγων που έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας και οι αντεγκλήσεις με τις πρυτανικές αρχές για ζητήματα διαχείρισης των οικονομικών πόρων του Πανεπιστημίου. Τόσο καιρό (3 μήνες) που το πανεπιστήμιο είναι κλειστό το Συμβούλιο "έλαμπε" δια της απουσίας του! Τώρα που παραπέμφθηκε ο πρύτανης του ΕΚΠΑ θυμήθηκε όλως τυχαίως να δημοσιεύσει μια ακόμη ανακοίνωση; Η παρούσα Ανακοίνωση του ΣΙ μόνο ως μια αποτυχημένη και απεγνωσμένη προσπάθεια να καταστήσει αισθητή την παρουσία του μπορεί να εκληφθεί…».
Θεοί και δαίμονες, λοιπόν, έπεσαν πάνω στους απεργούς του Πανεπιστήμιου Αθηνών για να τους τσακίσουν. Οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες συνεχίζεται ο αγώνας τους είναι πλέον δυσμενείς, αφού φαίνεται να είναι περικυκλωμένοι από εχθρικά πυρά. Ποια θα είναι εκείνη η δύναμη που θα δυναμώσει τη γροθιά τους και θα ατσαλώσει τη θέλησή τους να συνεχίσουν να παλεύουν, να υποχρεώσουν τον υπουργό Παιδείας σε άτακτη υποχώρηση; Μόνο η δύναμη της συμπαράταξης ενός μαζικού, δυναμικού φοιτητικού κινήματος, της συμπαράταξης και της ενεργούς υποστήριξης της εργαζόμενης κοινωνίας.
Την Τετάρτη, σε μια δημοκρατικότατα συγκροτημένη συνέλευση, που είχε απαρτία, οι διοικητικοί του ΕΚΠΑ αποφάσισαν να συνεχίσουν τη διαπραγμάτευση με το υπουργείο με δύο ακόμα 24ωρες απεργίες (Πέμπτη και Παρασκευή). Η συνέλευση ψήφισε, επίσης πρόταση μομφής κατά της πλειοψηφίας του ΔΣ του Συλλόγου και αποφάσισε να γίνει ψηφοφορία με κάλπη. Αν η πρόταση μομφής υπερψηφιστεί, ο Σύλλογος θα προχωρήσει σε νέες εκλογές.
Οι απεργοί δεν αρνούνται τη διαπραγμάτευση με το υπουργείο. Κρίνουν, όμως, και σωστά, ότι μόνο με την πίεση της απεργίας μπορεί να φτάσουν σε ένα συμβιβασμό που θα τους κατοχυρώνει γι’ αυτά που θα συμφωνήσουν. Αλλιώς, θ’ αφήσουν τον Αρβανιτόπουλο ελεύθερο να υπαναχωρήσει απ’ όλα, καταπώς το συνηθίζουν οι υπουργοί. Τα πουλητάρια του ΔΣ, όμως, αντί να σεβαστούν την απόφαση της γενικής συνέλευσης (από την οποία αποχώρησαν), τη χαρακτήρισαν παράνομη, κήρυξαν τη λήξη της απεργίας (με δική τους απόφαση, χωρίς συνέλευση!) και άρχισαν να τροφοδοτούν την προπαγάνδα των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ με ψευτιές και προβοκατόρικους ισχυρισμούς, σε μια προσπάθεια να συκοφαντήσουν τους απεργούς στον κόσμο που δεν γνωρίζει.
