Σημαντικό ρήγμα στο μέτωπο του αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων απετέλεσε αναμφίβολα η απόφαση των εργαζομένων του ΕΜΠ να σταματήσουν την απεργία. Την στιγμή που ο Αρβανιτόπουλος ήταν στιμωγμένος στο καναβάτσο, τη στιγμή που ζητούσε ο ίδιος να γίνει διάλογος με κλειστές σχολές, απεμπολώντας την «άτεγκτη» πρότερη στάση του ότι δεν διαλέγεται με απεργούς, η παράταξη του Περισσού στο ΕΜΠ αποφάσισε να σαλπίσει αιφνιδιαστικά υποχώρηση. Τη στάση της αυτή τη στήριξε στη λογική ότι «απέσπασε σημαντικές δεσμεύσεις» που στους «δυσοίωνους συσχετισμούς» που είχαν διαμορφωθεί, επέφεραν έναν «ικανοποιητικό συμβιβασμό». Η πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης των απεργών του ΕΜΠ συντάχθηκε με την θέση του Περισσού και έληξε την απεργία. Αντίθετα η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στο ΕΚΠΑ αποφάσισε τόσο την ίδια μέρα, όσο και την Δευτέρα 9/12 και την Τετάρτη 11/12 συνέχιση της απεργίας, απορρίπτοντας την αξιοπιστία των εγγυήσεων που φέρεται να έδωσε ο υπουργός σε συνάντηση με εκπροσώπους απεργών.
Γιατί, όμως, δεν κράτησαν την ίδια στάση οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ; Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του Περισσού μαζί με «καλοθελητές» του καθηγητικού κατεστημένου του ΕΜΠ προσκείμενες στον ΣΥΡΙΖΑ, που παρεισέφρυσαν ως παράγοντες στο διάλογο με τον υπουργό, βοήθησαν σ’ αυτή την κατεύθυνση. Την «ύστατη στιγμή» της σύγκρουσης είχε διαμορφωθεί το έδαφος της διαίρεσης ανάμεσα στους διοικητικούς υπαλλήλους, στο οποίο πόνταρε αρκετά ο Περισσός για να χτυπήσει πισώπλατα την απεργία. Μη αμελητέο τμήμα των εργαζομένων με σχέσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (ΙΔΑΧ) είναι εργαζόμενοι Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης. Στις φερόμενες ως δεσμεύσεις του υπουργού, οι οποίες βέβαια δεν έχουν παρουσιαστεί δημόσια ως επίσημες δεσμεύσεις ούτε του ίδιου ούτε και της κυβέρνησης, περιλαμβάνεται η δημιουργία νέων οργανικών θέσεων εργαστηριακού τεχνικού (ΕΤΕΠ) και εργαστηριακού διδακτικού (ΕΔΙΠ) προσωπικού το 2014, που μπορούν να καλύψουν οι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μειώνοντας έτσι τις θέσεις των διαθεσιμοτήτων.
Αυτό ήταν το «τυράκι» για να σπάσουν το απεργιακό μέτωπο. Τρεις μέρες νωρίτερα έγινε η επίδοση διαπιστωτικών πράξεων διαθεσιμότητας σε διοικητικούς υπαλλήλους. Το κλίμα του φόβου και η «ανάσα» των «γραπτών εγγυήσεων» της απορρόφησης τμήματος των απολυόμενων με τη δημιουργία νέων οργανικών θέσεων έδωσε τη «χαριστική βολή» τόσο σε ΠΕ όσο και ΔΕ διοικητικούς υπαλλήλους ΕΜΠ, που στήριξαν τη λήξη της απεργίας. Παράλληλα, ενεργοποιήθηκαν και αντιδραστικά, ελιτίστικα αντανακλαστικά σε τμήμα των ΙΔΑΧ μηχανικών, που απέκτησαν σχέσεις αορίστου χρόνου μέσα από ερευνητικές δραστηριότητες του ΕΜΠ και δεν πήραν πτυχία… για να «φτιάχνουν πρωτόκολλα», όπως οι διοικητικοί.
Ολα αυτά βέβαια θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν έγκαιρα και μέσα στη συνέλευση της Πέμπτης 6 Δεκέμβρη, αν τμήμα των πρωτοπόρων εργαζομένων του ΕΜΠ, που έδωσε ανυποχώρητα και αγόγγυστα τη μάχη επί 14 βδομάδες, θύμιζε σε όλους τους συναδέλφους ότι τη στιγμή που η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί δημόσια για 11.000 απολύσεις στο δημόσιο το 2014, δεν πρόκειται επ’ ουδενί να δημιουργήσει νέες οργανικές θέσεις στα ιδρύματα της τριτοβάθμιας, αν δεν δεσμευτεί δημόσια και γραπτά για συγκεκριμένα νομοθετικά βήματα, καθώς και για τροποποίηση της ψηφισμένης ΚΥΑ για τις διαθεσιμότητες. Κι αυτό θα το έκανε μόνο αν αισθανόταν την καυτή ανάσα του ανυποχώρητου απεργιακού αγώνα να προκαλεί σημαντικά προβλήματα στην κυβέρνηση, λόγω της μη λειτουργίας των δυο μεγάλων ΑΕΙ της χώρας. Τα λόγια του κάθε υπουργού σε συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών είναι «έπεα πτερόεντα».
Υπάρχει, όμως, και κατι χειρότερο. Η απόφαση της συνέλευσης του ΕΚΠΑ τη Δευτέρα 9 Δεκέμβρη αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η πρόταση του υπουργού όχι μόνο δεν εξασφαλίζει με επίσημο τρόπο τις θέσεις εργασίας, αλλά αντιθέτως αποτελεί εφαλτήριο για την εφαρμογή των νόμων 4009, 4024, βάσει των οποίων σχεδιάζεται η συρρίκνωση, η αποδόμηση και η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εναντίον της οποίας αγωνιζόμαστε 14 εβδομάδες». Και εδώ είναι το ζουμί. Το υπουργείο «προσέφερε» στους ίδιους τους απεργούς την εφαρμογή του νόμου που φέρνει την ιδιωτικοποίηση, τη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων και τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια.
Αντίθετα με το ΕΚΠΑ, όπου το προεδρείο του ΔΣ, η παράταξη της ΠΑΣΚΕ, είναι καθαρά απεργοσπαστική, καταστρατηγώντας κάθε συλλογική διαδικασία, στο ΕΜΠ η πέμπτη φάλαγγα της γραφειοκρατίας ήταν «καμουφλαρισμένη». Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του Περισσού, πλαισιωμένη και από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε εντός των ορίων των «διαδικασιών», δουλεύοντας όμως καλά και στους «ψιθύρους». Από μέρες τα στελέχη του Περισσού ψιθύριζαν ότι η απεργία δεν τραβάει και ότι την κρατάνε τάχαμου με τεχνητές αναπνοές. Οτι «δεν έπρεπε να κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν με την απεργία στη Χαλυβουργία, να σέρνεται επί μήνες χωρίς απτά αποτελέσματα» και ότι έπρεπε τώρα να «αποσπάσουν δεσμεύσεις». Στην Γενική Συνέλευση της Πέμπτης, μετά τη λήξη της απεργίας, τα στελέχη του Περισσού έβγαζαν εσκεμμένα μια απίστευτη μαυρίλα για τον αγώνα, απαξιώνοντας τη στάση της πλειοψηφίας των εργαζόμενων για να δικαιολογήσουν τη δική τους στάση. Το μίσος τους για τους απεργούς του ΕΚΠΑ, που εκ των πραγμάτων τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα με την συνέχιση της απεργίας, ξεχείλιζε. Οταν συνάδελφοί τους πρότειναν να βγει απόφαση στήριξης της απεργιακής επιτροπής του ΕΚΠΑ λόγω της εισαγγελικής παραγγελίας, ο εκπρόσωπος του Περισσού στο ΔΣ του συλλόγου του ΕΜΠ απάντησε ότι το ΕΜΠ έχει δεχτεί πολλαπλάσιες εισαγγελικές παραγγελίες! Οταν συνάδελφοί τους πρότειναν να προκηρυχτεί έστω μια μέρα απεργίας την Παρασκευή για αλληλεγγύη, ο εκπρόσωπος του Περισσού ήταν πάλι κάθετος: «Γιατί να συνεργαστούμε με ένα από τα οχτώ πανεπιστήμια στη διαπραγμάτευση με το υπουργείο και όχι με τα εφτά από τα οχτώ;»!
Οι δυνάμεις του Περισσού έβαλαν πλάτη για ένα μεγάλο ξεπούλημα εντός των πανεπιστημίων και πλέον συνεχίζουν να βάζουν πλάτη στην εφαρμογή του νόμου της Διαμαντοπούλου. Οι ίδιοι «καθησυχάζουν» συνεχώς τους συναδέλφους, ότι η συμφωνία μετά από μια βδομάδα είναι σε καλό σημείο. Δεν φέρουν ούτε μια συγκεκριμένη επιφύλαξη για τα ανοιχτά νομικά προβλήματα που προκύπτουν από τη φόρμουλα απορρόφησης των «διαθέσιμων» σε νέες θέσεις ΕΤΕΠ, ΕΔΙΠ. Σε κάθε καίρια ερώτηση που έθεταν οι συνάδελφοί τους, υπήρχε πάντα η απάντηση: «δεσμεύτηκε ο υπουργός», «οι καθηγητές ισχυρίζονται ότι γίνεται». Φόρμουλες της στιγμής «επινοούνταν» προκειμένου να πείσουν για το ορθό της απόφασης για λήξη. Η ατμόσφαιρα, όμως, έδειχνε άλλα στη συνέλευση της Πέμπτης. Κυριαρχούσαν ο φόβος και η απογοήτευση και, το χειρότερο, υπέβοσκε το ένστικτο της επιβίωσης σε βάρος του συναδέλφου, ο «κανιβαλισμός».
