Ελάχιστες ώρες μετά από ένα ογκωδέστατο πανσπουδαστικό συλλαλητήριο, στο οποίο για πρώτη φορά στο πλευρό των απεργών δασκάλων έδωσαν μαζικό και βροντερό «παρών» μαθητές και φοιτητές, η διοίκηση της ΔΟΕ, ύστερα από μια συνεδρίαση-παρωδία, αποφάσισε να λακίσει από τον αγώνα (στον οποίο η πλειοψηφία της είχε συρθεί), καρφώνοντας πισώπλατα το στιλέτο στο κορμί του κλάδου και ιδιαίτερα του πιο μαχητικού του κομματιού, που δε λύγισε ούτε για μια στιγμή και ήταν αυτό που στήριξε την απεργία και πήρε τους ταλαντευόμενους από το χέρι, στηρίζοντάς τους να δώσουν τον αγώνα για το ψωμί και την αξιοπρέπειά τους.
Το κλίμα το είχαν δημιουργήσει ένα 24ωρο πριν, αμέσως μετά τη συνάντηση με τον Καραμανλή, όταν εμφανίστηκαν σαν βρεγμένες γάτες, χωρίς να τολμήσουν να καταγγείλουν τον εμπαιγμό, κι ύστερα άρχισαν να ψιθυρίζουν στ’ αυτιά των δημοσιογράφδων ότι «τα σχολεία ανοίγουν», για ν’ αναλάβουν αυτοί να σπείρουν απελπισία και ηττοπάθεια.
Στη συνεδρίαση του ΔΣ οι εκπρόσωποι όλων των παρατάξεων εμφανίστηκαν σαν ανθρωπάρια. Ολοι τους είχαν έρθει με θέση για σταμάτημα της απεργίας, αλλά κανένας δεν έπαιρνε την ευθύνη να το πει πρώτος. Για ώρες έπαιζαν την κολοκυθιά, δηλώνοντας ότι είναι έτοιμοι να στηρίξουν όποια πρόταση πέσει στο τραπέζι, αλλά κανένας δεν έκανε πρόταση. Ζητούσε από τους άλλους να την κάνουν. Εκαναν έναν ολόκληρο γύρο τοποθετήσεων, χωρίς πρόταση, έχοντας συμφωνήσει ότι υπάρχει αγωνιστικό κλίμα στον κλάδο και πως το «αναγκαίο» είναι να υπάρξει πρόταση για νέα 5ήμερη απεργία. Με την όλο νόημα υποσημείωση του Μπράτη, ότι «άλλο το αναγκαίο και άλλο το εφικτό». «Ας πάμε στον κλάδο με απόφαση για συνέχιση του αγώνα, αλλά χωρίς πρόταση για τις μορφές του αγώνα», έκανε τη μπλόφα ο Μπράτης.
Μεσολάβησε διάλειμμα 3 λεπτών που κράτησε… 1,5 ώρα, στη διάρκεια της οποίας στέναξαν τα δωμάτια του κτιρίου από τις συσκέψεις των εκπροσώπων των παρατάξεων, που συζητούσαν ανά δύο ή ανά τρεις, σε κλίμα απόλυτης σύμπνοιας. Εκεί έγινε το τελικό παζάρι, που έγινε φανερό στο δεύτερο γύρο. Σ’ αυτόν, ήταν ο εκπρόσωπος των «Παρεμβάσεων» που πρότεινε «συνέχιση του αγώνα με βήματα 24ωρα ανά εβδομάδα», συγκεκριμενοποιώντας τρεις ημερομηνίες: 3, 9 και 17 Νοέμβρη (η τελευταία είναι η μέρα του Πολυτεχνείου). Τότε ο Μπράτης «θυμήθηκε» ότι η διοίκηση αποτελεί ηγεσία που πρέπει οπωσδήποτε να πάει με συγκεκριμένη πρόταση στον κλάδο! Σαν καλός χαρτοπαίχτης, αφού έβαλε τις «Πρεμβάσεις» να φάνε την ξεφτίλα της πρωτιάς, αποκάλυψε ότι προηγουμένως μπλοφάριζε. Γιατί ξέρει πολύ καλά ότι με μια πρόταση που θα άφηνε στον κλάδο την απόφαση για τη μορφή συνέχισης του αγώνα, ρισκάριζε πολύ περισσότερα πράγματα. Ενώ με την πρόταση για αναστολή της απεργίας διάρκειας το κλίμα διαμορφώνεται όπως ακριβώς επιδιώκουν. Τα ΜΜΕ θα αρχίσουν τις πιέσεις, προεξοφλώντας την απόφαση του κλάδου για σταμάτημα, θα υπάρξει διχασμός, σύγχυση, απογοήτευση.
Με την πρόστυχη πρόταση των «Παρεμβάσεων» έσπευσαν να συμφωνήσουν, σαν έτοιμοι από καιρό, οι εκπρόσωποι της ΠΑΣΠ, της ΕΣΑΚ και του ΣΥΝ (που δεν εκπροσωπείται στο ΔΣ, αλλά του δίνουν το λόγο). Χωρίς πολλά-πολλά έφτιαξαν την πρόταση, κρίνοντας (χωρίς να το λένε), ότι ο κλάδος θα υποταχτεί στο μοιραίο.
Το αν θα τους βγει δεν το ξέρουμε και δε μπορούμε να το προεξοφλήσουμε. Γιατί υπάρχουν ταξικές δυνάμεις στον κλάδο, που έκαναν αισθητή την παρουσία τους και στη διάρκεια της επαίσχυντης αυτής συνεδρίασης και θα δώσουν τη μάχη στις γενικές συνελεύσεις για να «σηκωθεί» ο κλάδος και να συνεχίσει με καλύτερους όρους την επίθεσή του, με περισσότερους συμμάχους πλέον.
Για τις τρεις 24ωρες ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Και προπαντός ας μη μπούμε στην ξεφτιλοσυζήτηση περί κλιμάκωσης, γιατί θα υποτιμήσουμε τη νοημοσύνη και τη δική μας και τη δική σας. Εδώ τους πήρε στο ψιλό η ΔΑΚΕ, λέγοντάς τους ότι καλό είναι να χρησιμοποιούν τις σωστές λέξεις για να εκφράσουν αυτά που θέλουν να πουν. Εκανε καλαμπούρι με το γελοίο βερμπαλισμό τους.
Μπορούμε, όμως, να πούμε δυο λόγια για την πρόστυχη επιχειρηματολογία τους, αφήνοντας τα πολλά για το επόμενο φύλλο, που θα έχουμε χώρο και χρόνο στη διάθεσή μας. Εχεις έναν κλάδο που κάνει απεργία επί έξι εβδομάδες και έναν πολύ δυνατό απεργιακό πυρήνα. Πώς έχεις στηρίξει την απεργία τόσο καιρό; Στήριξες τις απεργιακές επιτροπές, οργάνωσες απεργιακό ταμείο; Οι περισσότεροί τους δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους, παρά τα μεγάλα λόγια, στα οποία είναι «μανούλες». Εφτασες σε μια στιγμή που γίνεται πράξη το πανεκπαιδευτικό μέτωπο. Μπήκε στον αγώνα η ΟΛΜΕ, τέθηκαν υπό κατάληψη σχεδόν όλα τα Λύκεια, ξεκίνησαν τα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Βλέπεις τον Καραμανλή στριμωγμένο να κάνει επικοινωνιακή κίνηση. Κι εσύ, αντί να σηκωθείς να φύγεις από το Μαξίμου, καταγγέλλοντάς τον για εμπαιγμό, γίνεσαι γλάστρα στην προπαγανδιστική του φιέστα. Κι ύστερα, διαπιστώνεις ότι το «αναγκαίο» είναι να συνεχιστεί ο αγώνας, να υπάρξει επίθεση από τον κλάδο. Αντί, λοιπόν, να βγεις και να απευθυνθείς στον κλάδο, στηρίζοντάς τον, καλώντας τον να ατσαλωθεί και να συνεχίσει, κάνεις το αντίθετο. Σκορπάς ηττοπάθεια και απογοήτευση και στο τέλος λακίζεις.
