Ρελάνς προσπάθησε να κάνει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ στα θέματα της Παιδείας, παρουσιάζοντας το Πρόγραμμα του κόμματός του και έγινε καταγέλαστος.
Στο μεζέ τον πήραν όλα τα κυβερνητικά στελέχη, που εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την ταύτιση των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ με το νομοσχέδιο για το νόμο πλαίσιο και την απορία τους για το πού αυτές οι προτάσεις διαφωνούν με τις κυβερνητικές επιλογές. Και εδώ που τα λέμε έχουν δίκιο.
Το Πρόγραμμα, λοιπόν, του ΠΑΣΟΚ θέλει ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα «απελευθερωμένο από τα δεσμά του κρατισμού», «ανοιχτό στις απαιτήσεις της νέας εποχής».
Αυτό είναι το βαρόμετρο που καθορίζει όλη τη φιλοσοφία της πολιτικής του για την Παιδεία. Πολιτική που βρήκε την έκφρασή της και στην απόφαση του αρχηγού του να ψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, ανοίγοντας το δρόμο στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, και την πλήρη και σε όλα τα επίπεδα εμπορευματοποίηση της γνώσης. Οι «απαιτήσεις της νέας εποχής» είναι προφανώς οι κατευθύνσεις για την εκπαίδευση που δίνει μέσω των Συμφωνιών της Μπολόνια, Πράγας, Μπέργκεν κ.λπ., το ξένο (κυρίως ευρωπαϊκό) και ντόπιο κεφάλαιο, και προσυπέγραψαν και όλοι οι υπουργοί Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν στην κυβέρνηση.
Η πλήρης υποταγή του Πανεπιστημίου στην αγορά και τις απαιτήσεις της, η λειτουργία του ίδιου του Πανεπιστημίου με τα κριτήριά της είναι το νέο ευαγγέλιο. Γι’ αυτό και υπογραμμίζεται η ανάγκη να υπάρξει «ένα εκπαιδευτικό σύστημα συνδεδεμένο με την κοινωνία και την παραγωγή που θα δίνει στους νέους όλες τις δυνατότητες να γίνουν ισότιμοι πολίτες τις Ευρώπης». Η «ισοτιμία» αφορά προφανώς στα υποβαθμισμένα πτυχία σπουδών μιας χρήσης που ορίζει ο Κοινός Ευρωπαϊκός Χώρος Σπουδών Ανώτατης Εκπαίδευσης και στις επισφαλείς εργασιακές σχέσεις των απασχολήσιμων.
Το Πρόγραμμα στηρίζει αναφανδόν την αξιολόγηση σε όλα τα επίπεδα, κοντολογίς τον έλεγχο και την υποταγή.
Για το σχολείο γενικά προβλέπει τη φθηνή ανταποδοτική λειτουργία του, στηριγμένη στις τσέπες των γονιών και των «χορηγών». Γι’ αυτό «Το Ολοήμερο Σχολείο θα είναι ο γενικός κανόνας και ο βασικός τύπος σχολείου σε όλες τις βαθμίδες». Αυτή είναι η βασική στόχευση- η προσαρμογή του σχολείου στις ανάγκες τις αγοράς και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και η απαλλαγή του κράτους από την υποχρέωσή του να παρέχει δημόσια δωρεάν Παιδεία σε όλα τα παιδιά- αδιαφορώντας για τις ανάγκες και τις αντοχές των ίδιων των παιδιών.
Το ΠΑΣΟΚ διατείνεται ότι θ’ αλλάξει και το εξεταστικό σύστημα ύστερα από διάλογο. Τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα θέτουν τους όρους εισαγωγής, οι οποίοι μπορεί να είναι διαφορετικοί από Ιδρυμα σε Ιδρυμα. Οι νέοι που θα παίρνουν απολυτήριο Λυκείου θα έχουν «εγγυημένο ποσό στο όνομά τους από το κράτος στο ύψος τους κόστους σπουδών». Η πρόταση αυτή εισάγει νέους φραγμούς και καρμανιόλες για τη νεολαία, ειδικά των φτωχολαϊκών στρωμάτων και ευνοεί την κατηγοριοποίηση των Ιδρυμάτων, ενώ διατηρεί με εύσχημο τρόπο την υποχρηματοδότηση (εγγυημένο ποσό ατομικά για κάθε νέο).
Για τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ το ΠΑΣΟΚ επιφυλάσσει προτάσεις πανομοιότυπες με αυτές του νομοσχεδίου της ΝΔ για το νόμο πλαίσιο.
Μηχανισμούς κοινωνικής λογοδοσίας (αξιολόγηση), τετραετή προγραμματισμό με βάση τον οποίο θα γίνει η συμφωνία με το κράτος για χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων με μπόλικη σάλτσα για «αυτοδιοίκηση» και «αυτοδιαχείριση» και φυσικά κατάργηση «του παλαιολιθικού απολιθώματος της μονοκρατορίας του ενός συγγράμματος» (κατάργηση δηλαδή δωρεάν βιβλίων).
Ο Γιωργάκης πλειοδοτεί με τη χρηματοδότηση, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια (5% του ΑΕΠ για την Παιδεία, από τον πρώτο προϋπολογισμό 1 δισεκατομμύριο ευρώ στην εκπαίδευση, αύξηση μισθών εκπαιδευτικών).
Ο,τι έκανε δηλαδή και ο Καραμανλής πριν γίνει πρωθυπουργός (είχε σχεδόν τις ίδιες εξαγγελίες στο πρόγραμμα της ΝΔ). Το ότι τα ξέχασε πολύ απλά όλα αυτά μετά και τα έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ας είναι οι «μαύρες τρύπες» και η «καμένη γη».
