Αδιαλλαξίας συνέχεια

Να μην τους περάσει

Επικοινωνιακό τρικ ήταν η νέα συνάντηση της υπουργού Παιδείας (Τρίτη, 17 Οκτώβρη) με τα προεδρεία της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ.
 

Πανικόβλητη η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και η κυβέρνηση απ’ το δυναμισμό της απεργίας, με το αυξανόμενο κύμα των μαθητικών καταλήψεων και τα σημάδια ανάκαμψης του φοιτητικού κινήματος να την πλαγιοκοπούν, επικρινόμενη συνεχώς (και από δικούς της ανθρώπους) για τους εμπρηστικούς χαρακτηρισμούς της Μαριέττας Γιαννάκου για εκπαιδευτικούς και μαθητές, χρειαζόταν άμεσα μια πυροσβεστική κίνηση.
 

Μια κίνηση που θα «αποκαθιστούσε» το τραυματισμένο αποκρουστικό της πρόσωπο και που λογάριαζε ότι ίσως λειτουργούσε θετικά για το σταμάτημα των κινητοποιήσεων.
 

Ομως δυστυχώς προσήλθε στο τραπέζι του διαλόγου-οπερέτα δίχως «δώρα» για τους «ιθαγενείς», που διαδήλωναν εκείνη την ώρα, ξυλιασμένοι απ’ το κρύο κάτω απ’ το υπουργείο Παιδείας. Ούτε καν «καθρεφτάκια» για να τους ξεγελάσει.
Με χαμόγελα έσφαξε τούτη τη φορά τους εκπαιδευτικούς η Μαριέττα. Που για να συγκρατηθεί και να μην της ξεφύγει πάλι
κάποιος υβριστικός χαρακτηρισμός είχε γραμμένη από πριν τη δήλωση-φιρμάνι: Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης είναι δεδομένη. Αρκεστείτε στα ψίχουλα των 105 ευρώ σε έξι εξαμηνιαίες δόσεις από το 2007 και στο εξής. Οσο για τα θεσμικά αιτήματα αναμείνατε. Παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες. Ολα τα μελετάμε, αλλά τα εξετάζουμε υπό το πρίσμα των αναγκών και δυνατοτήτων της οικονομίας.
 

Για τίποτε δε δεσμεύτηκε η υπουργός Παιδείας. Για το βασικό αίτημα της αύξησης των δαπανών για την Παιδεία, η Μαριέττα Γιαννάκου, παρέπεμψε στα εοκικά κονδύλια του Δ΄ ΚΠΣ και κάλεσε τους εκπαιδευτικούς να τις κάνουν επ’ αυτού προτάσεις και να υποβάλλουν προγράμματα απορρόφησης, επιχειρώντας έτσι να τους καταστήσει συνυπεύθυνους στην άλωση του δημόσιου δωρεάν σχολείου. Γιατί είναι γνωστό ότι τα αφεντικά της ΕΕ ανοίγουν τα ταμεία μόνο εφόσον υπάρξουν συγκεκριμένες δράσεις που κινούνται στην κατεύθυνση που έχει χαράξει διεθνώς τα κεφάλαιο για την Παιδεία, δηλαδή την αποδέσμευση της χρηματοδότησής της από το κράτος, την πλήρη μετατροπή της μόρφωσης σε εμπόρευμα, την ένταση της πειθάρχησης, της κατηγοριοποίησης και της υποταγής για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
 

Μάλιστα, η υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι αντιμετωπίζει τα πράγματα στην κατεύθυνση της συνολικής αναμόρφωσης του σχολείου με νέα «καινοτόμα προγράμματα». Μέσα στην αντίληψή της αυτή συγκαταλέγεται και η δήλωση για «έρευνα» και στα Δημοτικά κατ’ αναλογία αυτής που γίνεται στα Πανεπιστήμια. Ολοι αντιλαμβανόμαστε το πεδίον δόξης λαμπρόν που ανοίγεται για τους κάθε λογής «χορηγούς» που εισβάλλουν ήδη στα σχολεία μέσω του «καινοτόμου προγράμματος της ευέλικτης ζώνης».
 

Ρητή δέσμευση δεν υπήρξε ούτε και στο αίτημα για δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή, ούτε καν για το ένα έτος υποχρεωτικής εφαρμογής της. Είναι λοιπόν ψευδές αυτό που ισχυρίζεται τώρα, εκ των υστέρων, το υπουργείο Παιδείας. Αλλωστε από «δεσμεύσεις» έχουμε πια χορτάσει. «Δέσμευση» αποτελούσε προεκλογικά για τη ΝΔ και η αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ ως το τέλος της τετραετίας και είδαμε τ’ αποτελέσματα. Είδαμε τις δαπάνες να βαίνουν μειούμενες από έτος σε έτος, ενώ και φέτος κατέβηκαν περίπου στο 3%.
 

 Η υπουργός Παιδείας ψεύδεται και όσον αφορά στη μείωση των μαθητών ανά τμήμα (1/25 από 1/30), προσπαθώντας να παραμυθιάσει την «κοινή γνώμη».
 

Η ρύθμιση αυτή τεντώνεται κάθε φορά σα λάστιχο και κριτήρια γι’ αυτό αποτελούν η ζήτηση από τους μαθητές (π.χ. στα Νηπιαγωγεία), η επάρκεια των κτιριακών εγκαταστάσεων και ο αριθμός των διαθέσιμων εκπαιδευτικών. Τα δυο τελευταία, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, είναι είδος εν ανεπαρκεία και έτσι φθάνουμε αισίως, σύμφωνα με τις οδηγίες της υπουργικής εγκυκλίου, στο 1/28 (εκπαιδευτικοί ανά μαθητές).
 

Εξαπάτηση και μπέρδεμα της εργαζόμενης κοινωνίας επιχειρείται να γίνει και με τη δήλωση ότι σε συνεργασία με το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και μέσα πάλι από τα ευρωπαϊκά προγράμματα «θα αντιμετωπιστεί θετικά από το επόμενο έτος και η αύξηση της ωριαίας αποζημίωσης των ωρομισθίων εκπαιδευτικών» (σήμερα 7 ευρώ την ώρα), όταν αίτημα των εκπαιδευτικών είναι η συνολική κατάργηση της ωρομισθίας.
 

Είναι φανερό, έπειτα απ’ όλα αυτά, ότι η κυβέρνηση συνεχίζει την αδιαλλαξία της, ποντάροντας πια μόνο στο σταμάτημα της απεργίας λόγω της οικονομικής αιμορραγίας των εκπαιδευτικών και στη λιποψυχία τους. Τρέμει σαν ο διάολος το λιβάνι πως μια ενδεχόμενη υποχώρησή της θα προκαλέσει ντόμινο κινητοποιήσεων σ’ όλη την εργαζόμενη κοινωνία που θα ξεσηκωθεί διεκδικώντας τα δίκια της.
 

Και μόνο γι’ αυτό αξίζει οι εκπαιδευτικοί να κρατήσουν, αξίζει να συμπαραταχθούν (και όχι συμπαρασταθούν) μαζί τους όλοι οι εργαζόμενοι.
 

Δεν άντεξε για πολύ με το μειλίχιο ύφος η Γιαννάκου (είναι φανερό ότι τη χαλάει). Ετσι, διάλεξε τη φιέστα της ΓΣΕΕ για να εξαπολύσει ένα ακόμη υβρεολόγιο κατά των απεργών δασκάλων, κατηγορώντας τους ως υποκινούμενους. Δήλωσε συγκεκριμένα:«Η δημόσια διαβούλευση έχει καθιερωθεί εδώ και δεκαετίες στην Ευρώπη και δεν επιτρέπεται σε πάσης φύσεως τρίτους παράγοντες -όλοι αντιλαμβάνεστε τι εννοώ- να παρεμβαίνουν όταν βρίσκεται σε εξέλιξη». Αργά το βράδυ και αφού στο μεταξύ είχε γίνει ο σχετικός θόρυβος στα κανάλια, από το Μαξίμου τη διέταξαν να τα μαζέψει και αυτή έβαλε συνεργάτες της να δηλώσουν ότι «η υπουργός δεν αναφερόταν στο θέμα της Παιδείας». Ομως, η δήλωσή της είχε καταγραφεί και εκείνο το «όλοι αντιλαμβάνεστε τι εννοώ» δεν άφησε καμιά αμφιβολία.
 

Οταν ένας μπάτσος «ζορίζεται» και θέλει να κατουρήσει, δεν ψάχνει το πλησιέστερο καφενείο αλλά το πλησιέστερο Δημοτικό Σχολείο. Πάει, «ανακουφίζεται» και επί τη ευκαιρία ζητάει από τη διευθύντρια κατάλογο με τους δασκάλους που απεργούν! Οι πάντες, βέβαια, κατάλαβαν ότι ο μπάτσος του Α.Τ. Ελληνικού, που πήγε σε σχολείο της περιοχής ζητώντας κατάλογο με τους απεργούς, εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία. Και όμως, η ΓΑΔΑ έβγαλε ανακοίνωση στην οποία υποστήριζε ότι ο μπάτσος πήγε εκεί για να κατουρήσει, επειδή γνώριζε την κυλικειάρχισσα (η οποία διέψευσε ότι είχε συζήτηση μαζί του). Τίνος πρωτοβουλία ήταν η επίσκεψη του μπάτσου στο σχολείο; Του τοπικού διοικητή προφανώς. Το γεγονός, όμως, δείχνει ένα γενικότερο κλίμα.