Αφού δημοσιοποίησε την έρευνα για την τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση, όπου εκφραζόταν η βαθιά ανησυχία του συστήματος για τη συρρίκνωση του μαθητικού δυναμικού της (μόλις το 25% των μαθητών επιλέγει το Επαγγελματικό Λύκειο) και η απόφαση για ένα νέο ρετουσάρισμα ώστε να ξεγελαστούν εκ νέου τα παιδιά της εργατικής τάξης, να αποδεχτούν τη μοίρα τους και να παραιτηθούν από τα όνειρά τους για πρόσβαση στα Πανεπιστήμια, το υπουργείο Παιδείας έκανε το δεύτερο βήμα, παρουσιάζοντας την πρότασή του για το Τεχνολογικό Λύκειο.
Με πομπώδεις φράσεις («χρειαζόμαστε ένα άλμα, που θα καταστήσει το Τεχνολογικό Λύκειο τη ναυαρχίδα για την επαγγελματική αναδιάταξη, που είναι αναγκαία για την αγορά εργασίας»), μιμούμενη τις αποτυχημένες απόπειρες των προκατόχων της, προσπάθησε η Διαμαντοπούλου να ντύσει τη νέα «μεταρρύθμιση». Τα λόγια της -αέρας κοπανιστός- αποσκοπούν να κρύψουν την αλήθεια. Την αλήθεια ότι χιλιάδες νέοι δε γλίτωσαν τον εφιάλτη της ανεργίας, παρότι συσσώρευσαν πτυχία και άλλαξαν ειδικότητες μετέχοντας στα λεγόμενα προγράμματα «επανακατάρτισης». Την αλήθεια ότι η καπιταλιστική παραγωγή έχει ανάγκη από «χέρια» και μικρή ανάγκη από στελέχη υψηλής ειδίκευσης, ότι τα όρια των ειδικοτήτων καταργήθηκαν και οι εργάτες μετατρέπονται σε μπαλαντέρ. Την αλήθεια ότι στην ψωροκώσταινα υπάρχει παντελής σχεδόν έλλειψη παραγωγικών και βιομηχανικών μονάδων για να απορροφήσουν, υποτίθεται, αυτούς τους ειδικευμένους εργάτες. Την αλήθεια ότι στην εποχή της οικονομικής κατοχής, του Μνημόνιου πέφτει βαρύτατος ο πέλεκυς της εργασιακής επισφάλειας και της μακροχρόνιας ανεργίας.
Οι φανφάρες για ένα Τεχνολογικό Λύκειο, που θα είναι «όχι μόνο τυπικά ισάξιο και ισότιμο με το Γενικό Λύκειο» γίνονται σκόνη, άπαξ και αναφερθεί απλά ο στόχος του, που είναι «οι τεχνικο-επαγγελματικές γνώσεις και δεξιότητες και η πιστοποίησή τους» (Διαμαντοπούλου), ενώ στο ίδιο μήκος κύματος η Χριστοφιλοπούλου δηλώνει ότι «η δύναμη της πρότασης μας είναι η στόχευση στην εξειδίκευση». Από την αρχή, λοιπόν, περιγράφεται ένα σχολείο προσαρμοσμένο και υποταγμένο στις ανάγκες του κεφαλαίου και της αγοράς. Σε όλο το κείμενο της πρότασης του υπουργείου Παιδείας υπάρχουν πάμπολλες αναφορές στο στόχο της διασύνδεσης της δευτεροβάθμιας τεχνικής-επαγγελματικής εκπαίδευσης «με τις ανάγκες της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης», με «τις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας σε συνεργασία με τα παραγωγικά υπουργεία, τις ανάγκες του παραγωγικού περιβάλλοντος και τις ανάγκες της απασχόλησης σε τοπικό επίπεδο». Η υποταγή στην αγορά (που ακυρώνει από μόνη της την έννοια του σχολείου, που είναι ταυτισμένη -έστω στα λόγια- με τη γενική, πολύπλευρη μόρφωση, την ανάδειξη και καλλιέργεια πολύμορφων δεξιοτήτων και την ολόπλευρη και όχι μονομερή ανάπτυξη της προσωπικότητας) και η θεσμοθέτηση μιας εκπαιδευτικής δομής παροχής γνώσεων μιας χρήσης, καταδεικνύεται και
u Από το γεγονός ότι οι διάφοροι τομείς και ειδικότητες του Τεχνολογικού Λυκείου θεσμοθετούνται από το Συμβούλιο Διά Βίου Μάθησης και Σύνδεσης με την Απασχόληση, με διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του. Στο Συμβούλιο αυτό συμμετέχουν οι εργοδοτικές οργανώσεις (ΣΕΒ, ΕΒΕΑ, κ.λπ.) και η ανώτατη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.λπ.).
u Από τον τρόπο λειτουργίας των τομέων και ειδικοτήτων σε κάθε Τεχνολογικό Λύκειο. Η έγκριση για τη λειτουργία Τομέων και Ειδικοτήτων θα δίνεται μεν από το υπουργείο Παιδείας, την εισήγηση όμως θα την κάνει η «Περιφερειακή Επιτροπή Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης», στην οποία συμμετέχουν «εκπρόσωποι των αντιπροσωπευτι-κών οργανώσεων εργαζομένων και εργοδοτών και των λοιπών κοινωνικών φορέων που αντιστοιχούν στους αναπτυξια- κούς τομείς της Περιφέρειας, εκπρόσωπος της αντίστοιχης Περιφερειακής Ενωσης Δήμων και εκπρόσωπος των Κ.Π.Α. της Περιφέρειας που ορίζεται από τον Ο.Α.Ε.Δ.».
u Από το ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν τα Τεχνολογικά Λύκεια και τα ΣΕΚ σε τοπικό επίπεδο. Η πρόταση του υπουργείου Παιδείας αναφέρει ότι «οι εκπαιδευτικές μονάδες, τα Σ.Ε.Κ. και το εκπαιδευτικό προσωπικό μπορούν μαζί με άλλους κρατικούς φορείς, οι οποίοι υπηρετούν τον ίδιο σκοπό, να αποτελέσουν ένα σημαντικό κύτταρο της διά βίου μάθησης και της αρχικής και συνεχιζόμενης επαγγελματικής κατάρτισης, στην τοπική κοινωνία. Οι μονάδες της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, λόγω της ιδιαίτερης δομής τους, διαθέτουν ευρύ πεδίο συνεργασίας και ανάπτυξης κοινών δράσεων με τους συλλόγους γονέων, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους συνεταιρισμούς, τις επαγγελματικές και επιστημονικές ενώσεις και επιμελητήρια, τις εργοδοτικές οργανώσεις, τις Μ.Κ.Ο., τους πολιτιστικούς φορείς κ.λπ.».
Στην πρόταση του υπουργείου Παιδείας αναφέρεται επίσης ότι «τα προγράμματα σπουδών είναι προσαρμοσμένα στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς Πιστωτικών μονάδων». Η αναφορά αυτή, σε συνδυασμό με την σύνδεση της δευτεροβάθμιας τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης με τη διά βίου αμάθεια, δημιουργεί ένα πλαίσιο ισχυρής αμφισβήτησης των οποιωνδήποτε σπουδών τυπικής εκπαίδευσης, υπονόμευσης των πολυδιαφημιζόμενων επαγγελματικών δικαιωμάτων και εργασιακής επισφάλειας. Και τούτο γιατί οι σπουδές γίνονται «σούπα», μέσω των πιστωτικών μονάδων, και εμπλέκονται με σεμινάρια παντός είδους, πιστοποιήσεις δεξιοτήτων, ακόμη και εργασιακή εμπειρία.
Το ισχυρό -υποτίθεται- χαρτί της πρότασης του υπουργείου Παιδείας είναι η κατάργηση του διαχωρισμού της Τεχνικής & Επαγγελματικής Εκπαίδευσης σε ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ και η δημιουργία ενός ενιαίου τύπου Τεχνολογικού Λυκείου. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τεχνική λύση, που όπως είδαμε δεν καταργεί (ίσα-ίσα που εντείνει) το ρόλο του τεχνικού-επαγγελματικού σχολείου. Τούτο παραμένει ένα ρηχό σχολείο στενής και πρόωρης εξειδίκευσης, απόλυτα υποταγμένο στην αγορά.
Το Τεχνολογικό Λύκειο έχει διάρκεια 3+1 έτη, καθώς ιδρύονται τα Τμήματα Ειδίκευσης Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (Ε.Τ.Ε.Ε), εντός του τυπικού εκπαιδευτικού συστήματος και ενταγμένα στην λειτουργία του Τεχνολογικού Λυκείου, διάρκειας ενός (1) έτους.
Οι απόφοιτοι του Τμήματος Ειδίκευσης Τεχνικής – Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (Ε.Τ.Ε.Ε.) θα αποκτούν πτυχίο ειδικότητας επιπέδου προσόντων 3.
Το υπουργείο Παιδείας κομπορρημονεί ότι «διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση για όσους μαθητές επιθυμούν επαγγελματική ανέλιξη μέσω περαιτέρω σπουδών» (όποιος τελειώνει την Γ’ τάξη του Τεχνολογικού Λυκείου, θα έχει πρόσβαση στα ΤΕΙ συμμετέχοντας σε ειδικές εξετάσεις).
Παρολαυτά, με κυνικό τρόπο, το υπουργείο ομολογεί ότι «η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι η βασική προτεραιότητα του Τεχνολογικού Λυκείου». Επειτα να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για «ισότιμη πρόσβαση», καθώς οι υποψήφιοι μπορούν να εισάγονται μόνο σε «τμήματα αντίστοιχα του τομέα της ειδικότητάς τους», ενώ όσοι επιλέξουν να παρακολουθήσουν στη Γ’ τάξη το Τμήμα Γενικής Παιδείας για να συμμετάσχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, έχουν χάσει ήδη το «τραίνο» από τις προηγούμενες τάξεις και δεν έχουν τις ίδιες πιθανότητες επιτυχίας με τους συμμαθητές τους των Γενικών Λυκείων στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ.
Σύμφωνα επίσης με την πρόταση «όποιος τελειώνει το 4ο έτος και εφόσον έχει επιτύχει στις εξετάσεις πιστοποίησης, θα έχει πρόσβαση στα ΤΕΙ (σε τμήματα αντίστοιχα του τομέα ειδικότητάς τους), χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις, με κριτήρια που θα οριστούν από το υπουργείο Παιδείας και τα ΤΕΙ». Μεγάλοι απατεώνες, οι πασόκοι, προσπαθούν να κερδίσουν πόντους με το ταχυδακτυλουργικό κόλπο της ανυπαρξίας δήθεν εισαγωγικών εξετάσεων, τη στιγμή που τα παιδιά αυτά θα έχουν υποχρεωθεί ήδη να δώσουν νομαρχιακές ή πανελλαδικές εξετάσεις για να πάρουν το πτυχίο επιπέδου 3.
Υπόνοιες για νέο σχολικό «Καλλικράτη» αφήνει επίσης η αναφορά ότι προϋπόθεση για τη δημιουργία τμημάτων ειδίκευσης είναι οι 15 μαθητές (ελάχιστος αριθμός ανά τμήμα), πράγμα που θα σημάνει και την αδυναμία λειτουργίας τμημάτων για διάφορες ειδικότητες σε πολλές περιοχές. Τέλος, όπως σε κάθε «μεταρρύθμιση», στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση, που θέλει να σέβεται τον εαυτό της, υπάρχει ιδι-αίτερη πρόνοια, ώστε οι καπιταλιστές να διασφαλίζουν τσάμπα εργατικό δυναμικό, μέσω της καθιέρωσης των θεσμών της «πρακτικής άσκησης» και «μαθητείας».
