Ε, όχι και τιμητές του αγώνα, αυτοί που κήρυτταν ευθύς εξ αρχής την υποταγή! Αυτοί που έλεγαν στους καθηγητές να κάτσουν σαν τις κότες και να υποστούν αδιαμαρτύρητα την αύξηση του ωραρίου και τις υποχρεωτικές μεταθέσεις. Αυτοί, που μπροστά στην απειλή της επιστράτευσης (διαφαινόταν από την αρχή) και τον ωμό εκβιασμό της κυβέρνησης και της γκεμπελίστικης τακτικής της, αντί να πουν στους εκπαιδευτικούς πως αν ήθελαν να νικήσουν έπρεπε επιτέλους να «σπάσουν αυγά», να τσακίσουν την αστική νομιμότητα, να κάνουν στην μπάντα την πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, υιοθετούσαν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και χάιδευαν τ’ αυτιά των πλέον μη ταξικά συνειδητοποιημένων εργαζόμενων.
Είναι άλλο πράγμα να λες στον κόσμο την αλήθεια, να του υποδεικνύεις το πρέπον έτσι όπως είχαν διαμορφωθεί οι συνθήκες τη συγκεκριμένη στιγμή, να τον προετοιμάσεις για τις σκληρές μάχες που πρέπει να δώσει αν θέλει να πετύχει σήμερα ακόμη και τα ελάχιστα και τελικά αυτός να μην πείθεται (ή να μην είναι έτοιμος) να ακολουθήσει τα λεγόμενά σου και άλλο ευθύς εξ αρχής να τα διπλώνεις και να δηλώνεις πίστη στην νομιμότητα, επικαλούμενος τη μη προετοιμασία του κλάδου και το ότι η απεργία στις εξετάσεις «στρώνει το έδαφος στην προπαγάνδα της κυβέρνησης».
Αλήθεια, μπορεί να μας πει το ΠΑΜΕ, στο οποίο αναφέρεται αυτό το σημείωμα, πώς προετοίμασε τις συνθήκες στους εργάτες της Χαλυβουργίας, τους οποίους έσυρε σε μια μακρά απεργία, με το άλλο εργοστάσιο του καπιταλιστή Μάνεση στο Βόλο να δουλεύει πυρετωδώς, ικανοποιώντας όλες τις παραγγελίες;
Δεν είναι θράσος να επικαλείται αρθρογράφος στο «Ριζοσπάστη» το παράδειγμα των ναυτεργατών (στην απεργία των ναυτεργατών ο Περισσός έπαιζε ρόλο) απέναντι στην επιστράτευση, γράφοντας τα εξής; «Είναι γεγονός ότι η ταξική πάλη χρειάζεται οργάνωση και αποφασιστικό αγώνα. Η ΟΛΜΕ κήρυξε έναν αγώνα από τα γραφεία, χωρίς την εξασφάλιση της συμμετοχής των γονιών, των μαθητών, των υπόλοιπων εργαζόμενων. Πάντα αυτό κάνει. Ετσι, μπροστά στην επιστράτευση αντί να πορευτούν με την πείρα των ναυτεργατών το ‘’δίπλωσαν’’. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα…».
Ας θυμηθούμε τι έγινε τότε. Ανατρέχουμε στο ρεπορτάζ της «Κόντρας» (αρ. φύλ. 719):
«…λίγες μέρες μετά την απεργία στο Μετρό είχαμε την απεργία των ναυτεργατών, η οποία εξελίχθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, δικαστική απόφαση με την οποία η απεργία κηρύχτηκε παράνομη, επιστράτευση, σπάσιμο της απεργίας χωρίς καμιά αντίσταση από πλευράς ναυτεργατών. Και σ' αυτή την απεργία ο Περισσός έπαιζε ρόλο. ‘’Στόχος, απαίτηση, γι' αυτή τη συγκέντρωση σήμερα είναι να γίνουν κουρελόχαρτα τα χαρτιά της επιστράτευσης», χτυπιόταν ο Κιούσης (σ.σ. συνδικαλιστικό στέλεχος του Περισσού στα μπλε λεωφορεία και επικεφαλής της Γραμματείας Αστικών Συγκοινωνιών του ΠΑΜΕ) από το μικρόφωνο της Ομόνοιας, αναφερόμενος στην απεργία στο Μετρό, όταν αυτή είχε ήδη σπάσει. Λίγες μέρες αργότερα, κάθε άλλο παρά κουρελόχαρτα έγιναν τα χαρτιά της επιστράτευσης των ναυτεργατών. Ο Κιούσης δεν ήταν εκεί για να δώσει εξηγήσεις.
Ηταν, όμως, άλλα στελέχη του Περισσού, όπως ο Γ. Τούσσας, πρώην πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ και νυν ευρωβουλευτής του Περισσού, ο οποίος κατήγγειλε, σε απευθείας σύνδεση με το πρωινάδικο του τηλεοπτικού ΣΚΑΙ, ότι οι ναυτεργάτες μπήκαν στα πλοία με το πιστόλι στον κρόταφο. Αναφερόταν σε τέσσερα πλοία της Blue Star, τα οποία πήραν εντολή να βγουν στη ράδα του λιμανιού του Πειραιά και να περιμένουν εκεί, μέχρι να πάρουν εντολή να πάνε να φορτώσουν σε άλλο σημείο του λιμανιού. Ο απόπλους των τεσσάρων καραβιών έγινε με νυχτερινή επιχείρηση του Λιμενικού, η οποία δεν συνάντησε καμιά αντίσταση. Ούτε περιφρούρηση επαρκής υπήρχε ούτε καμιά δυνατότητα αντίστασης.
Οταν έκανε αυτές τις δηλώσεις ο Τούσσας, στο λιμάνι του Πειραιά, όπου υποτίθεται ότι θα γινόταν αγώνας για να σπάσει η επιστράτευση και να μην αποπλεύσει κανένα βαπόρι, είχαμε την εξής σουρεαλιστική εικόνα. Στο χώρο όπου δένουν τα βαπόρια για Κρήτη και Κυκλάδες, από το ύψος του σταθμού του Ηλεκτρικού μέχρι τον Αγιο Διονύση, είχε επιτραπεί να γίνει συγκέντρωση. Ηταν η πρώτη φορά που άφησαν διαδηλωτές να μπουν μέσα στο λιμάνι διαρκούσης απεργίας ναυτεργατών. Την ίδια ακριβώς ώρα, ανατολικότερα, φόρτωναν τα πλοία της Blue Star που είχαν βγει στη ράδα. Και οι ναυτεργάτες τα έβλεπαν. Ηταν φανερό ότι στη μόστρα του λιμανιού γινόταν ένα σόου του Περισσού (με παρούσα την ίδια την Παπαρήγα), ενώ η επιστράτευση έκανε τη δουλειά της. Ηταν καθαρό στους ναυτεργάτες, ότι και τα υπόλοιπα βαπόρια που είχαν αναχωρήσει από τα νησιά και έφταναν ένα-ένα στον Πειραιά, το βράδυ θα φόρτωναν και θα αναχωρούσαν κανονικά. Ο Περισσός, όμως, μέσα από την ιστοσελίδα του (www.902.gr), παραμύθιαζε τον κόσμο του, ότι δήθεν δινόταν αγώνας ενάντια στην επιστράτευση.
Ενας έμπειρος σ’ αυτά τα σόου, βέβαια, μπορούσε να καταλάβει, διαβάζοντας προσεκτικά αναρτήσεις σαν αυτή: ‘’08.34 Μιλώντας νωρίτερα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ, ο Σάββας Τσιμπόγλου, πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ, τόνισε ότι ο αγώνας των ναυτεργατών συνεχίζεται, με την παναττική απεργία, την απεργιακή συγκέντρωση και την πορεία στο ΥΕΝ σήμερα, αλλά και με την απόφαση για νέα απεργία την ημέρα κατάθεσης του νομοσχεδίου στη Βουλή και στις 20/2. Σημείωσε χαρακτηριστικά: "Εχουμε κάνει 31 απεργίες σε καθεστώς πολιτικής επιστράτευσης. Εχουμε συγκρουστεί με αυτήν την πολιτική και τις δυνάμεις καταστολής ούτε μία ούτε δύο φορές".
Λίγο αργότερα, πάντα σύμφωνα με τις αναρτήσεις της ιστοσελίδας του Περισσού, η σεμνή τελετή είχε λάβει τέλος».
Η πραγματικότητα δε βολεύει. Τόσο χειρότερα γι’ αυτή, απαντάει ο Περισσός. Κι εκεί που χρώσταγε στους καθηγητές, προσπαθεί τώρα να τους πάρει και το βόδι. Με άλλο άρθρο, άλλου αρθρογράφου, προσπαθεί να τους βγάλει απεργοσπάστες, επειδή δεν απήργησαν στην απεργία-οπερέτα που πρότεινε ο ίδιος στην ΑΔΕΔΥ, εκτός του χρονικού πλαισίου των εξετάσεων για να «σπάσει την επιστράτευση» (sic!). Δεν αναφερόμαστε, βεβαίως, στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ που έπαιζε το δικό της παιχνίδι, αλλά στους απλούς εκπαιδευτικούς -και της πρωτοβάθμιας-, που έβλεπαν αγανακτισμένοι τις συμπαιγνίες στην ΑΔΕΔΥ, να τους «αδειάζουν» σε κρίσιμες γι’ αυτούς στιγμές.
Ανατρέχοντας στο παρελθόν, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, ως τις μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις, την απεργία των καθηγητών το 1988 μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις, την απεργία των δασκάλων και τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 (σε στιγμές και σε μορφές αγώνα δηλαδή που έτσουξαν το σύστημα), δεν θα βρούμε πουθενά ούτε μια θετική τοποθέτηση από τον Περισσό. Οταν δεν ανακαλύπτει προβοκάτορες και τυχοδιωκτικές ενέργειες που είναι «βούτυρο στο ψωμί της αστικής τάξης», επιστρατεύει τις μη κατάλληλες συνθήκες, τη μη κατάλληλη προετοιμασία, και «πλαίσια» και τη μη εξασφάλιση της συμμετοχής των υπόλοιπων εργαζόμενων. Ο Περισσός βγάζει φλας τάχαμου αριστερά για να στρίψει δεξιά. Δεξιότατα. Δίνοντας ανελλιπώς εξετάσεις νομιμοφροσύνης στο σύστημα.
