Τύφλα να ΄χει το υπουργείο Παιδείας μπροστά στις προτάσεις (9 τον αριθμό) που κάνει η «επιτροπή σοφών» για τη συνολική αναμόρφωση του χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Αυτά που κατά καιρούς εκτοξεύει η Μ. Γιαννάκου και ο αμερικανόθρεφτος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με κάθε ευκαιρία δεξιά και αριστερά, προκειμένου να επεξεργαστούν την «κοινή γνώμη» και να μετρήσουν αντιδράσεις, τα διατυπώνουν τώρα μια χαρά οι 8 πανεπιστημιακοί καθηγητές (Νίκος Αλιβιζάτος, Γιώργος Γραμματικάκης, Αθηνά Λινού, Νίκος Μουζέλης, Γιώργος Παγουλάτος, Βασίλης Παπάζογλου, Δημήτρης Σωτηρόπουλος και Θάνος Βερέμης ως πρόεδρος της επιτροπής), που δέχτηκαν ν’ απαρτίσουν την «επιτροπή των σοφών», στα πλαίσια του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) και να παίξουν το ρόλο του συμβουλάτορα του υπουργείου.
Ετσι μόνο ως προσωπικό καπρίτσιο και θίξιμο του εγωκεντρισμού τους μπορούμε να θεωρήσουμε την απειλή παραίτησής τους, επειδή, λέει, το υπουργείο Παιδείας προτρέχει και εξαγγέλλει μέτρα και νομοσχέδια που προκαταλαμβάνουν τη δημόσια συζήτηση (πχ ρυθμίσεις για Εκκλησιαστικές Σχολές κ.λπ.).
Αν η «δημόσια συζήτηση» κινείται μεταξύ τέτοιων προτάσεων και απόψεων της «επιτροπής σοφών» από τη μια και του υπουργείου από την άλλη, τότε όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι το παιχνίδι είναι «σικέ», με βαρύτατες συνέπειες για τα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Πάρτε, λοιπόν, μια γεύση από τις 9 προτάσεις των ακαδημαϊκών συμβούλων του ΥΠΕΠΘ, που «αισθάνθηκαν να παραγκωνίζονται» από τις πρόσφατες εξαγγελίες της υπουργού Παιδείας, που θα αποτελέσουν το άλλοθι της κυβέρνησης για την εφαρμογή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ ενός αντιδραστικότατου νόμου πλαισίου. Που θα υψώνει τείχη και θα βάζει δυσβάσταχτα εμπόδια στα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που επιθυμούν να σπουδάσουν, θα μετατρέψουν ολοκληρωτικά το Πανεπιστήμιο σε προνομιακό χώρο για τα εύρωστα οικονομικά στρώματα, ενώ θα του προσδώσουν και όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός Πανεπιστήμιου-επιχείρησης:
-Οι πανεπιστημιακοί διαπιστώνουν ότι η επ’ αόριστον φοίτηση (οι λεγόμενοι «αιώνιοι φοιτητές») έχει αρνητικές επιπτώσεις. Προτείνεται, λοιπόν, να περιοριστούν τα έτη φοίτησης σε 2ή 3 περισσότερα από τα κανονικά για την 4ετή φοίτηση (δηλαδή να γίνουν το πολύ 6 ή 7). Για όσους έχουν οικονομικά ή οικογενειακά προβλήματα προτείνονται «ανταποδοτικές υποτροφίες». Δηλαδή να εργάζονται οι φοιτητές μέσα στο Πανεπιστήμιο (πχ 40 ώρες το μήνα) και να «αμείβονται». Σε ειδικές περιπτώσεις ζητείται να θεσπιστεί δυνατότητα μερικής φοίτησης με όριο το διπλό χρόνο σπουδών από το κανονικό και διακοπής σπουδών για 1-2 χρόνια, που δεν θα προσμετρώνται στο όριο.
Δηλαδή το δικαίωμα κάποιου να σπουδάσει (ένα δικαίωμα που το απέκτησε μάλιστα έπειτα από σκληρό αγώνα και με πολύ κόπο και χρήμα, μέσα από δεκάδες αξιολογικές κρίσεις και εξετάσεις-καρμανιόλα) όποτε αυτός έχει τη δυνατότητα, αμφισβητείται τώρα σοβαρά από την «επιτροπή των σοφών». Το μέτρο αυτό θίγει πρωτίστως τα φτωχά παιδιά, που αναγκάζονται να διακόπτουν κατά διαστήματα τις σπουδές τους γιατί εργάζονται. Αν δε εφαρμοστεί, θα σχολειοποιήσει γενικά παραπέρα το Πανεπιστήμιο, θα εντατικοποιήσει τις σπουδές και θα πλήξει κάθε δραστηριότητα που αναπτύσσεται μέσα σ’ αυτό (πολιτική, πολιτιστική κ.λπ.), που δεν θεωρείται αμιγώς μαθησιακή.
-Προτείνεται η κατάργηση του ενός συγγράμματος. Πρόσχημα αποτελούν τα «πρόχειρα και παρωχημένα συγγράμματα». Στην ουσία εκείνο που ζητείται είναι η κατάργηση της δωρεάν χορήγησης συγγραμμάτων. Στη θέση της προτείνεται η θέσπιση κουπονιών (το πρωτοείπε ο Γιωργάκης Παπανδρέου, νοσταλγώντας το αμερικάνικο σύστημα) για την προμήθεια συγγραμμάτων της επιλογής του φοιτητή. Στις Σχολές τα συγγράμματα θα είναι μόνο σε δανειστικές βιβλιοθήκες και σε δίκτυα υπολογιστών.
-Προτείνεται η κατάργηση των μετεγγραφών και σταθερός αριθμός εισακτέων ανά Τμήμα. Εξαιρούνται οι φοιτητές με ειδικές ανάγκες. Για τους οικονομικά ασθενείς προβλέπονται «ανταποδοτικές υποτροφίες».
-Η επιτροπή συμφωνεί με την τοποθέτηση «μάνατζερ» στα Πανεπιστήμια για να μπει μια και καλή η σφραγίδα του «Επιχειρηματικού Πανεπιστήμιου». Η χυδαιότητα της πρότασης επιχειρείται να καμουφλαριστεί με την πρόταση να «εποπτεύεται» ο μάνατζερ από τον αντιπρύτανη οικονομικών και με το αίτημα για αύξηση της χρηματοδότησης.
-Προϋπόθεση για τη χορήγηση υποτροφιών σε φοιτητές προερχόμενους από ασθενέστερα οικονομικά στρώματα είναι η υποχρέωση της επιτυχούς εξέτασης σε σημαντικό αριθμό μαθημάτων κάθε έτος.
Επειδή η επιτροπή διαβλέπει ότι σύντομα η χώρα μας θα αναγκαστεί να αναγνωρίσει τα «κολέγια» που συνεργάζονται με Πανεπιστήμια του εξωτερικού, ενώ δε θα μπορεί να εμποδίσει την εγκατάσταση κοινοτικών ΑΕΙ στο έδαφός της, προτείνει από τώρα η Πολιτεία να αρχίσει να μελετά το πλαίσιο του «μη κερδοσκοπικού» Πανεπιστήμιου!
Οι καθηγητάδες είναι βλέπετε πολύ ρεαλιστές και αποφεύγουν την «επαναστατική» ρητορεία για προάσπιση του δημόσιου Πανεπιστήμιου και απαγόρευση της ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών ΑΕΙ (κάτι που άλλωστε προβλέπεται και από το αστικό Σύνταγμα).
-Οι «σοφοί» βάζουν άγριο χέρι και στο πανεπιστημιακό άσυλο. Προτείνουν να ισχύει μόνο για τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, ενώ η απόφαση για την άρση του να παίρνεται κατά πλειοψηφία (σήμερα απαιτείται ομοφωνία) από 5μελή Επιτροπή Ασύλου (3μελής σήμερα), αποτελούμενη από τον πρύτανη, 2 αντιπρυτάνεις, ένα μέλος ΔΕΠ και έναν φοιτητή.
Είναι φανερό ότι η διεύρυνση της Επιτροπής Ασύλου και η σύνθεσή της θα γέρνει πάντα την πλάστιγγα υπέρ της άρσης του στις κρίσιμες στιγμές.
-Προτείνεται οι φοιτητές-εκλέκτορες (που συμμετέχουν στα όργανα) να αναδεικνύονται με εκλογές που θα γίνονται παράλληλα με τις φοιτητικές. Οσο μικρότερη θα είναι η συμμετοχή στις εκλογές (κάτι που γίνεται σήμερα) τόσο θα μειώνονται οι εκλέκτορες-φοιτητές.
-Προτείνεται η ίδρυση «ανεξάρτητου» γνωμοδοτικού οργάνου που θα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στα ΑΕΙ και την εκάστοτε κυβέρνηση για τη χάραξη σταθερής και «σύγχρονης» πολιτικής για τα ΑΕΙ. Γεύση γι’ αυτή την πολιτική παίρνουμε από τις παραπάνω προτάσεις των «σοφών».
-Τέλος, ζητείται να μην επανέλθει η έδρα ούτε να μειωθούν οι βαθμίδες των καθηγητών. Στο σημείο αυτό, που αφορά την πάρτη τους, οι καθηγητάδες τοποθετούνται προοδευτικά και όχι χυδαία αντιδραστικά όπως σε όλα τα παραπάνω. Επιπλέον προτείνεται οι καθηγητές που είναι πλήρους απασχόλησης να γίνουν και αποκλειστικής με αύξηση μισθού και μόνον όσοι δεν το δεχτούν να μπορούν να έχουν εξωπανεπιστημιακή απασχόληση, αλλά με μειωμένες αποδοχές.
Γιούλα Γκεσούλη
