Ολόκληρη η θητεία του Λοβέρδου στο υπουργείο Παιδείας ήταν ένα προεκλογικό σόου, μέσω του οποίου προσπαθούσε να ρετουσάρει το πολιτικό του προφίλ για να διασωθεί πολιτικά, έπειτα από δυο σαρωτικές για τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και το κοινωνικό αγαθό της υγείας θητείες αντίστοιχα στα υπουργεία Εργασίας και Υγείας.
Τι να πρωτοθυμηθούμε! Τις μαζικές -έως 25.000 σύμφωνα με τις εξαγγελίες του- προσλήψεις αναπληρωτών για να μη μείνουν κενά στα σχολεία, που έμειναν γράμμα κενό, τη μεγάλη ζέση του να αιτηθεί στα αφεντικά της τρόικας και τους ντόπιους γκαουλάιτερ να εξαιρεθεί η Παιδεία από την απαγόρευση των προσλήψεων και να γίνει στο πρώτο δίμηνο του 2015 διαγωνισμός του ΑΣΕΠ για το διορισμό μόνιμων εκπαιδευτικών, που του έφυγε όπως του ήρθε, την αντίστασή του στις ορέξεις του ομολόγου του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην απολυθεί κανείς εκπαιδευτικός που είναι σε διαθεσιμότητα και κανείς διοικητικός υπάλληλος των ΑΕΙ που βιώνει αυτό τον τρόμο, που έσβησε ακόμα και από τις προφορικές διακηρύξεις του, τις δηλώσεις του ότι τη σχολική χρονιά 2014-2015 θα εφαρμοστούν με πληρότητα στα Γυμνάσια και Λύκεια η ενισχυτική διδασκαλία και η πρόσθετη διδακτική στήριξη, που κατάντησαν σκέτη κοροϊδία, αφού καθηγητές δεν υπάρχουν, κ.ά. ;
Το μόνο που προώθησε τελικά με συνέπεια ο Λοβέρδος ήταν η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και των εκπαιδευτικών, με διαδικασίες fast track, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις μεγάλες αντιστάσεις του κόσμου της εκπαίδευσης, ώστε να αλυσοδέσει το σχολείο και τους δασκάλους του στο άρμα μιας διαρκούς απειλής για την κατηγοριοποίησή τους και την εργασιακή τους επιβίωση, στήνοντας και στην εκπαίδευση έναν μόνιμο μηχανισμό δημιουργίας εργαζόμενων υπό διαθεσιμότητα και απόλυση.
Ακόμα και την αγωνία των μαθητών και την αντίθεσή τους στην τράπεζα θεμάτων, που υποθηκεύει το μέλλον τους στο σχολείο και την είσοδό τους στο Πανεπιστήμιο, που εκφράσθηκε με διαδηλώσεις και καταλήψεις, ο υπουργός Παιδείας την έγραψε εκεί που δεν πιάνει μελάνι, αποφασισμένος, όταν παίζονται τέτοια κρίσιμα ζητήματα όπως είναι η ανακοπή της τάσης της εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση, να μην κάνει πίσω από τους αρχικούς σχεδιασμούς του αστικού πολιτικού συστήματος.
Τώρα, λίγες μέρες μετά την προκήρυξη των εκλογών, ο υπουργός Παιδείας προχώρησε σε μια ακόμη δημαγωγική κίνηση, προσθέτοντας μια επιπλέον πινελιά στο προεκλογικό σόου του.
Συγκάλεσε για τις 8 του Γενάρη το ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) σε επίπεδο Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, όπου κεντρική περσόνα θα είναι η αφεντομουτσουνάρα του. Για να παρουσιάσει, όπως μας πληροφορεί άριστα πάντα ενημερωμένη ιστοσελίδα και άτυπο γραφείο Τύπου του υπουργείου του, τα 15 σημεία των περίφημων αλλαγών που σχεδιάζει για το Δημοτικό Σχολείο. Που ακόμη και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ χαρακτήρισε «ανερμάτιστη έκθεση ιδεών».
Τίποτε από αυτά που περιγράφουν τα 15 σημεία (π.χ. το περίφημο «κοινωνικό σχολείο» του Λοβέρδου, με στόχους την εκπαίδευση των παιδιών στην υγιεινή διατροφή και άθληση, τη σεξουαλική αγωγή, το ρατσισμό και την ξενοφοβία, τη σχολική βία και τον εκφοβισμό, κ.λπ., ο περιορισμός της σχολικής διαρροής, η αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων -να μένει η «τσάντα στο σχολείο»-, η αναβάθμιση του ρόλου των εκπαιδευτικών και η επιμόρφωσή τους, κ.ά.) δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του δημόσιου σχολείου που είναι τραγική και γίνεται κάθε μέρα και χειρότερη, λόγω των πολιτικών που ασκούνται στο χώρο της εκπαίδευσης, του στραγγαλισμού των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών, της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που έχει επιβληθεί από τα ντόπια και ξένα αφεντικά.
Οταν οι δαπάνες για την Παιδεία αγγίζουν μόνο το εξευτελιστικό 2% του ΑΕΠ και τα σχολεία δεν έχουν τα στοιχειώδη για να λειτουργήσουν, όταν τα κενά σε εκπαιδευτικούς συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και στο μέσον της σχολικής χρονιάς, όταν χιλιάδες προνήπια δε βρίσκουν μια θέση στο δημόσιο νηπιαγωγείο, σχολικές μονάδες συγχωνεύονται και καταργούνται και χάνεται το σχολείο της γειτονιάς, όταν υψώνονται ανυπέρβλητοι ταξικοί φραγμοί και το σχολείο μετατρέπεται σε ένα διαρκές εξεταστικό κέντρο, η μόρφωση συρρικνώνεται στα τελείως απαραίτητα και αντ’ αυτής προωθούνται οι δεξιότητες και η πλήρης εξειδίκευση, όταν οι μισθοί των εκπαιδευτικών εξαϋλώνονται και πάνω τους επιβάλλεται καθεστώς τρόμου και πειθάρχησης, όταν τέλος ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία «κινεζοποιείται» και εξανδραποδίζεται, βιώνει τον τρόμο και την αθλιότητα και η βία και η καταστολή εκπορεύονται από όλους τους πόρους του συστήματος εξουσίας, για ποιο «κοινωνικό σχολείο», για ποια αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού έχει το θράσος να μιλά ο υπουργός Παιδείας;
Στο έργο που προβάλλει με ταρατατζούμ ο Λοβέρδος ήμασταν και είμαστε και πάλι θεατές. Το παραμύθι διάσωσης του πολιτικού του σαρκίου δεν θα το φάει κανείς εκπαιδευτικός, κανένας εργαζόμενος, που ταλανίζεται.
