Η επομένη των εκλογών βρήκε τη δημόσια εκπαίδευση βαριά πληγωμένη. Απαριθμούμε μόνο κάποιες από τις μεγαλύτερες πληγές της:
> Οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία έχουν φθάσει στο ναδίρ. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δε διαθέτουν τα στοιχειώδη για τις λειτουργικές τους ανάγκες. Περιβάλλον ευνοϊκό για την εισδοχή και δραστηριοποίηση εταιριών και ιδιωτικών συμφερόντων.
> Χιλιάδες εκπαιδευτικοί παραμένουν αδιόριστοι, ενώ τα σχολεία έχουν ακόμη και τώρα στο μέσον της σχολικής χρονιάς εκατοντάδες κενά.
> Σχολεία συγχωνεύτηκαν και καταργήθηκαν. Η δωρεάν μετακίνηση των μαθητών στα μακρινά πλέον σχολεία τους τέθηκε υπό αμφισβήτηση και μπήκε σε περιπέτειες.
> Πολυπληθή τμήματα μαθητών δημιουργήθηκαν εξαιτίας των συγχωνεύσεων και των κενών σε εκπαιδευτικό προσωπικό, με βαρύτατες συνέπειες για τη μαθησιακή διαδικασία.
> Εκπαιδευτικοί με εργασιακές σχέσεις-λάστιχο επανδρώνουν το δημόσιο σχολείο.
> Χιλιάδες προνήπια μένουν έξω από το δημόσιο νηπιαγωγείο, ενώ η θεσμοθετημένη –υποτίθεται- διετής προσχολική εκπαίδευση έμεινε «πουκάμισο αδειανό».
> Καμιά υποστηρικτική δομή δε λειτουργεί με επάρκεια ή έχει καταργηθεί παντελώς (τμήματα ένταξης, παράλληλη στήριξη, ενισχυτική διδασκαλία, πρόσθετη διδακτική στήριξη).
> Χιλιάδες μαθητές εγκαταλείπουν το σχολείο εξαιτίας των ανυπέρβλητων ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, της ανέχειας των οικογενειών τους και της απουσίας του ονείρου αλλά και της πραγματικής δυνατότητας να ζήσουν μια καλύτερη ζωή με όχημα τα εφόδια και το πτυχίο από το εκπαιδευτικό σύστημα.
> Στο εκπαιδευτικό σύστημα βαρύτατη σημασία έχουν οι συνεχείς αξιολογικές κρίσεις και οι εξεταστικοί μαραθώνιοι, που αποκλείουν κυρίως τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, και όχι η ποιότητα και το περιεχόμενο των σπουδών.
> Τα αναλυτικά προγράμματα και τα σχολικά εγχειρίδια υπηρετούν την ανάγκη του καπιταλιστικού συστήματος για τη δημιουργία ανθρώπων-μερικών εργαλείων και όχι ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων με κρίση, ιδιαίτερα χαρίσματα και ταλέντα.
> Οι δυο τύποι λυκείου (γενικό και επαγγελματικό) αναπαράγουν τις κοινωνικές ανισότητες, υποβαθμίζουν την αξία της μόρφωσης δίνοντας έμφαση στην πρώιμη εξειδίκευση και προσφέρουν στο κεφάλαιο τσάμπα εργατικό δυναμικό μέσω της «μαθητείας».
> Οι εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο σε όλες τις παραλλαγές τους (σύστημα επιλογής) στραγγαλίζουν τη μαθησιακή διαδικασία στο λύκειο, υπονομεύουν τον «αυτόνομο» μορφωτικό ρόλο του και πλήττουν βαριά την ιστορικά διαμορφωμένη τάση της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της για πανεπιστημιακές σπουδές.
> 49 ειδικότητες της λεγόμενης τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης -οι πλέον περιζήτητες- καταργήθηκαν εν μια νυκτί και 1.709 εκπαιδευτικοί (2.122 στην αρχή) είναι ακόμη και σήμερα όμηροι του εφιάλτη της διαθεσιμότητας και της απόλυσης από τις 7 Ιουλίου 2014. Παράλληλα, πάνω από 20.000 μαθητές αυτών των ειδικοτήτων προσφέρθηκαν βορά στις ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις του είδους.
> Οι μισθοί των εκπαιδευτικών υπέστησαν καθίζηση. Ιδιαίτερα οι μισθοί των νέων εκπαιδευτικών κυριολεκτικά εξαϋλώθηκαν.
> Οι πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών με βάση τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα και το φασιστικό Πειθαρχικό Δίκαιο δίνουν και παίρνουν.
> Η αξιολόγηση (του εκπαιδευτικού έργου, της σχολικής μονάδας, του εκπαιδευτικού) έβαλε με άγριο και βίαιο τρόπο τον ανταγωνισμό και τη διαίρεση στο σχολείο και μεγέθυνε το φόβο. Αποτελεί το μηχανισμό δημιουργίας μιας μόνιμης δεξαμενής εκπαιδευτικών υπό διαθεσιμότητα και απόλυση και έναν εύσχημο τρόπο κατηγοριοποίησης σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών.
> Στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ο νόμος 4009/2011 (νόμος Διαμαντοπούλου) έβαλε την ταφόπλακα. Συρρίκνωσε το δημόσιο χαρακτήρα του, άνοιξε διάπλατα το δρόμο για τα ιδιωτικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στο χώρο της έρευνας και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κατήργησε ουσιαστικά το άρθρο 16 του Συντάγματος, εναρμόνισε το πανεπιστήμιο με τις κατευθύνσεις της Μπολόνια και τη στρατηγική του κεφαλαίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, όξυνε τις ταξικές ανισότητες, επέβαλε τον τρόμο, τον αυταρχισμό, τη «σιωπή των αμνών» σε εκπαιδευτικό προσωπικό και φοιτητές (Συμβούλια διοίκησης, «αιώνιοι φοιτητές»), κατήργησε δημοκρατικές κατακτήσεις και ενίσχυσε την καταστολή (κατάργηση ασύλου). Το παζλ συμπληρώνει το κακόφημο «σχέδιο Αθηνά», που συρρίκνωσε τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, με στόχο να μειωθούν οι δαπάνες και να χτυπηθεί η τάση για πανεπιστημιακές σπουδές.
> Οκτώ (8) πανεπιστήμια και ιδιαίτερα το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το Μετσόβειο Πολυτεχνείο αποψιλώθηκαν από τους διοικητικούς υπαλλήλους τους. Πάνω από 1.600 εργαζόμενοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε καθεστώς διαθεσιμότητας, βιώνοντας το φόβο της ανεργίας.
Τα παραπάνω είναι τα πιο τρανταχτά από τα μύρια όσα προβλήματα του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος. Τα προβλήματα αυτά έγιναν δυσβάσταχτα την εποχή της κρίσης με την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, που έπληξαν με ιδιαίτερη αγριότητα τους κοινωνικούς τομείς.
Προεκλογικά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν υπεύθυνα για θέματα Παιδείας, αναλώθηκαν σε μια σειρά δηλώσεις, τάζοντας τον ουρανό με τ’ άστρα. Εμείς επανειλημμένα επισημάναμε τις παγίδες πίσω από τα παχιά λόγια ή αυτά που σκόπιμα αποσιωπούνταν.
Ξέρουμε ότι οι εκπαιδευτικοί τρέφουν ελπίδες -φρούδες κατ’ εμάς- ότι πολλά πράγματα θ’ αλλάξουν άρδην. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν και προσδοκούν, αυτοί δε θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να παραιτηθούν από τη διεκδίκηση της ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου. Είναι το ελάχιστο που έχουν χρέος να κάνουν, γιατί οι μεγαλεπήβολοι στόχοι των συριζαίων, που αφορούν στο περιεχόμενο του σχολείου στον καπιταλισμό, στον προσανατολισμό του και τις επιλογές του, στην κατάργηση των ταξικών φραγμών, στην απαγόρευση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην εκπαίδευση, είναι σχέδια επί χάρτου και σκέτη δημαγωγία, από τη στιγμή που υπάρχει προσήλωση –κατά δήλωσή τους- στη διαχείριση του καπιταλισμού και όχι στην ανατροπή του, στο στόχο της παραμονής μέσα στα ιμπεριαλιστικά δεσμά της ΕΕ.
Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν σκληρούς αγώνες για τα αυτονόητα, αφού ό,τι έχει σχέση με μνημονιακές δεσμεύσεις, με τη σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία που έχει επιβληθεί από ξένα και ντόπια αφεντικά, απαιτεί πολύ «αίμα» και «ιδρώτα», που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δε θέλει ούτε μπορεί να δώσει. Π.χ. αύξηση των δαπανών για την Παιδεία, μαζικούς μόνιμους διορισμούς σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης, κατάργηση συγχωνεύσεων-καταργήσεων, μείωση μαθητών ανά τμήμα, επαναφορά σε πλήρη λειτουργία των υποστηρικτικών δομών εκπαίδευσης, αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων (κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας) προς όφελος των εργαζόμενων και των μαθητών, επαναφορά όλων των διαθέσιμων και απολυμένων στις θέσεις τους (και όχι μόνον αυτών που οι απολύσεις τους κρίθηκαν «αντισυνταγματικές»), κατάργηση κάθε μορφής αξιολόγησης εκπαιδευτικών-σχολείων, που σε κάθε περίπτωση, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, θα οδηγεί σε τιμωρία και κατηγοριοποίηση, κ.λπ.
