«Εμείς οι Ούγγροι δεν αναμειγνύουμε τη φυλή μας, δεν είμαστε μια μεικτή φυλή… και δεν θέλουμε να γίνουμε μια μεικτή φυλή», διακήρυξε στα τέλη του Ιούλη ο Βίκτορ Ορμπαν από τη ρουμανική πόλη Μπάιλε Τούσναντ. Γιατί, όπως είπε, οι χώρες όπου αναμειγνύονται Ευρωπαίοι και μη «δεν είναι πλέον έθνη»!
Ξέσπασε σάλος πανευρωπαϊκός. Ο Ορμπαν κατηγορήθηκε -όχι άδικα, φυσικά- για ρατσισμό. Η Ζούζα Χέγκεντους, φίλη και σύμβουλος επί μεγάλο διάστημα του Ορμπαν, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την «καθαρά ναζιστική ομιλία» του, που την έκρινε «αντάξια ενός Γκεμπελς». Η Χέγκεντους είπε ότι υπερασπιζόταν για μεγάλο διάστημα τον Ορμπαν από τις κατηγορίες για αντισημιτισμό, αλλά αυτή η ομιλία του ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. «Θλίβομαι ειλικρινά που μια τέτοια αισχρή στάση με ανάγκασε να διακόψω τις σχέσεις μας», έγραψε.
Το Γραφείο του Ορμπαν δημοσίευσε απάντησή του, στην οποία αρνήθηκε ότι είναι ρατσιστής. «Δεν μπορεί να είσαι σοβαρή κατηγορώντας με για ρατσισμό μετά από 20 χρόνια συνεργασίας. Γνωρίζεις καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο ότι η κυβέρνησή μου στην Ουγγαρία ακολουθεί μια πολιτική μηδενικής ανοχής έναντι του αντισημιτισμού και του ρατσισμού», τόνισε απαντώντας στη Χέγκεντους.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε γιατί ο Ορμπαν επέλεξε ένα ρουμάνικο χωριό για να επιδοθεί στο ρατσιστικό του παραλήρημα. Πολλοί έμειναν με την απορία, γιατί ο ο Ορμπαν επιλέγει αυτό το χωριό για να κάνει ομιλίες φασιστικού περιεχομένου (από το ίδιο χωριό είχε διακηρύξει το 2014 ότι θέλει να χτίσει μία «ανελεύθερη δημοκρατία» στην Ουγγαρία). Τι διάολο, μέλι έχει αυτό το χωριό;
Για να μην το βασανίζουμε, αναφέρουμε ότι το χωριό αυτό είναι μεν στη ρουμάνικη επικράτεια, όμως στην ευρύτερη περιοχή (Τρανσυλβανία) κατοικούν Μαγιάροι. Αυτό που είπε ο Ορμπαν στη μαγιάρικη μειονότητα της Τρανσυλβανίας είναι να αποφεύγει τους γάμους με ανθρώπους άλλης εθνικής καταγωγής, ώστε να διατηρήσει την «εθνική της καθαρότητα» (και να μπορέσει κάποιος μελλοντικός Ορμπαν να εγείρει ακόμη και ζήτημα προσάρτησης της Τρανσυλβανίας στην Ουγγαρία).
Και στην Ουγγαρία, όμως, κατοικεί ρουμάνικη μειονότητα. Οπως κατοικεί μια ακόμη μεγαλύτερη εθνική ομάδα, επίσημα αναγνωρισμένη, οι Ρομά. Μιλάμε για ένα ποσοστό μεταξύ 3% και 8% του πληθυσμού της σημερινής Ουγγαρίας. Επίσημα αναγνωρισμένη είναι και μια γερμανική μειονότητα. Υπάρχει, επίσης, πολύς κόσμος που αρνείται να δηλώσει εθνικότητα στις απογραφές ή δηλώνει δύο εθνικότητες.
Ο ρουμάνος ευρωβουλευτής Αλίν Μιτούτα, φιλελές του κερατά (ανήκει στην ευρωομάδα των Φιλελεύθερων του Φέρχοφσταφ), απάντησε στον Ορμπαν με οργή: «Το να μιλάμε για φυλετική ή εθνοτική “καθαρότητα”, ειδικά σε μια τόσο μεικτή περιοχή, όπως η κεντρική και ανατολική Ευρώπη, είναι καθαρά παραπλανητικό και επικίνδυνο. Το ίδιο και ο κ. Ορμπαν».
Ιστορικά έχει απόλυτο δίκιο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην ιστορία αυτής της περιοχής τους τελευταίους δώδεκα αιώνες και θα ζαλιστεί από την εναλλαγή των φύλων, των κατακτητών και των καθεστώτων. Ομως, για τον Ορμπαν ο ρατσισμός δεν είναι απλώς φασιστικό ιδεολόγημα, είναι και πολιτικό εργαλείο. Με τον μαγιάρικο εθνικισμό στηρίζει την αντιμεταναστευτική του πολιτική και ταυτόχρονα κρατάει ανοιχτό παράθυρο για εδαφικές διεκδικήσεις από τη Ρουμανία.
Θυμηθήκαμε το ρατσιστικό παραλήρημα του Ορμπαν καθώς βλέπαμε αυτή την απίθανη 19χρονη Ελίνα Τζένγκο να καρφώνει το ακόντιό της λίγο κάτω από τα 66 μέτρα στο πρόσφατο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου, με στόφα σπουδαίας αθλητικής προσωπικότητας.
Δεν ήρθε έτοιμη αθλήτρια στην Ελλάδα, όπως η Μιρέλα Μανιάνι ή άλλοι αθλητές από την Αλβανία. Εδώ γεννήθηκε (από γονείς αλβανούς μετανάστες), εδώ πήγε σχολείο, εδώ ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Τα ελληνικά της είναι σίγουρα καλύτερα από τα αλβανικά της. Ομως της έδωσαν ελληνική υπηκοότητα μόλις πριν από τρία χρόνια, όταν την είδαν να πρωτεύει στην Ελλάδα και να βάζει υποψηφιότητα για μεγαλύτερες διακρίσεις. Στη μεγαλύτερη αδελφή της δεν έδωσαν υπηκοότητα και παράτησε απογοητευμένη τον αθλητισμό. Η μικρότερη αδελφή της δεν έχει υπηκοότητα. Για τους γονείς της δεν το συζητάμε καν.
Ολα αυτά γιατί; Γιατί το ΣτΕ επανέφερε με απόφασή του το Δίκαιο του αίματος και ακύρωσε τον νόμο Ραγκούση που επέτρεψε σε κάποια παιδιά μεταναστών να πάρουν ελληνική υπηκοότητα. Εκτοτε, αυτό το ανατριχιαστικό ιδεολόγημα σφραγίζει τη ζωή των παιδιών αλλοδαπών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα. Εκτός αν μπορούν να καρφώσουν τη μπάλα στο καλάθι και το ακόντιο μακριά στο χορτάρι.
Επί της ουσίας δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στο ρατσιστικό παραλήρημα του κάθε Ορμπαν και της κάθε Μελόνι και στη νομολογία τύπου ΣτΕ, την οποία εφαρμόζει το ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα (κι ας μεσολάβησε μια συνταγματική αναθεώρηση). Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Ορμπαν και η Μελόνι το διακηρύσσουν με καμάρι, ενώ στην ελληνική έννομη τάξη απλώς εφαρμόζεται (με την εξαίρεση -επαναλαμβάνουμε- αθλητών υψηλού επιπέδου, που μπορούν να φέρουν μετάλλια με… εθνικό χρώμα).
Π.Γ.
