Σχολή Σουφλιά

Πόσες φορές εγκαινιάστηκε η Ιόνια Οδός που συνδέει το Αντίρριο με τα Γιάννενα και την Εγνατία; Εχει χαθεί ο αριθμός. Θυμόμαστε μια φορά τον Τσίπρα να κόβει κορδέλα, δυο φορές τον Σπίρτζη και τώρα πάλι τον Τσίπρα. Κάνουν εγκαίνια με το κομμάτι. Και τα κάνουν σε ημερομηνίες που διευκολύνουν την προπαγάνδα. Την πρώτη φορά ο Τσίπρας έκανε εγκαίνια στο μεσοδιάστημα Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά, ο Σπίρτζης παραμονή Πάσχα, τώρα ο Τσίπρας λίγο πριν πάει στη ΔΕΘ. Μπορεί ολόκληρος ο δρόμος να είχε παραδοθεί στην κυκλοφορία από τον Αύγουστο (έκοψε κορδέλα ο Σπίρτζης στις 3 Αυγούστου, όταν άρχιζαν οι μετακινήσεις για τις θερινές διακοπές), όμως δυο μέρες πριν καταφθάσει ο Μακρόν και τέσσερις μέρες πριν από τα εγκαίνια της ΔΕΘ, ήταν ο κατάλληλος χρόνος για να ξανακόψει την τελική κορδέλα ο Τσίπρας.
 
Τίποτα πρωτότυπο δεν υπάρχει σε όλα αυτά. Τη σχετική μέθοδο  προπαγάνδας είχε… εισηγηθεί ο Λαλιώτης, ενώ την αποθέωσε ο Σουφλιάς που δε δίσταζε να χορέψει κι ένα «συρτό στα τρία» με τους ανθρώπους των εργολάβων (Σαρακατσάνος γαρ). Αντίθετα, οι Τσιπραίοι κάνουν πιο… ιντελεκτουέλ φιέστες.
 
Σ' αυτά τα τελικά εγκαίνια της Ιόνιας Οδού είχαμε και ανακοίνωση της Κομισιόν. Το εν Ελλάδι γραφείο της πήρε εντολή να μας υπενθυμίσει ότι οι αυτοκινητόδρομοι κατασκευάζονται με ευρωπαϊκά κονδύλια. «Η Ιόνια Οδός», γράφει η ανακοίνωση, «είναι μία από τις 5 χρηματοδοτούμενες από την ΕΕ παραχωρήσεις αυτοκινητοδρόμων στη χώρα, με τον Αυτοκινητόδρομο Μορέας στην Πελοπόννησο, τον Αυτοκινητόδρομο Αιγαίου που συνδέει την Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη, την Ολυμπία Οδό Πατρών – Κορίνθου και το μεσαίο τμήμα του αυτοκινητοδρόμου E65 στην Κεντρική Ελλάδα. Ολες οι παραπάνω οδικές αρτηρίες υποστηρίχθηκαν με κονδύλια της ΕΕ ύψους 3,6 δισ. ευρώ συνολικά για την Ελλάδα».
 
Να πέσουμε στα γόνατα να τους ευχαριστήσουμε, λοιπόν, για-τί θα φτάνουμε στα Γιάννενα πιο γρήγορα και, κυρίως, χωρίς να πρέπει προηγουμένως να κάνουμε τη διαθήκη μας. Για τα εφιαλτικά ύψους διόδια δεν μας είπε λέξη η λαλίστατη Κομισιόν (ούτε ο Τσίπρας, φυσικά). Για την παγκόσμια πρωτοτυπία, να πληρώνουμε διόδια σε δρόμο που δεν έχει κατασκευαστεί, χωρίς να ξέρουμε αν θα φτάσουμε ζωντανοί ή αρτιμελείς στο τέλος του δρόμου για τον οποίο πληρώσαμε, επίσης δεν μας είπαν τίποτα. Αυτό ισχύει περισσότερο για τους συριζαίους, παρά για την Κομισιόν, γιατί οι συριζαίοι κερδοσκόπησαν ασύστολα με το κίνημα ενάντια στα διόδια, όταν ήταν στην αντιπολίτευση.
 
Τα διόδια, που πληρώθηκαν μάλιστα προκαταβολικά, κάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος του «κόστους κατασκευής». Ενός κόστους, το οποίο οι εργολάβοι εκτίναξαν στα ύψη, κατά την πάγια τακτική τους. Δυο φορές απαίτησαν αποζημιώσεις, μία επί ΝΔ και μία επί ΣΥΡΙΖΑ, και εισέπραξαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Και η Κομισιόν δε διαμαρτυρήθηκε ότι της «τρώνε» τα λεφτά οι «απατεώνες Ελληνες». Βλέπετε, στην ελίτ των εργολάβων-παραχωρησιούχων δε συμμετέχουν μόνο οι έλληνες μεγαλοεργολάβοι (Ελλάκτωρ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, J&P Αβαξ, ΑΚΤΩΡ κλπ.), αλλά και μονοπωλιακά συγκροτήματα του γερμανογαλλικού άξονα (Hochtief και Vinci). Και η επιχειρηματική λαμογιά δεν είναι ίδιον των ελλήνων καπιταλιστών, αλλά των καπιταλιστών γενικά, ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης ή οικονομικού μεγέθους.
 
Χρηματοδότηση από τα κονδύλια της ΕΕ όντως υπήρξε για τους αυτοκινητόδρομους. Πέραν του ότι αυτή η χρηματοδότηση πήγε στις τσέπες των εργολάβων (κι έμειναν τα διόδια που πληρώνει ο ελληνικός λαός), ήταν χρηματοδότηση για έργα υποδομών που θεωρούνται απαραίτητα για την καλύτερη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι τέτοια έργα, καθώς επιτρέπουν τη γρηγορότερη, ασφαλέστερη και φτηνότερη διακίνηση των εμπορευμάτων. Αν ήταν για τον ηπειρώτη που πηγαίνει στο χωριό του, καρόδρομος θα ήταν η Ιόνια Οδός. Από την άλλη, όρος που θέτει η ΕΕ, προκειμένου να συμμετάσχει στη χρηματοδότηση αυτοκινητόδρομων και γενικότερα τέτοιου τύπου έργων υποδομής, είναι αυτά να παραδοθούν για μακρόχρονη εκμετάλλευση στο ιδιωτικό κεφάλαιο, μέσω των κακόφημων συμβάσεων παραχώρησης.
 
Πέρα από τους έλληνες καπιταλιστές, μερίδιο παίρνουν εδώ και χρόνια και ευρωπαϊκά μονοπώλια. Ας θυμηθούμε ότι η γερμανική Hochtief πρώτα ήρθε ως «συνέταιρος» στην κατασκευή και εκμετάλλευση του νέου αεροδρόμιου της Αθήνας και μετά επεκτάθηκε και στους αυτοκινητόδρομους. Η γαλλική Vinci πρώτα ήρθε ως κατασκευαστής και εκμεταλλευτής της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου και μετά επεκτάθηκε και στους αυτοκινητόδρομους.
 
Πίσω, λοιπόν, από την κατασκευή κάποιων έργων τα οποία πράγματι κάνουν πιο εύκολες πλευρές της ζωής μας, πρέπει να βλέπουμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όχι μόνο στη φάση της κατασκευής (με το φούσκωμα των τελικών ισολογισμών), αλλά και στη φάση της λειτουργίας αυτών των έργων, που φορτώνει ένα υψηλό κόστος στον ελληνικό λαό, προκειμένου να κονομήσουν οι εργολάβοι που δεν έχουν βάλει δεκάρα στην κατασκευή (ό,τι εμφανίζεται ως δική τους συμμετοχή είναι πλασματικό φούσκωμα λογαριασμών και δάνεια από τράπεζες, οι οποίες ανακεφαλαιοποιούνται με χαράτσωμα του ελληνικού λαού).