Πρότυπο για «επενδυτές»

Θα έχετε διαβάσει (σε τίτλους έστω) για το σκάνδαλο της Follie Follie, μιας εταιρίας που μέχρι πριν από ένα χρόνο εμφανιζόταν ως πρότυπο «εξωστρέφειας». Με απλά λόγια, ο Κουτσολιούτσος πατέρας, που διηύθυνε την εταιρία, «εξαφάνισε» περίπου 1 δισ. ευρώ (!) μέσω θυγατρικών που έστησε σε διάφορες ασιατικές χώρες. Η «εξαφάνιση» έγινε φυσικά σε βάρος των μετόχων (μεταξύ των οποίων ήταν και η κινέζικη Fosun) και των ομολογιούχων (εκείνων δηλαδή που δάνεισαν την εταιρία αγοράζοντας ομόλογα που εξέδωσε). Ο πατέρας Κουτσολιούτσος παραιτήθηκε από διευθύνων σύμβουλος και ανέλαβε ο υιός Κουτσολιούτσος, ο οποίος εμφανίζεται σαν να είναι σε σύγκρουση με τον πατέρα του. Μέτοχοι και ομολογιούχοι του ζητούν να παραιτηθεί κι αυτός, αλλά αρνείται δηλώνοντας… αγωνιστής για τη σωτηρία της εταιρίας.
 
Εχουν ανακατευτεί διεθνείς ελεγκτικοί οίκοι, ενώ πρόσφατα αναγκάστηκαν να παρέμβουν και ελληνικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί, που μέχρι τώρα έκαναν πως δεν είχαν καταλάβει τίποτα (το ίδιο δηλώνει και ο υιός Κουτσολιούτσος). Θα τη βρουν, βέβαια, την άκρη (πάντοτε οι καπιταλιστές βρίσκουν λύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις). Κάποιοι θα χάσουν, κάποιοι θα κερδίσουν, ίσως στο τέλος η εταιρία περάσει «μπιρ παρά» σε κάποιον όμιλο που την εποφθαλμιά.
 
Ολα τα παραπάνω δεν μας απασχολούν. Αναρωτιόμαστε, όμως: αυτοί που μιλούν για την ανάγκη «καλού επενδυτικού κλίματος» και αναζητούν ευθύνες στα αιτήματα και τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων ή στις αντιστάσεις υπηρεσιακών παραγόντων του Δημοσίου στη διάθεση για πλιάτσικο που επιδεικνύουν οι «επενδυτές», γιατί δε λένε κάτι γι' αυτό το τεράστιο σκάνδαλο μεταξύ καπιταλιστών; Πώς θα έρθει ο «επενδυτής» να μπει σε μια ελληνική εταιρία ή να συνεταιριστεί με μια ελληνική εταιρία, όταν θα φοβάται μην του προκύψει ο επόμενος Κουτσολιούτσος; Πόση αξία έχουν οι διαβεβαιώσεις για «υγιή επιχειρηματικότητα», όταν οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί σφύριζαν αδιάφορα, βλέποντας τον Κουτσολιούτσο να… μεγαλουργεί;