Πέταξε το QE, «μας» έμειναν οι «αγορές»…

Τι θα κόστιζε στην ΕΚΤ να βάλει την Ελλάδα στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης», το περιβόητο QE, έστω για ένα μήνα, μέχρι να λήξει τυπικά το τρίτο Μνημόνιο; Τίποτα απολύτως. Αντε να έδινε η ΕΚΤ φτηνό χρήμα ύψους μισού δισ., ώστε να έχουν να λένε οι Τσιπραίοι ότι όχι μόνο έβγαλαν τη χώρα από τα Μνημόνια, αλλά  την έβαλαν και στο QE, γεγονός που θα στείλει ενθαρρυντικά μηνύματα στις «αγορές» και θα επιτρέψει τη σύντομη επιστροφή στην «κανονικότητα» (του δανεισμού). Ομως, ο Ντράγκι, πεισμωμένος που δεν έγινε δεκτή από τη Γερμανία και το Eurogroup η πρότασή του για «προληπτική γραμμή πίστωσης», δε δέχτηκε να κάνει αυτό το πολιτικό δώρο στους Τσιπροτσακαλώτους.
 
Στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο, ο Ντράγκι έβαλε τέλος σε κάθε σενάριο περί -σύντομης έστω- εισόδου της Ελλάδας στο QE. Περιέγραψε μια διαδικασία που παραπέμπει το ζήτημα στις ελληνικές καλένδες. Τότε που το ίδιο το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» θα έχει τερματιστεί από την ΕΚΤ. Οπως είπε ο ευρωτραπεζίτης, «πρέπει να περιμένουμε τις απαντήσεις από διάφορα Κοινοβούλια, τα οποία πρέπει να εγκρίνουν τις αποφάσεις που πήρε το Eurogroup. Μετά πρέπει να περιμένουμε και την απόφαση του διοικητικού συμβούλιου του EFSF». Σημειώνουμε πως υπάρχει και η Ανάλυση Βιωσιμότητας Χρέους (DSA), που θα κάνει μόνη της η ΕΚΤ.
 
Ο Ντράγκι σημείωσε, επίσης, ότι μετά τη λήξη του «προγράμματος» η Ελλάδα θα μπορούσε να ενταχθεί στο QE μόνο αν διατηρούνταν το waiver, δηλαδή η κατ' εξαίρεση αποδοχή ελληνικών τίτλων ως ενεχύρων δανεισμού από την ΕΚΤ, όσο οι ελληνικοί τίτλοι δεν έχουν αξιολόγηση επενδυτικής βαθμίδας. «Η τρέχουσα μεταμνημονιακή ενισχυμένη εποπτεία δεν εγγυάται την ύπαρξη waiver» ξεκαθάρισε ο Ντράγκι. Στο μεταξύ, οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας μιας χώρας αναβαθμίζουν μεν τα ελληνικά ομόλογα, όμως η βαθμίδα στην οποία ακόμα βρίσκονται απέχει περίπου τέσσερα σκαλοπάτια από τη λεγόμενη επενδυτική βαθμίδα (είναι η βαθμίδα που λέει στους «επενδυτές» ότι μπορούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό να βάλουν λεφτά σε ελληνικά ομόλογα).
 
Ετσι, η συμμετοχή στο QE, που πριν από ενάμιση χρόνο ήταν για τους Τσιπροτσακαλώτους το «ιερό δισκοπότηρο», χωρίς την κατάκτηση του οποίου δήλωναν ότι δε θα κλείσουν τη δεύτερη αξιολόγηση, αποσύρθηκε από το κυβερνητικό λεξιλόγιο. Οι άνθρωποι αποδείχτηκαν απατεώνες ακόμα και σε απλά οικονομικά ζητήματα. Προσέδωσαν μεταφυσικά χαρακτηριστικά σε μονεταριστικά εργαλεία όπως το QE και τα πούλησαν στον κόσμο (που είναι λογικό να μη γνωρίζει πολλά για τέτοια εξειδικευμένα οικονομικά ζητήματα) σαν θαυματουργό νερό του Καματερού.
 
Η συμμετοχή στο QE θα προσέφερε μια καλή προπαγανδιστική ανάσα στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αλλά ο Ντράγκι μουλάρωσε. Τόσο πολύ που δεν πρόκειται να δώσει ούτε το waiver, που -μάλλον για τυπικούς λόγους- ζήτησε ο Στουρνάρας. Ετσι, οι Τσιπροτσακαλώτοι πρέπει ν' αναζητήσουν στήριγμα σε μια ακόμα «έξοδο στις αγορές». Σε χρόνο όσο γίνεται πιο κοντά στην 21η Αυγούστου, που η χώρα «θα έχει βγει από τα Μνημόνια». Οπως εξηγούσαμε στο προηγούμενο φύλλο της Κόντρας, η «έξοδος στις αγορές», δηλαδή ο δανεισμός του ελληνικού κράτους από τους τοκογλύφους του διεθνιστικού χρηματιστικού κεφάλαιου, προκειμένου να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια των παλιών δανείων (χωρίς το χρέος να μειώνεται έστω και ελάχιστα) έχει γίνει πλέον η νέα «μεγάλη ιδέα του έθνους». Υπάρχει, βέβαια, το «μαξιλάρι ρευστότητας», που επαρκεί για 22 μήνες, όπως σημείωσε το Eurogroup στις 22 του Ιούνη, όμως η κυβέρνηση έχει ανάγκη από μια «έξοδο στις αγορές», για να «ταπώσει» τους πολιτικούς της αντιπάλους και να τους κολλήσει τη ρετσινιά του καταστροφολόγου. Αν μάλιστα πάνε για εκλογές τον Σεπτέμβρη, μέχρι τις 20 Αυγούστου θα πρέπει να έχουν κάνει μια «έξοδο στις αγορές».Εστω κι αν αυτή αφορά μόνο τριετή ομόλογα, που θεωρούνται σίγουρη απόδοση για τους «επενδυτές», και όχι εφταετή ή δεκαετή.
 
Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που εμείς πρέπει να τονίζουμε, για να καταλάβει ο ελληνικός λαός -έστω και σε γενικές γραμμές- ότι τον κοροϊδεύουν, είναι πως όλ' αυτά αφορούν την τεχνική διαχείριση του κρατικού χρέους και όχι την ουσία του. Το χρέος παραμένει και θα εξακολουθήσει να παραμένει (το ομολογούν και οι ίδιοι στα ντοκουμέντα τους, όπως π.χ. το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής) στα ίδια δυσθεώρητα επίπεδα. Ο ελληνικός λαός δε θα υφίσταται μόνο την καπιταλιστική εκμετάλλευση με όρους κινεζοποίησης, αλλά και ένα ανελέητο δημοσιονομικό «στύψιμο», προκειμένου να αποπληρώνονται τα υπέρογκα τοκοχρεολύσια κάθε χρόνο, το ύψος των οποίων ορίζουν οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές δανειστές με τις περιοδικές αναδιαρθρώσεις του χρέους που κάνουν (15% του ΑΕΠ μέχρι το 2032 και 20% του ΑΕΠ κάθε χρόνο στη συνέχεια).
 
Οπως γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο, το χρέος είναι η «ακοίμητος κανδήλα», της οποίας το λάδι δεν πρέπει να σωθεί ποτέ. Χρέος των πιστών ελλήνων «χρεοφυλάκων», των αστικών κυβερνήσεων, είναι να εξασφαλίζουν αυτό το «λάδι». Να εξασφαλίζουν την ομαλή αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων, το ύψος των οποίων καθορίζουν -φυσικά- οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές δανειστές. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αλλιώς παρά με την κινεζοποίηση του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας.