Η πρώτη… αριστερή ιδιωτικοποίηση είναι γεγονός. Βεβαίως, οι αποφάσεις είχαν ληφθεί από τον περασμένο Ιούλη, όταν η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου έκλεισε τη συμφωνία και έβαλε πλώρη για το τρίτο Μνημόνιο, όμως η μέρα που πέφτουν οι υπογραφές έχει το δικό της συμβολισμό. Ειδικά όταν η συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση είχε αποκτήσει συμβολικό χαρακτήρα στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι μόνο στην περίοδο που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, αλλά και στην περίοδο της πρώτης κυβέρνησης των Τσιπροκαμμένων.
Ποιος δεν θυμάται τον υπουργό Σταθάκη (που είχε και πρόβλημα στην εκλογική του περιφέρεια, γιατί στα 14 αεροδρόμια ανήκει κι αυτό των Χανίων) να δηλώνει κατηγορηματικά πως αυτή η ιδιωτικοποίηση δεν πρόκειται να γίνει; Ποιος δε θυμάται τον κυρ-Αλέκο τον Φλαμπουράρη να ρουφάει ηδονικά on camera τον φρέντο του και να διαβεβαιώνει ήρεμα πως τα αεροδρόμια δεν πρόκειται να ξεπουληθούν, γιατί άμα κάνει τον εκσυγχρονισμό τους το κράτος θα βγάλει περισσότερα από το τίμημα της εξαγοράς; Ποιος δεν θυμάται τον Σταθάκη, όταν το παζάρι με τους ιμπεριαλιστές δανειστές είχε προχωρήσει, να δηλώνει ότι θα γίνει μεν η ιδιωτικοποίηση, αλλά οι όροι θ' αλλάξουν; Στην αρχή μιλούσε για κοινοπρακτικό σχήμα, με τη συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου, μετά μιλούσε για επαναδιαπραγμάτευση των όρων ώστε να εξασφαλιστούν οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες. Τελικά, ο διαγωνισμός έγινε όπως είχε εξαρχής σχεδιαστεί και τα 14 αεροδρόμια πήγαν στη γερμανική Fraport, όπως ήταν εξαρχής κανονισμένο.
Και βέβαια, μια τέτοια ιστορική στιγμή, η στιγμή της πρώτης… αριστερής ιδιωτικοποίησης, δεν μπορούσε να γίνει με τυπικές διαδικασίες. Απαιτούσε μια δραματική κορύφωση, την οποία ήρθε να προσφέρει ο υπουργός Σπίρτζης με τον πόνο και τα δάκρυά του. Η «σχολή» που δημιούργησε η νυν υφυπουργός «εγώ είμαι η βιομηχανία» Θεοδώρα Τζάκρη (τότε που ανέβαινε τελετουργικά στο βήμα της Βουλής, με τη σιωπή να διακόπτεται από το βασανιστικό τακ-τακ που έκαναν οι Λουμπουτέν γόβες της καθώς βασάνιζαν τη δρύινη σκάλα, για να δηλώσει ότι ψηφίζει το Μνημόνιο με το πιστόλι στον κρόταφο) βρήκε άξιο συνεχιστή στο πρόσωπο ενός ακόμα μηδίσαντος πασόκου.
«Υπογράψαμε τη σύμβαση με πολύ πόνο», δήλωσε ο Σπίρτζης. «Δεν δώσαμε εμείς τα αεροδρόμια αλλά όσοι έκαναν το διαγωνισμό (σ.σ. η συγκυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων δηλαδή) που έβαλαν τους συγκεκριμένους όρους», συνέχισε. Και κατέληξε με ύφος Κρέοντα όταν πληροφορείται το χαμό του Αίμονα: «Δεν ήταν καθόλου εύκολο που υπέγραψα τη σύμβαση, συνεχίζω να διαφωνώ»! Αναφερόμενος, μάλιστα, στην αντίδραση του περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων Θόδωρου Γαλιατσάτου να κάνει δημοψήφισμα (άνευ ουδεμιάς πρακτικής σημασίας), υπερθεμάτισε: «Εγώ αν ήμουν στη θέση του θα έκανα χειρότερα»! Τι δυστυχία να μην είναι περιφερειάρχης ο Σπίρτζης, να σηκώσει τη σημαία του ανένδοτου αγώνα, να κάνει το αεροδρόμιο της περιφέρειάς του Κούγκι και ν' απειλεί τους βάρβαρους ότι θ' ανατιναχτεί αν τολμήσουν να πατήσουν εκεί το πόδι τους. Δυστυχώς, είναι υπουργός και αναγκάστηκε να υπογράψει την ιδιωτικοποίηση. Με πόνο ψυχής…
Φυσικά, ο «σοβαρός» Σταθάκης έβαλε την υπογραφή του και κρύφτηκε. Δεν είναι ώρα για καραγκιοζιλίκια τύπου Σπίρτζη, που τον ξέσκισαν τα μίντια θέτοντάς του το απλούστατο ερώτημα: «αφού διαφωνείς, όπως λες, γιατί δεν παραιτείσαι;». Και ο εξίσου «σοβαρός» Πιτσιόρλας, ο «κόκκινος μάνατζερ» που παράτησε τις μπίζνες του για να αναλάβει το κουμάντο στο ΤΑΙΠΕΔ (θυσία για την αριστερά και το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό έγινε ο άνθρωπος) χαρακτήρισε την επένδυση της Fraport «ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία» και «συμβολικό μήνυμα σε όλους ότι η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω τη φημολογία περί Grexit και μπαίνει στο δρόμο της ανάπτυξης». Χαρακτήρισε μάλιστα τα 1,2 δισ. ευρώ που θα εισπράξει το ελληνικό κράτος «πολύ ψηλό τίμημα».
ΥΓ1. Η Fraport έχει και εγχώριο συνεταίρο.Τη Slentel του ομίλου Κοπελούζου. Και οι άλλοι δύο ξένοι ενδιαφερόμενοι για τα 14 αεροδρόμια είχαν έλληνες συνεταίρους. Ηταν η γαλλική Vinci σε κοινοπραξία με την ΑΚΤΩΡ του ομίλου Μπόμπολα και μια αργεντίνικη εταιρία συμμετοχών σε κοινοπραξία με τη ΜΕΤΚΑ του ομίλου Μυτιληναίου. Το ελληνικό κεφάλαιο επενδύει συμφέροντα στη διαδικασία ξεπουλήματος των «ασημικών». Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια διαδικασία «αφελληνισμού», όπως υποστηρίζει η λαϊκίστικη προπαγάνδα τμήματος της αστικής αντιπολίτευσης, αλλά για μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης (δηλαδή ξεπουλήματος κρατικής περιουσίας που σχηματίστηκε με αναγκαστικές θυσίες του ελληνικού λαού), στο πλαίσιο της οποίας το ξένο κεφάλαιο παίρνει τη μερίδα του λέοντος, λόγω δυναμικότητας, ενώ το ελληνικό κεφάλαιο παίρνει το δικό του μερίδιο. Επαναλαμβάνεται, δηλαδή, μια ιστορία που κρατάει από τότε που υπάρχει ελληνικό κράτος.
ΥΓ2. Τη Δευτέρα θα γίνει η υποβολή δεσμευτικών προσφορών για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Πάμε στοίχημα ότι ο Θ. Δρίτσας δε θ' ακολουθήσει το παράδειγμα του Σπίρτζη. Εχει καλύτερη αίσθηση της πολιτικής γελοιότητας.
