Μια έφηβη μαθήτρια στήθηκε στο απόσπασμα επειδή τραυμάτισε με μαχαίρι συμμαθήτριά της.
Το παιδί «κρεμάστηκε στα μανταλάκια» από τα Μέσα Παραπληροφόρησης, ψυχολόγοι παρέλασαν αναλύοντας τις αδυναμίες του οικογενειακού περιβάλλονος και στην καλύτερη περίπτωση τις αδυναμίες του συστήματος (απουσία ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών από τα σχολεία, έλλειψη κοινωνικών θεσμών πρόληψης και μέριμνας), το σχολείο και το υπουργείο Παιδείας βρήκαν την εύκολη λύση της αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος για να αποτινάξουν από πάνω τους τις ευθύνες και τη διαχείριση του ομολογουμένης δυσκολίας περιστατικού «νεανικής παραβατικότητας», με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το στιγματισμό της έφηβης μαθήτριας ανάμεσα σε καθηγητές και συμμαθητές, και η αστική Dικαιοσύνη έβαλε την τελευταία πινελιά με προφυλάκιση του κοριτσιού.
Γενικώς, η τιμωρία -είτε ψυχική είτε σωματική- κλίθηκε σε όλες τις πτώσεις. Πλην, όμως, κανείς από τους δημοσιολογούντες δεν άγγιξε τις πραγματικές αιτίες που οδηγούν τους νέους σε «παραβατικές» συμπεριφορές.
Και η πραγματική αιτία είναι το σάπιο σύστημα του καπιταλισμού, που γεννά τη βία από κάθε πόρο του, που αποθεώνει τον ατομισμό και διαλύει τη συντροφικότητα και τη φιλία, που διαρρηγνύει την οικογενειακή συνοχή και στηρίζει τις σχέσεις στο συμφέρον, που τσακίζει την εργασία και δημιουργεί ανασφάλεια και φόβο, που περιθωριοποιεί μεγάλες κοινωνικές ομάδες και αντιμετωπίζει τη νεολαία -και ειδικά αυτή που αμφισβητεί- ως εχθρό και φτιάχνει ένα σχολείο «σαν τα μούτρα του», που δεν μπορεί να συγκινήσει τους νέους, ούτε να τους μορφώσει και να τους διαπλάσει ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες με γνώση και κρίση.
Οι «θεσμοί», λοιπόν, δεν είναι άχρωμοι. Εχουν το χρώμα του συστήματος, του οποίου αποτελούν πλοκάμια. Γι’ αυτό, είτε είναι «κουτσοί» είτε, στην καλύτερη περίπτωση, γιατρεύουν μόνο τα συμπτώματα αυτών που ξεφεύγουν από αυτό που χαρακτηρίζεται «συμπεριφορική κανονικότητα» και αδιαφορούν για την αιτία.
Η νεολαία θα βρει το δρόμο της, θα διοχετεύσει την ορμή και ενεργητικότητά της σε δραστηριότητες που θα αφορούν το γενικό καλό της εργαζόμενης κοινωνίας μόνο στο πλαίσιο μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, που θα εξυψώνει τον άνθρωπο και θα ικανοποιεί ολόπλευρα τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του.
Στο κείμενο που ακολουθεί αναγνωρίζουμε τα ειλικρινή αισθήματα και ενδιαφέρον των εργαζόμενων που αποτελούν μέλη του Πανελλήνιου Συλλόγου Νοσοκομειακών Ψυχολόγων, καθώς και τις σωστές επιστημονικές επισημάνσεις τους. Τονίζουμε, όμως, πως το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με αφαίρεση από το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που το δημιουργεί. Για εμάς, η προσέγγιση της περίπτωσης της 16χρονης μαθήτριας πρέπει να γίνει στο πλαίσιο που περιγράψαμε παραπάνω.
