Αηδία, απέχθεια και θυμό προκαλούν τα όσα είπε ο υφυπουργός Παιδείας Συρίγος σε συνέντευξη στο alfavita. Θα σταθούμε μόνο στα όσα εμετικά, προκλητικά δήλωσε σε σχέση με τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.
«Μηδενιστική εξέγερση» χαρακτήρισε τον Δεκέμβρη ο «πολύς» πανεπιστημιακός, ο και υφυπουργός Παιδείας (τρομάρα του), όχι μόνο γιατί εμφορείται από τα αντιδραστικές, «νοικοκυρίστικες», ακροδεξιές επί της ουσίας ιδεοληψίες, αλλά γιατί έχει άκρατο μίσος ενάντια στον αγώνα της νεολαίας, που αν και θολά εκείνη τη χρονική στιγμή, αμφισβήτησε το σύστημα.
Γιατί η νεολαίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 έλαβε μαζικά εκρηκτικά χαρακτηριστικά, χαρακτηριστικά λαϊκής αντιβίας (αυτό προφανώς ενοχλεί σφόδρα τον Συρίγο και τους ομοίους του), εκφράζοντας τη βαθιά απόγνωση της νεολαίας, που βιώνει την κρατική και αστυνομική βία απ’ όλες τις πλευρές, που νιώθει πως δεν έχει μέλλον σε αυτό το σύστημα, που ψυχανεμίζεται τα «θέλω» της, χωρίς να μπορεί ακόμη να τα σχηματοποιήσει, αφού λείπει ο ταξικός πόλος που θα συγχωνεύσει το νεολαιίστικο κίνημα με την εργατική τάξη.
Με απαξιωτικό τρόπο, ο «άκαπνος» κοινωνικών αγώνων «άριστος» της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αναφέρθηκε και στο σύνθημα «Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», το οποίο αποδίδει σε απουσία ιδεολογίας αυτών που το φωνάζουν, των φοιτητών, της νεολαίας (τους συγκαταλέγει σούμπιτους στους «αντιεξουσιαστές»), οι οποίοι, λέει, «φαντασιώνονται ότι αντιστέκονται στη χούντα»!
Δεν θεωρούμε ότι ο Συρίγος στερείται νοητικών δυνατοτήτων, για να αντιλαμβάνεται ότι το Πολυτεχνείο του ’73 δεν είναι ένα μουσειακό είδος, όπως θέλει να το μετατρέψει ο αστισμός για να ΄χει ήσυχο το κεφάλι του και να το αποστερήσει από τη δυναμική του στην πορεία των χρόνων. Δεν είναι ανόητος να μην καταλαβαίνει ότι κάθε γενιά έχει τα αιτήματά της, ότι υπάρχει η αναγκαιότητα να τα διεκδικήσει με τις δικές της εξεγέρσεις και ότι στο κάτω-κάτω ο βασικός πυρήνας των αιτημάτων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που συμπυκνώθηκε στο σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», είναι εξίσου επίκαρος και σήμερα, ακόμη και αν δεν έχουμε στρατιωτική δικτατορία. Εχουμε όμως καπιταλισμό, που αυτά τα βασικά αγαθά, όχι μόνο για τη νεολαία, αλλά για όλη την εργαζόμενη κοινωνία, τα έχει μονίμως υπό δίωξη.
Ολα τούτα τα ξέρει ο υφυπουργός Παιδείας, έχει όμως τόσο μίσος ενάντια σε όποιον αγωνίζεται, έχει τόσο πάθος να στηρίξει το αστικό σύστημα, που σκοπίμως διαστρέφει την αλήθεια. Και τη διαστρέφει γιατί επιπλέον φοβάται πως αυτά που στραγγαλίζουν σήμερα την εργαζόμενη κοινωνία και τη νεολαία και τα όσα προώθησε και προωθεί η κυβέρνησή του στην εκπαίδευση, ειδικά στα πανεπιστήμια, μπορεί να προκαλέσουν εκρηκτικά γεγονότα.
Παραθέτουμε τις δηλώσεις Συρίγου, καθώς και ένα μικρό απόσπασμα από όσα σημειώναμε τον Δεκέμβρη του 2021, με αφορμή τα 13 χρόνια από τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη 2008.
Συρίγος: «Η αντιεξουσιαστική αριστερά εμφορείται από μία ψευδο-επαναστατική υποκουλτούρα που υποτίθεται ότι συμβολίζει αντίσταση, ανατροπή και επανάσταση. Στην πραγματικότητα είναι απολύτως μηδενιστές. Το είδαμε ανάγλυφα στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Επρόκειτο για τη μηδενιστική εξέγερση. Η ιδεολογία τους είναι αντίστοιχη με αυτήν του νεαρού που κολλάει πάνω στα σήματα οδικής κυκλοφορίας αυτοκόλλητα της ομάδας του. Στα πανεπιστήμια το κύριο γνώρισμά των αντιεξουσιαστών είναι η βία. Δεν πρόκειται για επιφαινόμενο άλλων αιτίων. Είναι η βία για τη βία. Επικαλύπτουν την απουσία ιδεολογίας με συνθήματα του τύπου ‘’Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία’’. Φαντασιώνονται ότι αντιστέκονται στη χούντα. Ας πάρουμε το παράδειγμα της αναγραφής συνθημάτων στους τοίχους. Νομίζουν ότι κάνουν κάτι βαθιά επαναστατικό. Στην κατοχή η αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους μπορούσε να οδηγήσει σε θάνατο από την γερμανική περίπολο που θα τύχαινε να περνά από την περιοχή. Στη δικτατορία η αναγραφή συνθημάτων σήμαινε σύλληψη από την αστυνομία και βασανιστήρια. Στην Ελλάδα του σήμερα όπου μπορείς να διαδίδεις ελεύθερα τις απόψεις σου, η αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους -ιδίως ενός πανεπιστημίου- είναι σύμπτωμα βαριάς αντικοινωνικής συμπεριφοράς».
13 χρόνια από τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη 2008
Πέρασαν 13 χρόνια από τη μέρα που ο μπάτσος Κορκονέας δολοφόνησε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο, γεγονός που αποτέλεσε το έναυσμα για το ξέσπασμα μιας πρωτοφανούς στα χρόνια της μεταπολίτευσης νεολαιίστικης εξέγερσης, που συγκλόνισε όχι μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο. Η αστική Ευρώπη ταρακουνήθηκε, καθώς φοβήθηκε φαινόμενο ντόμινο…
Ο Δεκέμβρης υπήρξε μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, στην οποία πήραν μέρος ευρύτατα νεολαιίστικα στρώματα. Επρεπε κανείς να είναι τυφλός ή «στημένος» (όπως η ηγεσία του Περισσού, για παράδειγμα) για να μην εκτιμήσει ότι αυτό που εκτυλισσόταν στην Ελλάδα από τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή, 6 προς 7 Δεκέμβρη 2008, ήταν μια γνήσια εξέγερση της νεολαίας. Μια εξέγερση που όμοιά της δεν είχαμε (ούτε έχουμε) ξαναγνωρίσει από την πτώση της χούντας και μετά.
Τα χαρακτηριστικά που έκαναν αυτήν την εξέγερση να ξεχωρίζει ήταν η μαζικότητα, η εκρηκτικότητα και το άπλωμά της σε όλη τη χώρα. Μα πάνω απ’ όλα ήταν η νεολαιίστικη αντιβία, που πήρε πρωτοφανή έκταση, που αποτέλεσε τον σκληρό πυρήνα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η εξέγερση αυτή έγινε πρώτη είδηση σε όλα τα ξένα ΜΜΕ, ενώ σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία) εκφράζονταν φόβοι για φαινόμενο ντόμινο.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη λειτούργησε σαν πυροκροτητής που προκάλεσε την έκρηξη σε μια εύφλεκτη ύλη που είχε μαζευτεί από καιρό. Ακόμη και αστοί αναλυτές το σημείωσαν. Αυτοί που ξέρουν πως τα αστυνομικά μέτρα δεν αρκούν και πως το μόνο που καταφέρνουν είναι απλά να ανακυκλώνουν το πρόβλημα. Αυτοί που εισηγούνταν ένα πλέγμα ρεφορμιστικών μέτρων που να μπορέσουν να ενσωματώσουν στη λογική του συστήματος ένα κομμάτι της «μετέωρης» νεολαίας.
Τι είναι αυτό που είχε συσσωρευτεί και παραμένει συσσωρευμένο πάνω στη νεολαία; Είναι η φυσική βία της εξουσίας, αλλά και η «συμβολική βία» που απορρέει από τον οικονομικό καταναγκασμό, που ξεπηδά από κάθε πόρο του συστήματος. Το σύστημα σκοτώνει όνειρα και ελπίδες, καταδικάζει σε ανέχεια, σε ανεργία, σε απελπισία. Το εκπαιδευτικό σύστημα καταπιέζει, αποβλακώνει, μετατρέπει ανθρώπους σε ρομποτάκια στο όνομα της αναζήτησης μιας ελπίδας σε μελλοντική καριέρα. Την ίδια στιγμή, όμως, οι νέοι που σκοτώνονται για να βρουν μια θέση στο πανεπιστήμιο, βλέπουν δίπλα τους, στη γειτονιά τους, στις κοινωνικές συναναστροφές τους, νέους λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, με πτυχία και μεταπτυχιακά και ξένες γλώσσες να «λιώνουν» από την ανεργία και να καταφεύγουν σε δουλειές του ποδαριού. Ετσι, τα αδιέξοδα μπροστά τους γίνονται βουνό. Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο όλο αυτό το μίσος που εκδηλώθηκε και εκδηλώνεται ενάντια στην Αστυνομία. Δεν είναι μόνο η εν ψυχρώ δολοφονία ενός εφήβου. Είναι η καταπίεση και οι εξευτελισμοί που υφίστανται σε κάθε τους βήμα από τα ένστολα γουρούνια της εξουσίας. Και ξέρουμε καλά τι σημαίνει να εξευτελίζεις και να ταπεινώνεις έναν νέο.
Ο πυροκροτητής, λοιπόν, άναψε και η συσσωρευμένη εκρηκτική ύλη αποδέσμευσε όλη της την ενέργεια. Μια ενέργεια που φαίνεται καταστροφική, όμως είναι ταυτόχρονα δημιουργική. Γιατί όταν καταστρέφεις το παλιό, κυριολεκτικά ή συμβολικά, ανοίγεις δρόμο για την αναζήτηση του καινούργιου, ακόμα και αν δεν το έχεις βρει. Ακόμα κι αν δεν το αναζητάς. Είναι σίγουρο ότι θα το αναζητήσεις στο μέλλον…
