«Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος ξεφύτρωσε μόνο μετά τη συντριπτική επίδειξη στρατιωτικής υπεροχής από το Ισραήλ και έλαβε τη μέγιστη τιμή της παράλληλα με τον ακραίο ισραηλινό θρίαμβο.(…) Δεν ήταν η υποτιθέμενη αδυναμία και η απομόνωση του Ισραήλ, ούτε ο φόβος του “δεύτερου Ολοκαυτώματος“ αλλά μάλλον η αποδεδειγμένη δύναμη του Ισραήλ και η στρατηγική του συμμαχία με τις ΗΠΑ που οδήγησαν τις εβραϊκές ελίτ να στήσουν τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος μετά τον Ιούνιο του 1967. Αν και άθελά του, ο Novick παρέχει τις καλύτερες αποδείξεις ώστε να υποστηρίξει κανείς αυτό το συμπέρασμα. Για να αποδείξει ότι οι παράγοντες της ισχύος και όχι η ναζιστική Τελική Λύση καθόρισαν την αμερικανική πολιτική έναντι του Ισραήλ, γράφει: “όταν το Ολοκαύτωμα ήταν ακόμα νωπό στο νου των Αμερικανών ηγετών -κατά τα πρώτα 25 χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου- οι ΗΠΑ υποστήριζαν λιγότερο το Ισραήλ. […] Οχι δηλαδή όταν θεωρούσαν το Ισραήλ αδύναμο και ευάλωτο, αλλά κατόπιν, όταν εκείνο έκανε επίδειξη της δύναμής του, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Εξι Ημερών, τότε η αμερικανική βοήθεια έγινε από σταγόνες πλημμυρίδα“.
»Καθώς οι Αμερικανοεβραίοι άρχισαν να κερδίζουν μεγαλύτερη κοινωνική καταξίωση, με τρόπο σταθερό, στράφηκαν πολιτικά προς τα δεξιά. (…) Οι εβραϊκές ελίτ, στη μανιώδη προσπάθειά τους να υπερασπισθούν τα συντεχνιακά και ταξικά τους συμφέροντα, στιγμάτισαν ως αντισημιτισμό οτιδήποτε εναντιωνόταν στη νέα συντηρητική πολιτική τους. Το Ολοκαύτωμα έπαιξε και αυτό ρόλο σε τούτη την ιδεολογική επιθετικότητα. Με εμφανέστατο τρόπο, η επίκληση των διωγμών του παρελθόντος εξέτρεψε την απόπειρα κριτικής του παρόντος.
»Οπως οι Ισραηλινοί εξοπλίστηκαν σαν αστακοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και με εξαιρετικό θάρρος έβαλαν τους Παλαιστίνιους στη θέση τους, έτσι και οι Αμερικανοεβραίοι έβαλαν με αποφασιστικότητα τους μαύρους στη θέση τους. Να παριστάνει τον γενναίο απέναντι σε όσους μπορούσαν λιγότερο να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο του περιβόητου θάρρους του οργανωμένου αμερικανικού εβραϊσμού».
Νόρμαν Φίνκελστιν, Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος, σκέψεις σχετικά με την εκμετάλλευση της εβραϊκής οδύνης, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2001
«Από το 1947 μέχρι σήμερα το Ισραήλ έχει διαπράξει 50 σφαγές σε 50 παλαιστινιακά χωριά και πόλεις… Πενήντα σφαγές, πενήντα Ολοκαυτώματα! Ως και σήμερα έχουμε καθημερινά νεκρούς. Αρκετά! Αφήστε μας να βρούμε ειρήνη!», είπε ο Μαχμούντ Αμπάς, όταν σε κοινή συνέντευξη με τον Ολαφ Σολτς, κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο, ρωτήθηκε για την επίθεση παλαιστίνιων μαχητών στο Ολυμπιακό Χωριό του Μονάχου, το 1972.
O Aμπάς αντέδρασε με οργή, πιστός στη γραμμή της λήθης, που ακολουθεί από τότε που βρέθηκε επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής. Το μήνυμα που ήθελε να περάσει ήταν σαφές: «Γιατί τα σκαλίζετε και με αναγκάζετε να μιλήσω και για τα εγκλήματα του Ισραήλ, πράγμα που δε θέλω να κάνω και αποφεύγω να κάνω;».
Ο Σολτς δεν αντέδρασε. Η κοινή συνέντευξη Τύπου ολοκληρώθηκε κανονικά, χωρίς εντάσεις, χωρίς καμιά διαφωνία μεταξύ τους. Ομως, η σιωνιστική προπαγάνδα δεν αντέχει ούτε την άσφαιρη φλυαρία του Αμπάς. Η «βιομηχανία του ολοκαυτώματος» (διαβάστε το ενδιαφέρον βιβλίο του Νόρμαν Φίνκελστιν) άναψε τις μηχανές της στο φουλ.
Ο πρωθυπουργός της σιωνιστικής οντότητας Γιαΐρ Λαπίντ κατηγόρησε τον Μαχμούντ Αμπάς για ένα «τερατώδες ψέμα», που η Ιστορία δεν θα τον συγχωρήσει ποτέ. Η Bild είδε… «σκάνδαλο αντισημιτισμού».
Ο Σολτς έσπευσε να… δικαιολογηθεί για τη μη αντίδρασή του: «Είμαι αηδιασμένος από τα απαράδεκτα σχόλια του Μαχμούντ Αμπάς. Ειδικά για εμάς τους Γερμανούς κάθε συσχέτιση με την μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος είναι απαράδεκτη και μη ανεκτή. Καταδικάζω κάθε προσπάθεια άρνησης του Ολοκαυτώματος», έγραψε στο Twitter.
Ο Μαργαρίτης Σχοινάς έσπευσε να αναδημοσιεύσει τη δήλωση του Σολτς και να χαρακτηρίσει «απαράδεκτη» τη δήλωση του Αμπάς, συμπληρώνοντας ότι «το Ολοκαύτωμα είναι ένας ανεξίτηλος λεκές στην ευρωπαϊκή ιστορία που έσβησε την εβραϊκή ζωή και κληρονομιά σε πολλά σημεία της Ευρώπης. Η διαστρέβλωση του Ολοκαυτώματος είναι επικίνδυνη. Τρέφει τον αντισημιτισμό και φθείρει τη δημοκρατία».
Απαντώντας στην ενορχηστρωμένη σιωνιστική αντίδραση, ο Αμπάς, πάντια άξιος στη δωσιλογική στάση του, έσπευσε να δηλώσει ότι δεν είχε σκοπό να αμφισβητήσει τη μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος, που είναι «το απεχθέστερο έγκλημα στη σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία», αλλά να φέρει στην επιφάνεια τα εγκλήματα και τις σφαγές των Παλαιστινίων από τις ισραηλινές δυνάμεις τα τελευταία εβδομήντα χρόνια.
Είδαμε, λοιπόν, ένα ακόμη λαμπρό παράδειγμα της σιωνιστικής βιομηχανίας του ολοκαυτώματος. Οποιος μιλάει για τα εγκλήματα του σιωνισμού ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, συνεχώς και αδιαλείπτως από το 1948 μέχρι σήμερα, είναι… «αντισημίτης». Οποιος συγκρίνει αυτά τα εγκλήματα με το ολοκαύτωμα των εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί, είναι… «αρνητής του ολοκαυτώματος», «αντισημίτης», «αναθεωρητής της Ιστορίας».
Ε, όχι, δεν θα μας τρομοκρατήσουν οι σιωνιστές και οι σύμμαχοί τους. Δεν έχουμε ανάγκη να απολογηθούμε, γιατί το κοινωνικοπολιτικό ρεύμα στο οποίο ανήκουμε πολέμησε το ναζισμό με απόλυτη συνέπεια. Οι πατεράδες και οι παππούδες μας, κομμουνιστές και αντιφασίστες, υπέστησαν το δικό τους ολοκαύτωμα, μαζί με τους εβραίους, τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους. Γι’ αυτό και έχουμε υποχρέωση να καταγγέλλουμε τα εγκλήματα των σιωνιστών που είναι οι ναζί της εποχής μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
