Τι το θέλετε αφού σας χαλάει; Για κάποιους συριζαίους λέμε, που πετάνε μια αναφορά σε πολιτικούς κρατούμενους και επειδή δεν μπορούν να την υποστηρίξουν, βάζουν την ουρά στα σκέλια μόλις τους την πέφτουν οι δεξιοί.
Σαράντα ένας βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν επίκαιρη επερώτηση προς τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, με θέμα: «Ολέθρια κυβερνητική πολιτική στο σωφρονιστικό σύστημα», η οποία συζητήθηκε την περασμένη Παρασκευή. Ελεγαν τα γνωστά (για τη «σωφρονιστική» πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ και τα σκάνδαλα της Νικολάου), μέχρι που ήρθε η ώρα της εκ των επερωτώντων Σουλτάνας Ελευθεριάδου, η οποία πέταξε τη… ρουκέτα: «Αρα, καθετί που μπορούσε να οδηγήσει στον σωφρονισμό εσείς δεν το δέχεστε και προσπαθείτε να το αλλάξετε και για τους ποινικούς κρατούμενους και για τους πολιτικούς κρατούμενους και για οποιονδήποτε άλλο».
Το έπιασε ο ακροδεξιός Πλεύρης και άρχισε τις διακοπές: «Για τους πολιτικούς κρατούμενους θα μας πείτε;». «Είπατε ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι σε ελληνικές φυλακές. Ποιοι είναι αυτοί; Θα πείτε τα ονόματά τους;». «Ποιος είναι ο πολιτικός κρατούμενος;». «Ποιος είναι; Ο Κουφοντίνας;».
Οση ώρα ο Πλεύρης την προβοκάριζε, η Ελευθεριάδου παρέπαιε και δεν απαντούσα, προσπαθώντας να γυρίσει αλλού τη συζήτηση: «Από όσα είπα, κύριε Πλεύρη, εσείς κρατήσατε…». «Δεν σας ενοχλούν τα όσα είπα για τις απευθείας αναθέσεις της κ. Νικολάου;». «Είστε δικηγόρος, κύριε Πλεύρη και βουλευτής και πρέπει να διασφαλίζετε τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Ακούσατε τι διάβασα πριν;». «Σας ενδιαφέρει πού πάει το δημόσιο χρήμα και πώς γίνεται το πλιάτσικο από την Κυβέρνησή σας;».
Μέσα στην απελπισία της κι αφού είχε κάνει ήδη μπόλικο διάλογο με τον Πλεύρη, μην απαντώντας σ’ αυτό που προβοκατόρικα την ρωτούσε, κατέφυγε στο προεδρείο: «Συγνώμη, αλλά με διέκοψε χωρίς να έχει τον λόγο». «Ωραία, να μην με διακόπτει ο κ. Πλεύρης και να σκεφτεί λίγο αυτά που είπα». Από τη δύσκολη θέση την έβγαλε ο προεδρεύων Νικήτας Κακλαμάνης, που έκρινε ότι αρκετά την εξέθεσε ο Πλεύρης και έκλεισε την αντιπαράθεση: «Κύριε Πλεύρη, για τελευταία φορά σας κάνω παρατήρηση, πριν σηκωθώ. Τελεία!».
Ο παμπόνηρος και κοινοβουλευτικά εμπειρότατος Ν. Κακλαμάνης (πολιτικό παιδί του Αβέρωφ, μην το ξεχνάμε), βλέποντας την ταραχή στα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ, δέχτηκε την πρόταση που του έκαναν οι συριζαίοι, να επιτρέψει στην Ελευθεριάδου να κάνει μια μεγαλοπρεπέστατη κωλοτούμπα. Της έδωσε, λοιπόν, το λόγο για να δώσει «διευκρίνιση». Και η Ελευθεριάδου είπε τα εξής εκπληκτικά:
«Κύριε Πλεύρη, είστε δικηγόρος και είμαι δικηγόρος, εκτός από βουλευτές, και γνωρίζουμε και οι δύο ότι υπάρχουν στις φυλακές και ποινικά κρατούμενοι και πολιτικά κρατούμενοι οι οποίοι βρίσκονται στις φυλακές με απόφαση πολιτικών δικαστηρίων και αναφέρομαι στην προσωποκράτηση, άρθρα 1047 επόμενα Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας… Εγώ, λοιπόν, σας λέω, και ελπίζω να σας καλύπτω, ότι εννοούσα τους πολιτικά κρατούμενους, οι οποίοι είναι κρατούμενοι με βάση απόφαση πολιτικού δικαστηρίου»!
Για να μη φανεί, δε, τόσο θεαματική η κωλοτούμπα, συμπλήρωσε και τα εξής: «Νιώθω, όμως, ότι οφείλω να σας απαντήσω και πολιτικά. Και γνωρίζουμε, επίσης και οι δύο, με την έτερη ιδιότητά μας, των βουλευτών, ότι υπάρχουν στις ελληνικές φυλακές πολλοί κρατούμενοι -και ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί- οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικοί κρατούμενοι, επικαλούμενοι πολιτικά κίνητρα. Σε καμία περίπτωση ούτε εγώ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδεχόμαστε αυτόν τον χαρακτηρισμό, αλλά κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αυτοχαρακτηρίζεται»!
Δεν είναι εκπληκτικό; Εμείς τουλάχιστον πρώτη φορά ακούμε να χαρακτηρίζονται «πολιτικά κρατούμενοι» οι καταδικασμένοι σε προσωποκράτηση για χρέη. Και βέβαια, ακόμα κι αν δεχτούμε τον (ανύπαρκτο) νομικό νεολογισμό της Ελευθεριάδου για «πολιτικά κρατούμενους», αυτή είχε μιλήσει για «πολιτικούς κρατούμενους», που είναι διαφορετικό.
Ο Σπίρτζης, που πήρε το λόγο ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, επανήλθε: «Κύριε Πλεύρη, πήρατε την απάντηση από την κυρία Ελευθεριάδου. Δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι. Υπάρχουν, όμως, πολιτικά δικαστήρια σήμερα στην Ελλάδα, αλλά είσαστε σε πολύ καλό δρόμο και θα το εξηγήσω στη συνέχεια, αν συνεχίσετε έτσι. Και αν κάποιον βαραίνει το αν στη χώρα μας υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι είναι η δική σας παράταξη. Μην ψάχνετε να βρείτε αντίβαρο σε αυτό, έχετε βαριά κληρονομιά σε αυτό. Πάρτε αλλιώς την πολιτική σας, διότι αυτά που εφαρμόζετε τους τελευταίους αρκετούς μήνες που κυβερνάτε την χώρα είναι σε αυτή την κατεύθυνση»!
Γι’ αυτό ο Κακλαμάνης τους επέτρεψε να κάνουν την κωλοτούμπα. Για να φανεί στο τέλος η ενότητα του αστικού πολιτικού κόσμου στο ότι… δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι. Κανένας εκπρόσωπος κόμματος (αναφερόμαστε στον Περισσό και το ΜέΡΑ25) δεν είπε κουβέντα γι’ αυτό το θέμα. Το προσπέρασαν σαν να μην υπήρξε.
Ενώ ο Πλεύρης προκαλούσε με τη γνωστή ακροδεξιά ρητορική, ούτε ένας τους δεν τόλμησε να αναφερθεί τουλάχιστον στο έλασσον, το αναμφισβήτητο: στην καταπάτηση των νόμιμων δικαιωμάτων του Δημήτρη Κουφοντίνα ως κρατούμενου, που τον έχει οδηγήσει σε τόσες απεργίες πείνας, φτάνοντας στην τελευταία στο χείλος του θανάτου (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά). Αναφέρθηκαν (και σωστά) στον Δημάκη, για τον Κουφοντίνα όμως μούγκα.
Ο λόγος είναι προφανής: γιατί ο Κουφοντίνας είναι πολιτικός κρατούμενος. Και μ’ αυτή την ιδιότητα είναι εγγεγραμμένος στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Δε χρειάζεται να συμφωνεί κάποιος/α με τις πολιτικές απόψεις και την αγωνιστική διαδρομή του Δ. Κουφοντίνα για να του αναγνωρίσει την ιδιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Ούτε χρειάζονται νομικισμοί γι’ αυτή την αναγνώριση. Αρκούν μερικά πράγματα, τα οποία αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία στην αστική Βουλή, στον αστικό κόσμο γενικότερα:
- Η ανιδιοτέλεια στη δράση, η οποία εμπεριείχε και κίνδυνο ζωής. Μπορείς να κατατάξεις αγωνιστές σαν τον Κουφοντίνα, τον Μαζιώτη, τη Ρούπα και πολλούς ακόμη, στην ίδια κατηγορία με τα μέλη των μαφιόζικων συμμοριών;
- Η εμμονή σε αρχές και αξίες, με κορυφαία την άρνηση υπογραφής δήλωσης μετάνοιας, με την οποία «θα άνοιγαν όλες οι πόρτες».
Αυτά βλέπει ο ελληνικός λαός, αυτά εκτιμά, γι’ αυτό θεωρεί τον Δημήτρη Κουφοντίνα (και όχι μόνο) πολιτικό κρατούμενο. Οπως θεωρούσε πολιτικούς κρατούμενους τους κομμουνιστές και αριστερούς, τους οποίους η έννομη τάξη του μοναρχοφασισμού ονόμαζε «συμμορίτες», «εαμοβούλγαρους», «προδότες», «κατασκόπους» και τόσα άλλα. Το ιστορικό πλαίσιο είναι, ασφαλώς, διαφορετικό, όμως η ουσία παραμένει ίδια.
