Πετάνε αναγνωρισμένους πρόσφυγες στο δρόμο!

Εχουμε μιλήσει πολλές φορές για τα αδιέξοδα που βιώνουν οι πρόσφυγες και οι αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, από τη στιγμή της εισόδου τους στη χώρα, τα οποία δε σταματούν ακόμα κι όταν λάβουν στα χέρια τους τα πολυπόθητα χαρτιά. Αυτά που, θεωρητικά, τους ανοίγουν τις πύλες στη νόμιμη διαμονή και μετακίνησή τους στην Ευρώπη.
 
Δε χρειάζεται παρά να σκεφτούμε τους κινδύνους ενός παράνομου ταξιδιού από τις χώρες τους, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους στα διάφορα «camps» ανά την ελληνική επικράτεια (επί της ουσίας, ανοιχτές φυλακές), τις ελάχιστες και κουτσουρεμένες παροχές που λαμβάνουν από το ελληνικό κράτος, σε συνεργασία με τη «φιλεύσπλαχνη» Ευρώπη, πράγματα που τα ζει στο πετσί του και ο ελληνικός λαός στην Ελλάδα των μνημονίων. Ισως όχι σ’ αυτό το επίπεδο αλλά, ας πούμε, κατ’ αναλογία.
 
Πολλοί θα πίστευαν ότι η απόκτηση νόμιμων εγγράφων θα έβαζε ένα τέρμα στα προβλήματα, θα δημιουργούσε συνθήκες για να ξαναρχίσουν αυτοί οι άνθρωποι τη ζωή τους από την αρχή. Ωστόσο αυτό δεν ισχύει.
 
Μέχρι πρότινος, οι αιτούντες άσυλο που παρουσίαζαν κάποια ευαλωτότητα (π.χ. ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας) μετακινούνταν από τα camp της χώρας και τοποθετούνταν σε διαμερίσματα. Παράλληλα μ’ αυτό, τους χορηγούνταν κι ένα μικρό χρηματικό ποσό για τις ανάγκες του νοικοκυριού τους. Ολα αυτά, φυσικά, «έτρεχαν» ως παροχές μέσω των διαφόρων προγραμμάτων, απ’ όσα ευκαιριακά λειτουργούν με αφορμή την εμφάνιση του προσφυγικού.
 
Αυτοί οι ίδιοι ευάλωτοι άνθρωποι, που από αιτούντες άσυλο είχαν την τύχη να λάβουν την αναγνώριση στο πρόσωπό τους του περιβόητου «προσφυγικού» καθεστώτος, τώρα πετιούνται στυγνά στο δρόμο. Οι «υπεύθυνοι» των προγραμμάτων για τη στέγαση των προσφύγων αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να «διωχτεί» η πρώτη φουρνιά των αναγνωρισμένων (πρόκειται για όσους έχουν λάβει προσφυγικό καθεστώς μέχρι το καλοκαίρι του 2017) και να μπουν στη θέση τους άλλοι, για να διωχτούν κι αυτοί στη συνέχεια και πάει λέγοντας. Φυσικά, όλα τα παραπάνω με τις «ευλογίες» και τη στήριξη του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής.
 
Η λογική πάνω στην οποία ερείδεται το σκεπτικό τους είναι ότι πρώτον η διαμονή και παροχή χρηματικού βοηθήματος ήταν προσωρινή για τους ανθρώπους αυτούς μέχρι να βρουν μια δουλειά και να καταφέρουν να νοικιάσουν ένα σπίτι μόνοι τους και δεύτερον ότι μετά απ’ αυτό το χρονικό διάστημα (ένα εξάμηνο για αρχή, με δυνατότητα ανανέωσης) οι πρόσφυγες κρίνονται ενταγμένοι, σε ικανοποιητικό βαθμό, στην ελληνική κοινωνία!
 
Πώς όμως θεωρείται ότι κατάφερε να ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία ένας άνθρωπος που στην πραγματικότητα έχει ελλιπέστατη έως μηδαμινή πρόσβαση στη δημόσια παιδεία, γνωρίζει ανεπαρκώς (κομψός χαρακτηρισμός) την ελληνική γλώσσα και ως εκ τούτου δεν έχει τη δυνατότητα να βρει ένα μεροκάματο για να βιοποριστεί και να στηρίξει την οικογένειά του; Πώς άραγε έκριναν οι κύριοι των προγραμμάτων αυτών ότι κάτι τέτοιο ισχύει και είναι εφικτό στις παρούσες συνθήκες; Μα φυσικά με γνώμονα το συμφέρον τους. Το δικό τους και των αφεντικών που εκπροσωπούν. Ασχετα με το αν φορούν τη μάσκα των «ανθρωπιστών». Δεν ασχολούνται με το ουσιαστικό ζήτημα της ανάγκης στέγασης των ανθρώπων αυτών. Περιορίζονται στο να παίρνουν εγκρίσεις για τα διάφορα προγράμματα.
 
Ετσι λοιπόν, μερικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ξεκίνησαν ήδη με τη σειρά τους, «πιεσμένες» από τους «ανθρωπιστές» που προσφέρουν τα παχυλά κονδύλιά τους, να ανακοινώνουν στους ανθρώπους αυτούς ότι πρέπει να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Για πολλοστή φορά. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις δεν υπήρξε καν προηγούμενη ενημέρωση στους πρόσφυγες, ώστε -αν μη τι άλλο- να προετοιμαστούν και να αναζητήσουν έστω μια προσωρινή στέγη ως λύση ανάγκης. Εγινε το αντίθετο. Υπήρξαν περιστατικά που ανακοινώθηκε σε πρόσφυγες ότι πρέπει να «αδειάσουν» τα σπίτια μέσα σε λίγες ώρες, ενώ παράλληλα υπήρξαν εκβιασμοί ότι αν αρνηθούν να αποχωρήσουν, θα διακοπεί το χρηματικό βοήθημα, που υπό άλλες συνθήκες θα το λάμβαναν για τρεις μήνες ακόμα!
 
Οι άνθρωποι των γνωστών εισπρακτικών εταιριών μοιάζουν με άκακα αρνιά μπροστά στους «ανθρωπιστές» που διαχειρίζονται το προσφυγικό.
 
Δε χρειάζεται να πούμε ότι το όλο ζήτημα προσεγγίζεται με μια κυνική και απάνθρωπη λογιστική λογική. Εχουμε τόσα λεφτά, μπορούμε να στεγάσουμε τόσους, άρα «να φεύγουν οι πρωινοί για να έρθουν οι βραδινοί». Και πού θα πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Ας κόψουν το λαιμό τους.
 
Πρόκειται για ένα ακόμα χαστούκι από τη σκληρή πραγματικότητα που αγγίζει τόσο τον ελληνικό όσο και τον προσφυγικό πληθυσμό. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, και το φαινόμενο των πλειστηριασμών και τη μόνιμη απειλή να πεταχτούν στο δρόμο εκατοντάδες άνθρωποι, ανεξάρτητα τελικά από το πού κατάγονται. Αν είναι ντόπιοι ή πρόσφυγες. Για άλλη μια φορά οι μη έχοντες πληρώνουν το τίμημα μιας απάνθρωπης πολιτικής. Μιας πολιτικής που το μόνο που κάνει είναι να εκμεταλλεύεται αυτούς που μπορεί χωρίς ενδοιασμούς.
 
Το μόνο που μπορεί να σταματήσει τη διολίσθηση σε όλο και χειρότερες συνθήκες είναι η κινητοποίηση των ίδιων των ανθρώπων που τη ζουν. Αυτοί είναι που πρέπει να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν τα ελάχιστα, τα βασικά για τις ζωές των ίδιων και των παιδιών τους. Να διεκδικήσουν να μη μείνει κανένας άνθρωπος στο δρόμο. Και στο πλάι τους να έχουν όλη την εργατική τάξη της χώρας.