Καθαρά δολοφονική ήταν η επίθεση που έγινε λίγο μετά τις 10 το βράδυ της περασμένης Τρίτης στο κτίριο όπου στεγάζεται το Στέκι Μεταναστών, το Δίκτυο για τα κοινωνικά δικαιώματα και άλλες συλλογικότητες. Τα πραγματικά περιστατικά δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία γι’ αυτό.
♦ Ο δράστης πέταξε τη χειροβομβίδα στο τζάμι επιδιώκοντας να το σπάσει και να πέσει στη σάλα του στεκιού μεταναστών, όπου εκείνη την ώρα γινόταν εκδήλωση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης, την οποία παρακολουθούσαν περίπου 35 άτομα. Το τζάμι δεν έσπασε γιατί ήταν διπλό και έτσι η χειροβομβίδα έκανε γκελ και έπεσε στη ζαρντινιέρα του πεζόδρομου της Τσαμαδού, όπου και εξερράγη.
♦ Η χειροβομβίδα ήταν αμυντική, δηλαδή ιδιαίτερα ισχυρή (οι επιθετικές είναι ασθενείς), ρωσικής προέλευσης. Επομένως, εάν έσπαγε το τζάμι και έπεφτε μέσα, θα είχαμε πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Μια αμυντική χειροβομβίδα παράγει περίπου 80 θραύσματα. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα που είδαμε στην Τσαμαδού. Ο τοίχος του κτιρίου του Δικτύου σε ύψος περίπου 2 μέτρων είναι λες και τον γάζωσαν με αυτόματο όπλο. Το καφέ «Αθήναιον», που βρίσκεται ακριβώς απέναντι, έχει περισσότερες από 10 τρύπες από θραύσματα στα τζάμια του. Ευτυχώς που και αυτά τα τζάμια ήταν διπλά και έτσι κανένα θραύσμα δεν πέρασε μέσα, όπου την ώρα της επίθεσης κάθονταν περισσότερα από δέκα άτομα. Η μεγάλη τζαμένια εξώπορτα της πολυκατοικίας δίπλα στο «Αθήναιον» έσπασε και κατέρρευσε. Επίσης, τζάμια έσπασαν και στα διαμερίσματα του πρώτου ορόφου, πάνω από το «Αθήναιον».
Είναι, λοιπόν, καθαρά θέμα τύχης το ότι δεν θρηνήσαμε θύματα, είτε μέσα στο Στέκι Μεταναστών είτε στο απέναντι κτίριο. Αυτοί που πέταξαν τη χειροβομβίδα δεν ήθελαν απλά να τρομοκρατήσουν, ήθελαν να σκοτώσουν και μόνο από τύχη δεν τα κατάφεραν.
Ο Γιώργος Κοσμάς και δυο ακόμη άτομα, μόλις άκουσαν την έκρηξη πετάχτηκαν από το «Αθήναιον» και στράφηκαν προς μια σκιά που είχαν δει λίγο πριν να πλησιάζει το κτίριο (δεν έδωσαν σημασία, αφού τόσος κόσμος μπαινοβγαίνει εκεί καθημερινά). Στο βάθος της Τσαμαδού, περίπου γωνία με την Τοσίτσα, είδαν έναν άντρα με σκούφο να τρέχει και να στρίβει. Μερικές δεκάδες μέτρα παραπάνω επιβιβάστηκε σ’ ένα σκούρο μπλε «Ρενό Μεγκάν». Ο αριθμός κυκλοφορίας, τον οποίο κατέγραψαν, είναι –σύμφωνα με την αστυνομία– ακαταχώρητος (δεν υπάρχει, δηλαδή). Ισως είναι καταχωρημένος στη λίστα των αυτοκινήτων με ακαταχώρητες πινακίδες που χρησιμοποιούν οι μυστικές υπηρεσίες.
Ποιος μπορεί να οργάνωσε αυτή τη δολοφονική ενέργεια; Δε νομίζουμε ότι καμία νεοναζιστική συμμορία θα τολμούσε να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Αλλο πέτρες και μπουκάλια, άλλο ρόπαλα και μαχαίρια και άλλο χειροβομβίδα σε κλειστό χώρο με σκοπό να σκοτώσει και να τραυματίσει πολλούς. Εδώ υπάρχουν «πλάτες» κι αυτές πρέπει να αναζητηθούν στον κρατικό μηχανισμό. Ξέρουμε, άλλωστε, πολύ καλά, ότι όπως οι διάφορες νεοναζιστικές συμμορίες αποτελούν παρακολούθημα της Ασφάλειας, διάφορες άλλες εθνικιστικές-μιλιταριστικές συμμορίες (πατροπαράδοτοι «εθνικόφρονες», χωρίς την εθνικοσοσιαλιστική πατίνα) αποτελούν παρακολούθημα της ΕΥΠ. Αρκεί να θυμηθούμε την υπόθεση της ΜΑΒΗ και την καταδρομική ενέργεια σε αλβανικό έδαφος, όπου σκότωσε φαντάρους την ώρα που κοιμούνταν, και είχε πλήρη κάλυψη από το ελληνικό κράτος.
Ο λόγος αυτής της αναβαθμισμένης δολοφονικής δράσης; Οχι λόγος, αλλά λόγοι. Ειδικά μετά τη σαρωτική νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη και τα ένοπλα χτυπήματα του Επαναστατικού Αγώνα και της Σέχτας Επαναστατών έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα που ζητά από το κράτος να προχωρήσει σε ριζικά μέτρα καταστολής, χτυπώντας χώρους αμφισβήτησης, οι οποίοι θεωρούνται «στήριγμα της τρομοκρατίας» (μην ξεχνάμε ότι «τρομοκρατία» βαφτίστηκε και η βία του Δεκέμβρη). Υπουργοί της κυβέρνησης, στελέχη του ΠΑΣΟΚ (με προεξάρχοντα τον ίδιο τον Παπανδρέου), το ΛΑΟΣ, τηλεαστέρες και τηλεμαϊντανοί, ζητούν εν χορώ, η κάθε πλευρά με τη δική της φρασεολογία, την «πάταξη της ανομίας», την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, τη μετατροπή των Εξαρχείων σε «υγειονομική ζώνη». Σε ρόλο ιδεολογικού βοηθού, ο Περισσός καταθέτει τη δική του συμβολή σ’ αυτό το μαύρο μέτωπο.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν αυτό που δεν κάνει το «δειλό κράτος». Κι αυτοί οι κάποιοι δεν είναι το «παρακράτος», αλλά κάποια πλοκάμια του κρατικού μηχανισμού, που πάντα χρησιμοποιούν τις διάφορες συμμορίες που (κακώς) αποκαλού-νται παρακράτος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα μυστικά κονδύλια που διαχειρίζεται κάθε χρόνο η ΕΥΠ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις αποκαλύψεις που έχουν γίνει στο παρελθόν για τις σχέσεις της ΚΥΠ με τις διάφορες εθνικοφασιστικές συμμορίες, τα μέλη των οποίων μισθοδοτούνταν κανονικότατα. Οποιος πιστεύει ότι αυτό έχει αλλάξει ή μπορεί ν’ αλλάξει είναι απλά πολιτικά αφελής.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια δολοφονική επίθεση της συστημικής βίας (η περιπλάνηση ανάμεσα στους διάφορους πόλους εξουσίας του συστήματος δεν είναι δική μας υπόθεση). Μια ενέργεια η οποία «έρχεται από το μέλλον», όπως εύστοχα επισημάνθηκε στη μαζικότατη συνέλευση που έγινε την Τετάρτη το βράδυ στο Πολυτεχνείο. Το σύστημα οσμίζεται τους κοινωνικούς κραδασμούς, η κρίση μεγαλώνει την ανησυχία του και κάποιοι μηχανισμοί του αντιδρούν ανακλαστικά, ενστικτώδικα. Δεν ξέρουμε τους φυσικούς αυτουργούς του εγκλήματος, ξέρουμε όμως τους ηθικούς.
Περιττεύει να πούμε πως η συγκεκριμένη επίθεση δεν είναι μόνο ενάντια στο Δίκτυο και τις άλλες συλλογικότητες που στεγάζονται στην Τσαμαδού 13. Είναι επίθεση στο κίνημα. Επίθεση σε ό,τι κινείται κόντρα στην κυρίαρχη πολιτική, σε ό,τι ξεφεύγει –περισσότερο ή λιγότερο– από τα όρια της αστικής νομιμότητας, σε ό,τι στηρίζει –με όποιον τρόπο– τις επαναστατικές επιλογές.
Η απάντηση είναι απλή και σαφής: δεν πρόκειται να μας τρομοκρατήσουν. Την επόμενη Πέμπτη θα δοθεί μια απάντηση με μια πορεία, που πρέπει να εργαστούμε για να είναι ιδιαίτερα μαζική και μαχητική. Τις ουσιαστικότερες απαντήσεις θα τις δώσουμε με τη συμμετοχή μας στους αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας, με την προσπάθειά μας να πάρουν εξεγερτικό χαρακτήρα.
