Mπορεί η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση (RN) να ήρθε πρώτη στις ευρωεκλογές με 31,37% και πρώτη με 33,22% στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, αλλά όπως ακριβώς συνέβη δυο φορές ως τώρα στις προεδρικές εκλογές, η Μαρίν Λεπέν έφτασε και πάλι κοντά στην πηγή αλλά νερό δεν ήπιε. Αυτή τη φορά, μάλιστα, το αποτέλεσμα ήταν εντελώς απογοητευτικό και ο ευνοούμενός της Ζορντάν Μπαρτελά έφαγε ένα χαστούκι που τον έριξε τέζα.
Γιατί, ενώ πριν από το δεύτερο γύρο η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το αν η Ακροδεξιά θα πάρει την απόλυτη πλειοψηφία των 289 εδρών στη γαλλική Εθνοσυνέλευση ή αν θα υπολείπεται κατά λίγες δεκάδες έδρες οπότε θα χρειαστεί να τις «αγοράσει» από διάφορα μικρότερα σχήματα, τελικά η RN όχι μόνο δεν πήρε την πρώτη θέση, αλλά έχασε και τη δεύτερη από τους μακρονιστές! Μιλάμε για πανωλεθρία. Οι συμμαχίες της λεγόμενης «ρεπουμπλίκ» λειτούργησαν πλήρως, με την απόσυρση 134 υποψηφίων του Νέου Λαϊκού Μετώπου (ΝFP) και 82 υποψηφίων των μακρονιστών που είχαν προκριθεί σε «τριγωνικές αναμετρήσεις». Ετσι, απέναντι στον ακροδεξιό υποψήφιο βρέθηκε ένας του Νέου Λαϊκού Μετώπου ή ένας μακρονιστής, που τον ψήφισαν όλοι (στο 60% η συμμετοχή και πάλι).
Σε κάποιες περιπτώσεις η άτυπη «ρεπουμπλικανική» συμμαχία λειτούργησε και υπέρ της παραδοσιακής Δεξιάς των Ρεπουμπλικανών, που όλοι την είχαν για διάλυση αλλά αυτή ζωντάνεψε. Αντί να ενισχύσει την RN των Λεπέν-Μπαρντολά, η αποστασία του προέδρου των Ρεπουμπλικανών και μερικών βουλευτών του έφερε ψήφους συμπάθειας σε εκείνους που διαχειρίστηκαν το κόμμα διαγράφοντας τον Σιοτί και τους αποστάτες του, με αποτέλεσμα οι Ρεπουμπλικανοί να διατηρήσουν την κοινοβουλευτική τους δύναμη.
Το αποτέλεσμα των εκλογών σε έδρες στην Εθνοσυνέλευση έχει ως εξής:
Νέα Λαϊκό Mέτωπο: 182
Συμμαχία Μαζί: 163
Εθνική Συσπείρωση: 143
Ρεπουμπλικανικό Κόμμα: 68
Λοιποί: 21 (11 κατατάσσονται στην Αριστερά και 10 στη Δεξιά)
Η Λεπέν έκανε τη δήλωση-παπάρα της βραδιάς, ισχυριζόμενη πως… «η νίκη μας απλώς αναβλήθηκε». Ο Μπαρντολά άφησε τη λύσσα του να ξεχυθεί, μιλώντας για «παρά φύσει συμμαχίες» που «ρίχνουν τη Γαλλία στα χέρια του Μελανσόν». Ομως, το γεγονός ότι το «ρεπουμπλικανικό» μέτωπο λειτούργησε για μια ακόμα φορά, στερώντας από την RN ακόμα και την πρωτιά στις έδρες, μετά από δυο διαδοχικές νίκες (σε ευρωεκλογές και πρώτο γύρο βουλευτικών εκλογών), μπορεί να θεωρηθεί ασφαλές πρόκριμα και για τις προεδρικές εκλογές του 2027, οπότε η Λεπέν θέλει να διεκδικήσει την εκλογή της στην προεδρία για τελευταία (μάλλον) φορά. Αρκούν μια-δυο δυνατούτσικες υποψηφιότητες από την πλευρά της «ρεπουμπλίκ» (π.χ. ο Εντουάρ Φιλίπ, πρώην πρωθυπουργός του Μακρόν, ή ο νυν πρωθυπουργός Γκαμπριέλ Ατάλ, ή ο «πολύς» Ραφαέλ Γκλικσμάν των σοσιαλδημοκρατών), ώστε όποιος περάσει στο δεύτερο γύρο απέναντι στη Λεπέν να πάρει τη νίκη και να την στείλει στην οριστική πολιτική συνταξιοδότηση.
Ο Μακρόν μπορεί να ισχυρίζεται πως ο αιφνιδιασμός του πέτυχε. Αφησε τη Λεπέν τρίτη, έστησε στα πόδια του το παραπαίον κόμμα του, δίνοντάς του την τύποις δεύτερη κοινοβουλευτική ομάδα, αλλά επί της ουσίας πρώτη, γιατί οι του Νέου Λαϊκού Μετώπου αναμένεται να διασπαστούν εις τα εξ ων συνετέθησαν, όπως έκαναν και το 2022, έστησε το σκηνικό για τις προεδρικές εκλογές του 2027 (όπου ο ίδιος δεν μπορεί να είναι υποψήφιος, καθώς θα έχει εξαντλήσει δύο θητείες) και έγινε ρυθμιστικός παράγοντας του πολιτικού σκηνικού για όσο διάστημα θα χρειαστεί μέχρι να σχηματιστεί -αν σχηματιστεί- κυβέρνηση με στήριξη από διάφορα κόμματα. Πυρήνας της κοινοβουλευτικής ομάδας που θα στηρίξει μια νέα κυβέρνηση θα είναι αναγκαστικά οι 163 μακρονιστές βουλευτές.
Ο Μακρόν δεν έκανε δηλώσεις το βράδυ της Κυριακής. Βγήκε μόνο ο πρωθυπουργός Ατάλ και είπε πως σήμερα το πρωί είχε σκοπό να υποβάλει στον Μακρόν την παραίτησή του, αλλά επειδή η Γαλλία «βιώνει μία πρωτοφανή πολιτική κατάσταση και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον κόσμο σε λίγες εβδομάδες» (Ολυμπιακοί Αγώνες από 26 Ιούλη μέχρι 11 Αυγούστου), θα συνεχίσει να εκτελεί τα καθήκοντά του «για όσο χρειαστεί».
Από τη μεριά του Νέου Λαϊκού Μετώπου πρώτος έτρεξε να κάνει δηλώσεις ο Ζαν-Λικ Μελανσόν (μόλις βγήκαν οι εκτιμήσεις των exit poll), που ζήτησε από τον Μακρόν να παραδεχτεί την ήττα του και να δώσει στο NFP εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Αυτή τη φορά δεν διεκδίκησε την πρωθυπουργία για πάρτη του, όπως είχε κάνει προεκλογικά, προκαλώντας μια μίνι κρίση στο συνονθύλευμα. Δεν ξέρουμε το ακριβές αποτέλεσμα, αλλά οι εκτιμήσεις έλεγαν πως η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν παίρνει 68-74 έδρες και πηγαίνει μπάρα-μπάρα με τους σοσιαλδημοκράτες (63-69 έδρες). Τι πρωθυπουργία να διεκδικήσει με 70 έδρες ο Μελανσόν, όταν οι σύμμαχοί του δεν γουστάρουν να τον βλέπουν ούτε ζωγραφιστό;
Αντίθετα, ο Γκλικσμάν εμφανίστηκε ως statesman, δηλώνοντας πως από εδώ και πέρα πρέπει όλοι στη Γαλλία να συμπεριφερθούν «ως ενήλικοι», πως η πολιτική κουλτούρα πρέπει να αλλάξει, η χώρα να βρει ηρεμία και η Εθνοσυνέλευση να «ανοίξει στο διάλογο». Δεν βιάζεται, δηλαδή να ζητήσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, προφανώς γιατί γνωρίζει πως μόλις ανοίξουν οι εργασίες της Εθνοσυνέλευσης αυτό μάλλον θα πάψει να υπάρχει ως ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα και θα διασπαστεί σε τέσσερις κοινοβουλευτικές ομάδες και μερικούς ανεξάρτητους, όπως έγινε και με την NUPES (Νέα Λαϊκή Κοινωνική και Οικολογική Ενωση) μετά τις εκλογές του 2022.
Ο πρόεδρος των Σοσιαλιστών Ολιβιέ Φορ και ο Μελανσόν απέκλεισαν το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο και τους μακρονιστές, αλλά ο Γκλικσμάν, ένας τυχοδιώκτης και δημοσιοσχεσίστας, που είχε σχηματίσει μια ομαδούλα ονόματι Place Publique και κατάφερε να εκμεταλλευτεί την κρίση των σοσιαλδημοκρατών για να γίνει επικεφαλής της καμπάνιας τους στις ευρωεκλογές, έχει μεγάλες βλέψεις για τον εαυτό του και γι’ αυτό θέλει «παιχνίδι» με τους μακρονιστές (δηλαδή με τον Μακρόν).
Επίσημα, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο δεν έχει προτείνει κανέναν για πρωθυπουργό (μόνο ο Μελανσόν αυτοπροτάθηκε προεκλογικά). Ο πρώην πρωθυπουργός του Μακρόν, Εντουάρ Φιλίπ, ζήτησε να σχηματιστεί κεντρώος κυβερνητικός συνασπισμός, που θ’ αφήνει έξω «τα δύο άκρα», την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν και την Εθνική Συσπείρωση των Λεπέν-Μπαρντελά. Τις επόμενες μέρες θ’ ακουστούν πολλά ακόμα, ενώ το παρασκήνιο έχει ήδη πάρει φωτιά. Οπως αντιλαμβάνεστε, αυτά τα… πραγματάκια δεν συζητούνται στα μπαρ της Ριβ Γκος ή τα παραδοσιακά πολιτικά στέκια, αλλά σε πολυτελείς επαύλεις στο Νεϊγί και σε σουίτες πεντάστερων ξενοδοχείων, με την παρουσία ισχυρών παραγόντων των μίντια και των γαλλικών μονοπωλίων.
Ο Λουδοβίκος Μακρόν έχει μεγάλα περιθώρια ελιγμών εκ του Συντάγματος, όταν το εκλογικό αποτέλεσμα δε δίνει λύση. Κι αν δεν τα καταφέρει, μπορεί να τραβήξει ένα διάστημα με υπηρεσιακές κυβερνήσεις και να ξαναπροκηρύξει εκλογές, με στόχο να ενισχύσει περαιτέρω το κόμμα του, έχοντας εκθέσει ως εξουσιομανείς τους αντιπάλους του στ’ Αριστερά. Εδώ θα ‘μαστε και θα τα δούμε όλα να εξελίσσονται μπροστά μας.
Χτες το απόγευμα οι υποστηρικτές του NFP συγκεντρώθηκαν στην Place de la Republique (Πλατεία Δημοκρατίας), άκουσαν τα αποτελέσματα των exit poll και το ‘ριξαν στους πανηγυρισμούς. Κάποιοι πιο… τολμηροί πήγαν να πανηγυρίσουν στη σχετικά κοντινή Place de la Bataill-de-Stalingrad (Πλατεία Μάχης του Στάλινγκραντ), αναζητώντας… άλλου τύπου συμβολισμούς. «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι»… Μας θύμισαν κάτι δικούς μας «ακροαριστερούς» που χόρευαν αντάρτικα στην Πλατεία Συντάγματος το βράδυ του ψευτοδημοψηφίσματος τον Ιούνη του 2015. Κι ύστερα ήρθε το τρίτο Μνημόνιο…
