Θα πρέπει από την άλλη πλευρά να υπενθυμίσω ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι από τους αρχαιότερους κρατικούς θεσμούς στο ελληνικό κράτος, έχει πάνω από 200 χρόνια ιστορία, κατά συνέπεια ας πούμε έχει εμπειρίες, σέρνει ιστορία από το παρελθόν, δεν ήρθε από το πουθενά για να ακολουθούμε μία ισοπεδωτική πολιτική που από ορισμένους το τελευταίο διάστημα.
Ελευθέριος Οικονόμου
(Δείξε μου την ιστορία σου να σου πω ποιος είσαι. Την ξέρουμε την ιστορία της ελληνικής μπατσαρίας, όποιο όνομα κι αν είχε. Ξέρουμε τον πάγο και το ρετσινόλαδο και τα υπόλοιπα βασανιστήρια την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας εναντίον των κομμουνιστών. Ξέρουμε τους «τσολιάδες», τους Χίτες, τους Μπουραντάδες της ναζιφασιστικής Κατοχής. Ξέρουμε την Ειδική Ασφάλεια και τη φριχτή δολοφονία της Ηλέκτρας Αποστόλου με βασανιστήρια που δεν τα διανοείται ανθρώπινος νους. Ξέρουμε το ξενοδοχείο «Κρυστάλ» που το είχαν μετατρέψει σε άντρο βασανιστηρίων, συναγωνιζόμενοι σε φρίκη και διαστροφή τους βασανιστές της Γκεστάπο. Ξέρουμε το δολοφονικό όργιο επί των εαμιτών και των κομμουνιστών μετά την απελευθέρωση. Ξέρουμε τις δολοφονίες γερόντων, τους βιασμούς και τις δολοφονίες γυναικών, επειδή δεν κατέδιδαν τα παιδιά, τ’ αδέρφια, τους αγαπημένους, τους συζύγους τους. Ξέρουμε τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κομμουνίστριες που έπεσαν στα χέρια τους, μέχρι να τις στήσουν μπροστά από τα εκτελεστικά αποσπάσματα. Ξέρουμε τα άντρα των βασανιστηρίων επί χούντας, στη Μπουμπουλίνας η Αστυνομία, στον Περισσό η Χωροφυλακή, στο υπόγειο της Βαλαωρίτου στη Θεσσαλονίκη. Ξέρουμε την εν ψυχρώ δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη και του Γιώργη Τσαρουχά. Αλλά και τον ατελείωτο κατάλογο των δολοφονημένων μετά τη χούντα: Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς, Τσιρώνης, Μαρίνος, Γρηγορόπουλος. Ξέρουμε ότι πριν από τον 16χρονο Φραγκούλη υπήρξε ο 18χρονος Σαμπάνης και πριν απ’ αυτόν πολλοί ακόμη. Ποιος ξεχνά τον νεαρό Σέρβο Μάρκο Μπουλάτοβιτς, ποιος ξεχνά τον μουσικό Θοδωρή Γιάκα, ποιος ξεχνά δεκάδες αλβανούς μετανάστες, όλοι τους δολοφονημένοι από αστυνομικά πυρά; Ποιος ξεχνάει τη «ζαρντινιέρα» στη Θεσσαλονίκη, τον Βασίλη Μάγγο, τον «φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια», τον «φοιτητή με τις πυτζάμες», την Ιλεάνα και εκατοντάδες ακόμη θύματα αστυνομικών βασανιστηρίων και αστυνομικών σκευωριών; Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Τα βιβλία που έχουν γραφτεί γεμίζουν μια βιβλιοθήκη. Τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ φτιάχνουν πολύτομο έργο. Η ιστορία της ελληνικής αστυνομίας είναι μια ιστορία στο πλευρό όλων των καθεστώτων, συμπεριλαμβανόμενων των στρατιωτικοφασιστικών. Μια ιστορία δωσιλογισμού, από την εποχή των Βαυαρών μέχρι τη γερμανοφασιστική Κατοχή και μετά την αμερικανοκρατία. Μια ιστορία διώξεων, βασανισμών, δολοφονιών του ανθού του ελληνικού λαού. ΥΓ. Για τον ασύντακτο λόγο δεν φταίμε εμείς αλλά το Γραφείο Τύπου του μπατσοϋπουργείου)
