Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε προχθές τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή για τον Μάη του 2022. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο ετήσιος πληθωρισμός είναι 11,3%.
Η διαφορά σε σχέση με το ποσοστό που ανακοίνωσε η Eurostat πριν από μερικές μέρες (10,7%) οφείλεται στο ότι η Eurostat ανακοινώνει Εναρμονισμένο Δείκτη Τιμών Καταναλωτή, ώστε τα μεγέθη να είναι συγκρίσιμα στο επίπεδο ολόκληρης της ΕΕ, ενώ η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει τον εθνικό Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Ας μην μπλέξουμε, λοιπόν, με τεχνικές συζητήσεις που δεν έχουν σημασία. Απλά να ξέρουμε πως και αυτά που ανακοινώνει η Eurostat έχουν ως πηγή τους την ΕΛΣΤΑΤ (αυτή υπολογίζει και τον Εναρμονισμένο Δείκτη Τιμών Καταναλωτή).
Ετήσιος επίσημος πληθωρισμός 11,3%, λοιπόν. Μόνο μέσα στον Μάη (σύγκριση με τον Απρίλη) είχαμε αύξηση 0,7%, ενώ πέρυσι τον Μάη είχαμε μείωση (-0,4%). Για μια πιο παραστατική εικόνα, δείτε την εξέλιξη του ΔΤΚ ανά μήνα, το 2021 και το 2022 (μέχρι στιγμής), όπως την παρουσιάζει η ΕΛΣΤΑΤ:
Και οι ετήσιες μεταβολές:
Δεν μένει καμιά αμφιβολία, ότι η άνοδος της ακρίβειας είναι καλπάζουσα. Και η ανοδική πορεία θα συνεχιστεί. Αρκεί να αναλογιστούμε μόνο ότι τις τελευταίες μέρες του Μάη υπήρξε νέα αύξηση στην τιμή του πετρελαίου, η οποία θα επηρεάσει αλυσιδωτά τις τιμές σε όλο το φάσμα της καπιταλιστικής παραγωγής.
Ο επίσημος ΔΤΚ καταναλωτή είναι κάλπικος. Φτιάχνεται έτσι ώστε να υποτιμά την πραγματική ακρίβεια για τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα.
Ο ΔΤΚ καταρτίζεται με βάση την εξέλιξη των τιμών σε ένα πακέτο αγαθών και υπηρεσιών, τα οποία συμμετέχουν -κατά ομάδες- στο δείκτη, με βάση μια ορισμένη στάθμιση: τόσο οι μεταφορές, τόσο το σχολείο, τόσο η υγεία, τόσο τα τρόφιμα-ποτά, τόσο η ένδυση-υπόδηση κτλ.
Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που μπαίνουν στο «καλάθι», όπως και η στάθμισή τους, ορίζονται από την περιβόητη «έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών» της ΕΛΣΤΑΤ. Αν δει κανείς την πιο πρόσφατη «έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών» (2020), θα διαπιστώσει πως έγινε σε ένα ισχνό δείγμα (6.256 νοικοκυριά), χωρίς να δίνονται στοιχεία για την ταξική διαστρωμάτωση του δείγματος. Τα νοικοκυριά χωρίζονται με κριτήρια ηλικιακά, τόπου κατοικίας, αριθμού ατόμων, όχι όμως με ταξικά κριτήρια.
Εκεί, λοιπόν, γίνεται η απάτη. Κάνουν μια έρευνα διαταξική, ανακατεύουν εργατικές, μικροαστικές, μεσοαστικές και μεγαλοαστικές οικογένειες (έστω με κάποια ψευτοστάθμιση, που δεν μπορούμε να την ελέγξουμε) και βγάζουν ένα μέσο όρο «καταναλωτικού προτύπου». ‘Η «καλαθιού της νοικοκυράς», όπως το έλεγαν παλαιότερα.
Ακόμα και πανεπιστημιακά ιδρύματα έχουν αποφανθεί ότι δεν είναι σωστό να υπολογίζεται ο ΔΤΚ με διαταξικά κριτήρια, γιατί δεν έχουν όλα τα νοικοκυριά το ίδιο επίπεδο κατανάλωσης.
Ετσι εξηγείται το φαινομενικά αντιφατικό γεγονός, η ΕΛΣΤΑΤ να ανακοινώνει τον επίσημο πληθωρισμό (αύξηση του ΔΤΚ) και ο εργαζόμενος λαός να μην πιστεύει στα μάτια του και να αναφωνεί: «Μα είναι δυνατόν να είναι μόνο τόσο; Εδώ τα λεφτά εξαφανίζονται από τα μισά του μήνα και αναγκαζόμαστε να κάνουμε περικοπές ακόμα και στα τρόφιμα»!
Δεν υπάρχει κανένα λάθος στην εμπειρία των λαϊκών νοικοκυριών, που οι ανάγκες τους είναι μετρημένες με το σταγονόμετρο και γι’ αυτό καταλαβαίνουν αμέσως τις επιπτώσεις της ακρίβειας. Αυτό που φαίνεται σαν αντίφαση, οφείλεται στην απάτη που κρύβει ο επίσημος ΔΤΚ.
Δείτε την παρουσίαση της ΕΛΣΤΑΤ για τις μεταβολές τιμών τον Μάη σε βασικά προϊόντα και την επίπτωση που έχουν στον Γενικό ΔΤΚ και ανατρέξτε στην εμπειρία σας. Είναι δυνατόν η επίπτωση της κατηγορίας «Ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία» να είναι ίση με την επίπτωση που έχουν αθροιστικά το μοσχάρι, το χοιρινό, τα πουλερικά και τα αλλαντικά; Είναι δυνατόν η κατηγορία «Μεταφορά επιβατών με αεροπλάνο» να έχει μεγαλύτερη επίπτωση στον Γενικό ΔΤΚ απ’ όση έχουν όλα τα βασικά αγαθά που αναφέραμε παραπάνω; Πόσες φορές ταξιδεύει μέλος εργατικής οικογένειας με αεροπλάνο και πόσες φορές αγοράζει κρέας;
Ο επίσημος πληθωρισμός είναι υποτιμημένος σε ό,τι αφορά τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα. Ο πραγματικός πληθωρισμός για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με βάση τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουν, είναι σημαντικά υψηλότερος. Γι’ αυτό και τα λαϊκά νοικοκυριά στενάζουν από την ακρίβεια.
Φυσικά, η ακρίβεια είναι πρώτο θέμα συζήτησης στη χώρα. Τι δεν συζητιέται καθόλου; Η αναγκαία αύξηση μισθών και η εξίσου αναγκαία μείωση των έμμεσων φόρων.
Η μείωση των έμμεσων φόρων ψιλο-συζητιέται, αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι κάθετη: δεν θα κάνουμε μείωση έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ειδικών φόρων κατανάλωσης), διότι θα την εκμεταλλευτούν οι… πλούσιοι.
Αμα μειώσουμε τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, λένε, θα τον εκμεταλλευτούν αυτοί με τα «Καγιέν». Πόσα «Καγιέν» κυκλοφορούν στη χώρα και πόσα συνηθισμένα αυτοκίνητα; Το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Πόσο ειδικό φόρο κατανάλωσης και αυξημένο ΦΠΑ πληρώνουν οι ιδιοκτήτες των «Καγιέν» και πόσο οι ιδιοκτήτες των συνηθισμένων αυτοκινήτων; Αν πούμε 10 προς 90, δε θα είμαστε μακριά από την πραγματικότητα.
Αμα μειώσουμε τον ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, λένε, θα τον εκμεταλλευτούν αυτοί με τις βίλες στα βόρεια και τα νότια προάστια. Πόσα είδη πρώτης ανάγκης καταναλώνει αυτή η ολιγοπληθής τάξη των καπιταλιστικών παρασίτων και πόσα είδη πρώτης ανάγκης καταναλώνουν οι πολυπληθείς τάξεις των εργατών, των φτωχών αγροτών, των εργαζόμενων μικροαστικών στρωμάτων; Και πάλι αν πούμε 10 προς 90, δε θα είμαστε μακριά από την πραγματικότητα.
Οταν δούμε την πραγματικότητα υπό το ταξικό πρίσμα, θα διαπιστώσουμε ότι τη μεγάλη μάζα των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ειδικοί φόροι κατανάλωσης) την πληρώνουν τα εργαζόμενα στρώματα, που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Μια μείωση, λοιπόν, θα ήταν προς όφελος αυτών των στρωμάτων.
Θα επωφελούνταν, όμως, και τα πλούσια, τα αστικά στρώματα. Σωστά. Αυτή η ωφέλεια, όμως, θα ήταν ασήμαντη μπροστά στα εισοδήματά τους. Και θα μπορούσε να εξισορροπηθεί με αύξηση της άμεσης φορολογίας, της φορολογίας εισοδήματος. Βλέπουμε, όμως, ότι την ίδια στιγμή που παραμένει δυσβάσταχτη η έμμεση φορολογία, ακόμη και σε συνθήκες καλπάζοντος πληθωρισμού, η φορολογία κερδών μειώνεται. Είναι, λένε, αναπτυξιακό μέτρο…
Η αστική τάξη δεν έχει κανένα λόγο να ζητήσει μείωση της έμμεσης φορολογίας, για να βάζει φτηνότερη την κατοστάρα στο «Καγιέν» ή για ν’ αγοράσει φτηνότερα το «μοντελάκι» από τη μπουτίκ. Εκτός του ότι ένα σημαντικό μέρος της ατομικής κατανάλωσης των αστών περνάει ως δαπάνη στα βιβλία των επιχειρήσεών τους, οπότε έχουν τεράστια φοροαπαλλαγή, με τη διατήρηση των έμμεσων φόρων στα ίδια ψηλά επίπεδα, και στις συνθήκες του καλπάζοντος πληθωρισμού, αυξάνονται κατακόρυφα τα φορολογικά έσοδα του αστικού κράτους και έτσι υπάρχουν μεγαλύτερα περιθώρια για τις κάθε είδους κρατικές επιχορηγήσεις των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, αλλά και για τη μείωση της φορολογίας κερδών.
Είναι γνωστό πώς αντιμετωπίζει το τσουνάμι της ακρίβειας η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Πήρε ένα μικρό μέρος από την υπεραπόδοση των έμμεσων φόρων (μιλάμε για πάρα πολλά λεφτά και μόνο από τον ΦΠΑ που εφαρμόζεται στις αλματωδώς αυξανόμενες τιμές των καυσίμων) και μοίρασε φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα (δείτε εδώ και εδώ). Αυτό που θα κάνουν είναι να δώσουν μερικά φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα ακόμη. Ακόμα και σ’ αυτά θα είναι «σφιχτοί» («δεν υπάρχει άλλος δημοσιονομικός χώρος» επαναλαμβάνουν συνεχώς οι Σταϊκουροσκυλακάκηδες), διότι τα καμπανάκια στις Βρυξέλλες χτύπησαν.
Αλλά και να μην είναι «σφιχτοί», όλοι ξέρουμε τι σημαίνει το περιβόητο fuel pass των 40 ευρώ. Ούτε μισό ρεζερβουάρ στο αυτοκίνητο. Και όχι για όλους, αλλά με εισοδηματικά κριτήρια. Μας έχουν αρπάξει ένα σκασμό λεφτά και μας πετάνε μερικά ψίχουλα… μεγαλοψυχίες, έχοντας παράλληλα την απαίτηση να τους ευχαριστήσουμε μ’ ένα δουλικό «σπολάτη αφέντηδες».
Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις «τρώνε τον αγλέουρα». Οχι μόνο άμεσα, από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα διάφορα «ταμεία» (από το ΕΣΠΑ μέχρι το Ταμείο Ανάκαμψης), όχι μόνο μέσα από τα δουλεμπορικά προγράμματα του ΟΑΕΔ για τους ανέργους, μέσω των οποίων εξασφαλίζουν τζάμπα ή πάμφθηνη εργατική δύναμη, αλλά και μέσω της καθήλωσης των εργατικών μισθών, της αποσάθρωσης των εργασιακών σχέσεων, που αυξάνει το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών (που σημαίνει μικρότερες «ανταποδοτικές» συντάξεις για τους εργάτες) κτλ.
Και φτάνουμε σ’ αυτό που δεν συζητιέται: τους εργατικούς μισθούς. Πριν από χρόνια γινόταν συζήτηση για διάφορα ρεφορμιστικά μέτρα, όπως η περιβόητη αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Πλέον δεν συζητιέται καν η αύξηση στους μισθούς. Η κυβέρνηση καθάρισε με μια αύξηση μόλις 5% στον κατώτατο μισθό. Καμιά αύξηση στους μισθούς των κλαδικών και ομοιεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καμιά αύξηση στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, καμιά αύξηση στις συντάξεις.
Με τον επίσημο πληθωρισμό να τρέχει με 11,3% (και με προοπτικές παραπέρα ανόδου), με τους έμμεσους φόρους να θερίζουν πάνω στις αυξημένες τιμές και με μισθούς και συντάξεις καθηλωμένα, προωθείται μια βίαιη φτωχοποίηση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων.
Τα φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα του Μητσοτάκη όχι μόνο δεν ανακόπτουν αυτή τη νέα (μετά τη δεκαετία των Μνημονίων) βίαιη φτωχοποίηση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων, αλλά δεν μπορούν καν να την σκεπάσουν.
Η αποδοχή της λογικής των φιλανθρωπικών φιλοδωρημάτων είναι παραδοχή της ήττας και παράδοση στην ηττοπάθεια. Σημαίνει συνείδηση άθλιων επαιτών και όχι περήφανων παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Θα το ξαναπούμε, λοιπόν:
Ε, όχι, δεν είμαστε επαίτες. Είμαστε οι μοναδικοί παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Ο,τι υπάρχει σ’ αυτήν τη χώρα, ό,τι έχει συσσωρευτεί στα χρηματοκιβώτια των καπιταλιστικών μονοπωλίων στο εξωτερικό και στους φουσκωμένους λογαριασμούς ελβετικών τραπεζών και off shore εταιριών εγκατεστημένων σε φορολογικούς παράδεισους, βγήκε από τα δικά μας χέρια, από τη δουλειά μας.
Πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας από το φυσικό και ηθικό εκφυλισμό. Για να προστατευτούμε από την ακρίβεια, πρέπει να απαιτήσουμε:
- Αυξήσεις άμεσα στους μισθούς και τις συντάξεις.
- Δραστική μείωση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης)
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
