Δεν χρειάζεται να σας το περιγράψουμε. Ετσι και ανοίξατε τηλεόραση, ραδιόφωνο, ιστοσελίδα, εφημερίδα, το υποστήκαμε. Ετσι η Μπελαρά, αλλιώς η Μπελαρά, ο Κούλης ντυμένος σαν Κώστας Πρέκας να προσγειώνεται με ελικόπτερο πάνω στον «Κίμωνα», διάφοροι στραταίοι να βγάζουν μεροκάματο (ή απλά να εξασφαλίζουν πέντε λεπτά δημοσιότητας) εξηγώντας τι είναι η ανεστραμμένη πλώρη (ή πρύμνη; θα σας γελάσουμε), τι πυραύλους «φοράει» η φρεγάτα, πώς πρέπει να αισθάνεται ο Ερντογάν τώρα τώρα που οι πύραυλοί «μας» φτάνουν μέχρι το Ακ-Σαράι, το θωρηκτό Αβέρωφ, ένα ομοίωμα αρχαίας αθηναϊκής τριήρους (για να θυμόμαστε και την «τρισχιλιετή ιστορία του έθνους» (αυτά τα σταλινολενινιστικά, ότι τα έθνη είναι δημιούργημα της περιόδου από το τέλος της φεουδαρχίας μέχρι την αυγή του καπιταλισμού να τα ξεχάσετε, τ’ ακούτε ρε;), μια γλίτσα, μια αηδία γενικά. Σώνει και καλά να μας πείσουν πως η άφιξη μιας χρυσοπληρωμένης φρεγάτας (άγαλμα θα του κάνει του Μακρόν το πολεμικό μονοπώλιο της Λοριάν) πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς (έναντι ποιών; έναντι εκείνων που μας ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας, άραγε;) και κυρίως εθνικά υπερήφανους.
Για ποιο λόγο τόσο νταβαντούρι με τον «Κίμωνα»; Μπορούμε να σκεφτούμε στα γρήγορα μερικούς λόγους.
- Ο Κούλης τραβάει ζόρια, η βόλτα στο Μοσχάτο δεν απέδωσε τίποτα (πόσες κυριούλες να στήσουν πια για να του φωνάξουν «τι γκόμενος είσαι εσύ;»), οπότε έπρεπε να του φτιάξουν μια θετική εικόνα. «Χρέος κάθε κυβέρνησης, κάθε πολιτικής ηγεσίας και εμένα ως Πρωθυπουργού είναι να παραδώσω μία πατρίδα πιο ασφαλή απ’ ό,τι την παρέλαβα και σήμερα κάναμε ένα πολύ σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση», δήλωσε on board.
- Ο ελληνικός εθνικισμός έχει ανάγκη από μερικές γερές δόσεις ντόπινγκ (το όπιο του λαού, κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά και με συμπάθεια, όπως έβλεπε ο Μαρξ τη θρησκεία). Ο εχθρός του είναι η -κατά τα άλλα σύμμαχος στο ΝΑΤΟ- Τουρκία. Και η Τουρκία, ως περιφερειακή δύναμη, είναι αυτή την περίοδο στα πολύ πάνω της. Την ίδια στιγμή που διατηρεί δίαυλο επικοινωνίας με το ρωσικό ιμπεριαλισμό (σημαντικό για τους Δυτικούς), από τις ΗΠΑ έχει αναγορευτεί σε βασικό περιφερειακό μοχλό για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Ο Μητσοτάκης, που έσπασε τα μούτρα του ακόμα και έναντι της Αλβανίας και του Εντι Ράμα, εξαναγκασθείς να κάνει τελικά γαργάρα με ταβανόπροκες την «υπόθεσι Μπελέρι», δεν μπορεί πια να πουλήσει το παραμύθι της «διεθνώς απομονωμένης Τουρκίας». Επομένως, ένα άλλο εθνικιστικό παραμύθι, το «εμάς μας δίνουν καλύτερα όπλα και τους “έχουμε” τους Τούρκους», έρχεται να αντικαταστήσει το προηγούμενο.
- «Είναι πολλά τα λεφτά, Αρη». Τα μεγάλα μίντια ελέγχονται από μεγάλους καπιταλιστές (οι λεγόμενοι «παραδοσιακοί εκδότες» έχουν εκλείψει εδώ και κάμποσες δεκαετίες), τα μικρομεσαία μίντια ελέγχονται από λιγούρια και λαμόγια και τα λεφτά του εμπόριου οπλικών συστημάτων είναι πολλά. Πάρα πολλά. Διανύουμε μια περίοδο υπερεξοπλισμών. Σε όλα τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα. Και στις εξαρτημένες χώρες. Δεν υπάρχει καπιταλιστικός όμιλος που να μη θέλει να μπει σ’ αυτό το «κόλπο», ακόμα και όταν δεν έχει καμιά σχέση με την εξοπλιστική βιομηχανία. Για παράδειγμα, ο Ομιλος Βαρδινογιάννης έχωσε κεφάλαια σε μια μεσαία επιχείρηση παραγωγής τμημάτων εξοπλισμού, που έχει πάρει μερικά καλά (για ελληνική εταιρία) συμβόλαια στο εξωτερικό.
Δίπλα στους παραδοσιακούς μεσάζοντες οπλικών συστημάτων, που συνδέονται με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα των χωρών του μονοπωλιακού καπιταλισμού, τοποθετούνται πλέον ισχυροί εγχώριοι καπιταλιστικοί όμιλοι που μυρίστηκαν ότι οι εξοπλισμοί θα δώσουν μεγάλες αποδόσεις κέρδους τα επόμενα χρόνια.
Ολοι αυτοί έχουν ανάγκη από την εμπέδωση στον ελληνικό λαό μιας συνείδησης αποδοχής των εξοπλισμών με κάθε κόστος. Οτι αυτό είναι απαραίτητο για την ασφάλειά του. Γι’ αυτό και ρέει άφθονο το χρήμα στα μιντιακά συγκροτήματα, ώστε να οργανώσουν τέτοιες εκστρατείες διαστροφής της πραγματικότητας και πλύσης εγκεφάλου.
Τα βασικά χαρακτηριστικά και οι βασικές απαιτήσεις του βασικού οικονομικού νόμου του σύγχρονου καπιταλισμού θα μπορούσαν να διατυπωθούν, π.χ., με τον εξής τρόπο: εξασφάλιση του ανώτατου καπιταλιστικού κέρδους μέσω της εκμετάλλευσης, της καταστροφής και της εξαθλίωσης της πλειοψηφίας του πληθυσμού της δοσμένης χώρας, μέσω της υποδούλωσης και της συστηματικής καταλήστευσης των λαών των άλλων χωρών, ιδιαίτερα των καθυστερημένων χωρών, τέλος, μέσω των πολέμων και της στρατιωτικοποίησης της λαϊκής οικονομίας που χρησιμοποιούνται για την εξασφάλιση των πιο υψηλότερων κερδών.
Ι.Β. Στάλιν, Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, 1952
