Oι παρακάτω σκηνές τραβήχτηκαν χτες στη βόρεια Γάζα και δίνουν απάντηση στη σιωναζιστική φιλολογία περί αρπαγής της βοήθειας από τη Χαμάς.
Από αποθήκη της αμερικάνικης ΜΚΟ ANERA μοιράζεται βοήθεια κατευθείαν στις οικογένειες των Παλαιστίνιων. Με αξιοπρέπεια, πολιτισμένα, οργανωμένα, με σύστημα. Η βοήθεια μεταφέρθηκε εκεί με τα φορτηγά, την φύλαξη των οποίων από τις συμμορίες των κλεφτών και των δωσίλογων ανέλαβαν οι Φυλές της Γάζας.
Το Γραφείο Τύπου της Κυβέρνησης στη Γάζα εξέδωσε χτες την εξής ανακοίνωση
«Θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε στο κοινό ότι ήταν οι παλαιστινιακές οικογένειες και φυλές που εξασφάλισαν τη διέλευση των ανθρωπιστικών κονβόι προς το βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, χωρίς καμία παρέμβαση από την παλαιστινιακή κυβέρνηση ή τις οργανώσεις. Πρόκειται για μια λαϊκή κίνηση, με στόχο να προσφερθούν ψίχουλα τροφής σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που λιμοκτονούν.
Αυτά τα φτηνά ψέματα αποκαλύπτουν ότι η Κατοχή συνεχίζει να “κατασκευάζει χάος” και να διαδίδει ψευδείς ισχυρισμούς, ώστε να δημιουργήσει σαθρές δικαιολογίες για τη συνέχιση του κλεισίματος των περασμάτων και την παρεμπόδιση της εισόδου ανθρωπιστικής βοήθειας».
Έχουν περάσει δύο μήνες από τότε που έφαγα για τελευταία φορά ψωμί. Τα τρόφιμα στις αγορές άρχισαν να εξαφανίζονται από τότε που το Ισραήλ απέκλεισε σχεδόν όλη την ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα, στις 2 Μάρτη. Μετά τον αποκλεισμό, οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύτηκαν. Η ζάχαρη και το αλεύρι εξαφανίστηκαν, τα φρούτα και τα λαχανικά έγιναν σπάνιο θέαμα και μόνο οι κόκκινες φακές έμειναν διαθέσιμες στις αγορές.
Σε αντίθεση με πολλούς άλλους που αποθήκευσαν τρόφιμα κατά την εκεχειρία του Γενάρη, φοβούμενοι έναν ακόμη σκληρό γύρο λιμού, η οικογένειά μου κι εγώ πήραμε τη ριψοκίνδυνη απόφαση να μην αποθηκεύσουμε τίποτα. Το είχαμε κάνει στο παρελθόν, αλλά τα χάσαμε όλα όταν ισραηλινοί στρατιώτες έφτασαν στην περιοχή μας με τα τανκς τους.
Σε τέτοιες στιγμές, δεν σκέφτεσαι το φαγητό. Ξεχνάς το άδειο σου στομάχι και το αδύναμο σώμα σου. Απλώς μετράς τους αγαπημένους σου ανθρώπους, βεβαιώνεσαι ότι ο αριθμός ταιριάζει με αυτόν που έχεις απομνημονεύσει και φεύγεις.
Ενώ εμείς πήραμε αυτήν την απόφαση με τη δική μας ελεύθερη βούληση, πολλοί άλλοι δεν είχαν επιλογή — συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων οικογενειών από τη συνοικία Σουτζαΐα που φιλοξενούνται τώρα στο σπίτι μας. Οι άνθρωποι που συντηρούσαν αυτές τις οικογένειες έχασαν τα εισοδήματά τους εξαιτίας του πολέμου: ένας οδηγός ταξί του οποίου το αυτοκίνητο βομβαρδίστηκε, ένας συνιδιοκτήτης εργαστηρίου πλαστικών που καταστράφηκε, ένας ηλεκτρολόγος που σπάνια δουλεύει από τότε που το Ισραήλ έκοψε το ρεύμα και ένας μικροπωλητής σνακ που δεν έχει μείνει τίποτα για να πουλήσει.
Ολες οι οικογένειες που φιλοξενούνται τώρα στο σπίτι μας, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, επιβιώνουμε σχεδόν αποκλειστικά με κόκκινες φακές — μόνο νερό, φακές και αλάτι, χωρίς να προστίθεται τίποτε άλλο. Τις περισσότερες φορές τις πίνουμε με ένα κουτάλι. Σπάνια βουτάμε μέσα ψωμί για να νιώσουμε ότι χορταίνουμε, καθώς οι τιμές του αλευριού συνέχισαν να ανεβαίνουν τους τελευταίους δύο μήνες, κυμαινόμενες από 60 έως 100 σέκελ το κιλό (7,72 έως 14,31 δολάρια η λίβρα), κάνοντας ακόμα και το πιο απλό γεύμα όλο και πιο δύσκολο να το βρει κανείς.
Κάποια μέρα, εισαγάγαμε ένα νέο ρήμα στο αραβικό λεξιλόγιο: ta’ddaset, που περίπου μεταφράζεται ως «έχω φακοποιηθεί», δηλαδή ότι κάποιος ολοκλήρωσε μία από τις δύο αποστολές της ημέρας: να φάει σούπα από φακές.
Στα τέλη του Μάη, άρχισαν να κυκλοφορούν ευρέως ειδήσεις σχετικά με την πρωτοβουλία Gaza Humanitarian Foοd (GHF), που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ. Χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ισχυρίζονταν ότι κάθε οικογένεια θα λάβει μερίδα από αλεύρι, ζάχαρη, μπισκότα και κονσερβοποιημένα τρόφιμα – αρκετά για μία εβδομάδα.
Οι αναφορές έδειχναν ότι τα σημεία διανομής του GHF θα ήταν ανοιχτά μόνο σε τρεις τοποθεσίες στη Ράφα, κατά μήκος του Morag – του ισραηλινού στρατιωτικού διαδρόμου. Αργότερα, επρόκειτο να ανοίξει και άλλο ένα σημείο κατά μήκος του Διαδρόμου Netzarim, ο οποίος χωρίζει τη Γάζα στα δύο. Αυτό ήταν το πρώτο «καμπανάκι»: γιατί να περιμένει κανείς από πεινασμένους ανθρώπους να κατευθυνθούν σε εμπόλεμες ζώνες για να πάρουν τρόφιμα; Και γιατί όλα τα σημεία να βρίσκονται στο νότιο τμήμα της Λωρίδας;
Οι υποψίες μου για το GHF εντάθηκαν καθώς άρχισαν να εμφανίζονται έρευνες για το ίδρυμα. Το Ισραήλ αρνήθηκε ότι χρηματοδοτεί το GHF. Ωστόσο, πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης δήλωσαν ότι η πρωτοβουλία ξεκίνησε από το ίδιο κράτος που έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει την τροφή ως όπλο: το Ισραήλ.
Ομως, έστω και για μια σύντομη στιγμή, η έλλειψη τροφίμων με έκανε να σκεφτώ να πάω στο GHF. Για ανθρώπους στο βόρειο τμήμα της Γάζας, όπως εγώ, το να περιμένουμε το σημείο του Διαδρόμου Netzarim να αρχίσει να λειτουργεί φαινόταν η μόνη ρεαλιστική επιλογή. Παρολαυτά, το να κατευθυνθούμε σε μια περιοχή που υπήρξε προηγουμένως ζώνη θανάτου από τον ισραηλινό στρατό ήταν τρομακτικό.
Καθώς περιμέναμε, τα σημεία διανομής στη Ράφα άρχισαν να λειτουργούν. Οι σκηνές από την πρώτη ημέρα, στις 27 Μάη, ήταν φρικτές. Αρκετοί Παλαιστίνιοι εξαφανίστηκαν· τρεις σκοτώθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν όταν ισραηλινοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους. Κάποιοι υποστήριξαν ότι τα περιορισμένα πυρά ήταν απαραίτητα για τη διατήρηση της τάξης, αλλά οι επακόλουθες σφαγές, στις οποίες σκοτώθηκαν περισσότεροι από 300 άνθρωποι, δεν μπορούν να δικαιολογηθούν.
Ο ισραηλινός στρατός έχει σταθερά αρνηθεί αυτές τις σφαγές, χαρακτηρίζοντάς τις «υπερβολικούς ισχυρισμούς» και μεταθέτοντας την ευθύνη στη Χαμάς με παραπλανητικά βίντεο. Ομως, για τους ανθρώπους στη Γάζα είναι εύκολο να γνωρίζουν την αλήθεια.
Ενας επιζών της σφαγής της Τρίτης στο σημείο διανομής GHF στη Ράφα μού είπε ότι λίγο μετά την προγραμματισμένη ώρα διανομής, ισραηλινοί στρατιώτες βρίσκονταν κοντά στο δρόμο προς το σημείο, «κυνηγώντας τον κόσμο σαν να ήταν πάπιες».
Ενας αιτούμενος βοήθεια από το νότιο τμήμα της Γάζας μού είπε ότι είδε συμμορίες παλαιστίνιων κλεφτών μέσα στο σημείο, οι οποίοι προφανώς «εργάζονταν χέρι-χέρι με τους εργάτες του GHF» για να δημιουργήσουν ένα κενό ανάμεσα στο πιεστικό πλήθος και το προσωπικό των ΗΠΑ.
Οταν το σημείο διανομής του Netzarim τελικά άρχισε να λειτουργεί, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με δύο ζοφερές επιλογές: να ρισκάρουμε τη ζωή μας για να πάμε ή να αντέξουμε την ολοένα και χειρότερη έλλειψη τροφής. Σκεφτήκαμε το πρώτο. Το να σκοτωθείς απευθείας από σφαίρες φαινόταν πιο ελεήμον από το να πεθάνεις αργά από την πείνα.
Στην αρχή, οι άνδρες της οικογένειάς μου ήταν έτοιμοι να πάνε. Αλλά οι μαρτυρίες όσων είχαν ήδη βρεθεί εκεί μάς έκαναν να αλλάξουμε γνώμη.
Ο Μοχάμεντ Νάσερ, που πήγε στο σημείο διανομής GHF στο διάδρομο Netzarim στις 14 Ιούνη, την ημέρα που 59 άνθρωποι σκοτώθηκαν κοντά στα σημεία βοήθειας, μου είπε ότι οι περισσότεροι από τους παρόντες ήταν συμμορίες κλεφτών, οπλισμένοι με πιστόλια και μαχαίρια, οι οποίοι λεηλατούσαν την ανθρωπιστική βοήθεια από απλούς πολίτες. «Αν έβλεπαν ότι έχεις μαζί σου ένα χουρμά, θα σου τον έκλεβαν».
Ο Νάσερ πρόσθεσε ότι ήταν σαν οι ισραηλινοί στρατιώτες να έβαζαν στοιχήματα ποιος θα σκότωνε ή θα τραυμάτιζε περισσότερους. Είπε ότι οι εργάτες του GHF χρησιμοποίησαν δακρυγόνα και κρότου-λάμψης για να διαλύσουν το πλήθος μόλις μισή ώρα αφότου ξεκίνησε η διαδικασία διανομής.
Οι εργαζόμενοι του GHF και τα ισραηλινά στρατεύματα επέτρεψαν να στηθεί ένα σύστημα χάους μέσα στα σημεία διανομής. Δεν υπάρχει καμία σαφής ή σταθερή μερίδα για κάθε άνθρωπο. Οι δυνατοί και οι οπλισμένοι παίρνουν ό,τι θέλουν, κλέβοντας από τους άλλους μπροστά στα μάτια του προσωπικού.
Οι εργαζόμενοι του GHF, που περιγράφονται ως «έμπειροι χειριστές κρίσεων», έχουν ανησυχητικό παρελθόν. Ο Φιλ Ράιλι, διευθύνων σύμβουλος της Safe Reach Solutions (SRS), η οποία υποστηρίζει το GHF, ήταν ανώτερος αντιπρόεδρος σε μια αμερικανική εταιρία που διέπραξε σφαγή στο Ιράκ το 2007.
Το ίδρυμα υποστηρίζεται επίσης από μια άλλη εταιρία, γνωστή δημόσια ως UG Solutions. Κατά την εκεχειρία του Γενάρη, η UG προσέλαβε αμερικανούς μισθοφόρους με ημερήσιες αμοιβές που ξεκινούσαν από 1.100 δολάρια για να ελέγχουν οχήματα στο σημείο ελέγχου του Netzarim.
Το να πας σε σημείο διανομής του GHF για βοήθεια σημαίνει να μπεις σε μια θολή επιχείρηση, τοποθετημένη σε στρατιωτικοποιημένες ζώνες, περικυκλωμένος από οπλισμένους στρατιώτες, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις ότι το σημείο έχει καταληφθεί από εγκληματικές συμμορίες που πιθανόν να κλέψουν και το ελάχιστο που μπορεί να πάρεις.
Η μονοτονία των κόκκινων φακών και η έλλειψη άλλων τροφίμων δεν μας έχουν οδηγήσει να αναζητήσουμε βοήθεια τυλιγμένη με αίμα και ταπείνωση.
