Αρχές Οκτώβρη του 2022 έφτανε στην Τρίπολη της Λιβύης ο πρέσβης της Ελληνικής Δημοκρατίας, Νικόλαος Κουτροκόης. Παρέμεινε εκεί επί δεκαήμερο και μετά διατάχτηκε να επιστρέψει στην Αθήνα, χωρίς καν να επιδώσει τα διαπιστευτήριά του. Εκτοτε η ελληνική πρεσβεία λειτουργούσε με επιτετραμμένο. Στην ουσία δεν λειτουργούσε.
Θυμόμαστε, ασφαλώς, και το επεισόδιο με τον Δένδια, τον Νοέμβρη του 2022, που αρνήθηκε να κατέβει από το αεροπλάνο, επειδή περίμενε να τον υποδεχτεί η λίβυα ομόλογός του Νάιλα Μανγκούς. Το διπλωματικό επεισόδιο κατέληξε σε ένα διεθνές φιάσκο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς η κυβέρνηση Ντμπέιμπα στην Τρίπολη είναι αναγνωρισμένη από όλες τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις της Δύσης και από τον ΟΗΕ, εν αντιθέσει με την κυβέρνηση του Χαλίφα Χαφτάρ στη Βεγγάζη, που δεν την αναγνωρίζει καμιά ιμπεριαλιστική δύναμη (ούτε ο ΟΗΕ), την αναγνώριζε όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, νομίζοντας πως μ’ αυτόν τον τρόπο θα κάμψει τη «φιλοτουρκική» στάση του Σάρατζ, του Ντμπέιμπα και της Μανγκούς.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Γελάνε και τα… μπαρμπούνια με το φιάσκο του Δένδια στη Λιβύη
Μέσα στη ραστώνη του Αυγούστου και χωρίς να γίνει κανένας ντόρος, το Ανώτατο Υπηρεσιακό Συμβούλιο του υπουργείου Εξωτερικών, με εντολή Γεραπετρίτη, αποφάσισε να τοποθετήσει στην Τρίπολη ως πρέσβη τον Νικόλαο Γαριλίδη. Ο Γαριλίδης θα εγκατασταθεί στην Τρίπολη και θα επιδώσει κανονικά τα διαπιστευτήριά του.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έβαλε την ουρά στα σκέλια και αναγκάζεται να αναγνωρίσει την κυβέρνηση της Αγκυρας. Το κόστος θα χρεωθεί στον Δένδια, όπως γίνεται πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Περιττεύει να πούμε ότι ο Δένδιας δεν ασκούσε προσωπική πολιτική (ακόμα και για το φιάσκο του αεροδρόμιου της Τρίπολης αποκλείεται να μην επικοινώνησε με τον Μητσοτάκη).
Σε επίπεδο ρητορικής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα εξακολουθεί να δηλώνει ότι είναι υπέρ της διεξαγωγής εκλογών εθνικής ενότητας και υπέρ της αποχώρησης όλων των ξένων (δηλαδή των τουρκικών) στρατευμάτων από τη Λιβύη. Αυτές, όμως, είναι και οι επίσημες θέσεις των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων στη Δύση. Στην πράξη, όμως, οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις ακολουθούν μια πραγματιστική πολιτική και συντάσσονται με τις λιβυκές φατρίες που έχουν στενούς δεσμούς με την Αγκυρα. Η Τουρκία είναι ο πρόμαχος των συμφερόντων της Δύσης στη Λιβύη. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναγκάζεται να προσαρμοστεί, αναγνωρίζοντας την κατά κράτος ήττα της.
