Σαν επιλοχίας που απευθύνεται σε νεοσύλλεκτους συμπεριφέρεται ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης, νομίζοντας ότι μπορεί να ψαρώσει τους απεργούς πείνας και τους αλληλέγγυους. Ετσι, όμως, αποκαλύπτει και το φασιστικό σύνδρομο που τον διακατέχει.
Εχοντας πάρει πάνω του την υπόθεση της απεργίας πείνας, η οποία αποτελεί αγκάθι στα πλευρά της κυβέρνησης, διότι δρα παραδειγματικά όχι μόνο για τους μετανάστες, αλλά και για τους έλληνες εργαζόμενους, ο Ραγκούσης, μετά τον ελιγμό της Νομικής, που έπληξε μεν το άσυλο, άφησε όμως αλώβητη την απεργία πείνας, έχει επιλέξει τη μέθοδο των απειλών, θεωρώντας πως έτσι θα σπάσει το ηθικό των απεργών πείνας και θα προκαλέσει ρήγμα στις γραμμές τους, ώστε η απεργία να εκφυλιστεί.
Λογαριάζει, βέβαια, χωρίς τον ξενοδόχο, όμως αξίζει να δώσουμε μια απάντηση στα τελευταία καμώματά του.
Τια απειλές ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να προχωρήσει σε καμιά νομιμοποίηση μεταναστών, σε μαζικό ή ατομικό επίπεδο, ο Ραγκούσης τις εκτοξεύει από την αρχή σε καθημερινή βάση. Οταν είδε ότι αυτές πέφτουν στο κενό, αποφάσισε να τις στηρίξει με μια ενέργεια που κατά τη γνώμη του θα μπορούσε «να κόψει τα ήπατα» των απεργών πείνας.
Πρώτα εμφανίστηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή (Βήμα FM, με οικοδεσπότες τα κυβερνητικά παπαγαλάκια Ν. Παπαδόπουλο και Β. Χιώτη) και άρχισε να τα χώνει στον Παυλόπουλο, επειδή το 2008 είχε εκδώσει μια απόφαση, χάρη στην οποία νομιμοποιήθηκαν οι 15 απεργοί πείνας των Χανίων. Κατηγορεί, δηλαδή, έναν πρώην υπουργό, επειδή δεν θέλησε να χρεώσει το ελληνικό κράτος με θανάτους απεργών πείνας και έδωσε χαρτιά σε 15 μετανάστες που είχαν φτάσει στην 26η μέρα απεργίας πείνας και είχαν ήδη μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Αυτό –κατά τον Ραγκούση– «ήταν η μεγάλη ενθάρρυνση όλης αυτής της ιστορίας που έφτασε τώρα μέχρι τη κατάληψη της Νομικής, γιατί στην πραγματικότητα τι θέλανε να κάνουν; Θέλανε να κάνουν το ίδιο -να το πω έτσι- την ίδια προσπάθεια θεωρώντας ότι με τα ίδια αντανακλαστικά θα λειτουργήσουμε και εμείς». Ομως, εμείς –κατέληξε ο Ραγκούσης– «ούτε μπορούμε, ούτε πρέπει, ούτε μας επιτρέπετε να το κάνουμε και δεν θα το κάνουμε και στο μέλλον»! Δηλαδή, θέλει να μας πει, ότι η κυβέρνησή του είναι έτοιμη να σηκώσει 287 φέρετρα!
Από την ίδια εκπομπή δήλωσε ότι «πρέπει αυτό το περιστατικό της κατάληψης της Νομικής να γίνει γομολάστιχα με την οποία θα σβήσει από τη συλλογική μνήμη των οικονομικών μεταναστών το παράδειγμα των μαζικών νομιμοποιήσεων ή και της νομιμοποίησης των 15 Μαροκινών το 2008-2009 διότι αυτό δεν πρόκειται να επαναληφθεί από εμάς». Και για να γίνει πιστευτός, λίγη ώρα αργότερα ανακοίνωσε ότι καταργεί την απόφαση 1719/ 26.1.2009 του Προκόπη Παυλόπουλου, επαναλαμβάνοντας ότι «η κυβέρνηση δεν πρόκειται να προχωρήσει σε άκριτες νομιμοποιήσεις είτε μαζικές είτε και μεμονωμένες, όπως άλλωστε δεν έχει προχωρήσει σε καμία τέτοια νομιμοποίηση κατά τους τελευταίους δεκαπέντε μήνες».
Γιατί, όμως, τους τελευταίους 15 μήνες δεν φρόντισε να καταργήσει την απόφαση Παυλόπουλου και θυμήθηκε να την καταργήσει πάνω στη φούρια της μαζικότερης απεργίας πείνας που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα;
Η απόφαση Παυλόπουλου, όπως και κάθε υπουργική απόφαση, στηριζόταν σε συγκεκριμένη διάταξη νόμου, δεν αποτελούσε η ίδια νόμο. Προέβλεπε, ότι αποκλειστικά ο υπουργός Εσωτερικών μπορεί να παραπέμπει στην επιτροπή του άρθρου 89 του νόμου 3386/2005 «σε ιδιαιτέρως εξαιρετικές περιπτώσεις, που σχετίζονται με τη συνδρομή επείγουσας ανάγκης για τη διαφύλαξη της υγείας υπηκόων τρίτων χωρών, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γενικότερα την επίτευξη των στόχων του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Ασυλο, οι οποίες δεν πληρούν τις οριζόμενες από τις διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 44 του ν. 3386/2005, όπως ισχύει, προϋποθέσεις παραπομπής προς κρίση».
Δηλαδή, ο υπουργός Εσωτερικών επεφύλαξε για τον εαυτό του το δικαίωμα να παραπέμπει στην επιτροπή νομιμοποίησης περιπτώσεις μεταναστών σε έκτακτες συνθήκες, όπως ήταν οι 15 απεργοί πείνας των Χανίων. Κι αυτό δεν το έκανε αυθαίρετα, αλλά στηριζόμενος στο νόμο, ο οποίος εξακολουθεί να ισχύει, παρά την κατάργηση της απόφασης Παυλόπουλου, στην οποία προχώρησε ο Ραγκούσης (χωρίς, ακόμη, να έχει αναρτήσει την απόφασή του στη «Διαύγεια», μπας και λειτουργήσει καλύτερα το ψάρωμα).
Ο νόμος 3386/2005, στο άρθρο 44, παρ. 2 αναφέρει:
«Σε περίπτωση συνδρομής λόγων που δεν εμπίπτουν στις ρυθμίσεις της προηγούμενης παραγράφου και οι οποίοι καθιστούν αναγκαία την παραμονή υπηκόου τρίτης χώρας, είναι δυνατή η χορήγηση άδειας διαμονής, με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, ύστερα από γνώμη της Επιτροπής της παραγράφου 1 του άρθρου 89 του παρόντος».
Μ’ άλλα λόγια, η νομική βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε η απόφαση Παυλόπουλου παραμένει εν ισχύει. Γιατί, άραγε, ο Ραγκούσης δεν προχώρησε σε αλλαγή του νόμου, καταργώντας το «κατ’ εξαίρεση»; Γιατί ξέρει πολύ καλά ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να έχει εξόδους διαφυγής από ζόρικες καταστάσεις.
Ξεχνάει, μήπως, ο Ραγκούσης το νόμο που ψηφίστηκε μόλις πριν μερικές μέρες (νόμος 3907/26.1.2011) για την «Ιδρυση Υπηρεσίας Ασύλου και Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής»; Ο νόμος αυτός, ένας αντιδραστικός κατά τα άλλα νόμος, τροποποίησε και το άρθρο 44 του νόμου 3386/ 2005, στο οποίο στηρίχτηκε η απόφαση Παυλόπουλου. Το «κατ’ εξαίρεση» διατηρείται και το δικαίωμα το έχει και πάλι ο υπουργός Εσωτερικών, που μπορεί να εκδώσει όσες αποφάσεις χρειάζονται προκειμένου να αντιμετωπίσει έκτακτες περιστάσεις.
Εκείνο, λοιπόν, που κάνει ο Γ. Ραγκούσης είναι να ασκεί έναν ωμό εκβιασμό πάνω στους απεργούς πείνας. Τους λέει ότι τζάμπα φθείρουν την υγεία τους, γιατί δεν υπάρχει πλέον καμιά νομική δυνατότητα. Ομως, οι συγκεκριμένοι απεργοί πείνας δεν ξεκίνησαν μιμούμενοι τους απεργούς πείνας του 2008 και διεκδικώντας να «χωρέσουν» στην απόφαση Παυλόπουλου. Κάνουν απεργία πείνας διεκδικώντας μονιμοποίηση όλων των μεταναστών και φυσικά και των ίδιων. Ο Γ. Ραγκούσης σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με κίνδυνο ζωής για σχεδόν 300 ανθρώπους και τότε θα έχει να επιλέξει: ή θα γεμίσει την Ελλάδα με φέρετρα ή θα δώσει λύσεις. Προς το παρόν, δεν ψάρωσε κανέναν, όπως δείχνει η συνέχιση της απεργίας πείνας.
