Ούτε τους 50 δεν έφτασαν οι πανεπιστημιακοί που εκδήλωσαν δημόσια τη στήριξή τους στους απεργούς πείνας. Πολύ λίγοι για να σώσουν την τιμή του κλάδου τους. Μεγάλα ονόματα, που κόπτονται για το δίκαιο, που αρθρογραφούν και γράφουν βιβλία με φιλελεύθερες ή αριστερές απόψεις, σιώπησαν. Κι έμεινε η ΠΟΣΔΕΠ να εκπροσωπήσει «ευπροσώπως» τον κλάδο, με μια ανακοίνωση-μνημείο αμοραλισμού και αλητείας.
«Με έντονη αγανάκτηση παρακολουθούμε να βρίσκεται σε εξέλιξη ένα ακόμα γεγονός κατάφωρης παραβίασης του πανεπιστημιακού ασύλου, κατάχρησης της περιουσίας και υποβάθμισης των εκπαιδευτικών και ερευνητικών λειτουργιών του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστήμιου». Ετσι ξεκινούσε η ανακοίνωση της ΠΟΣΔΕΠ, που εκδόθηκε την Τρίτη, μέρα που ήταν ξεκάθαρο (αποτυπωμένο ακόμα και στις τηλεοπτικές κάμερες) ότι τίποτα απ’ αυτά δεν ίσχυε. Οχι μόνο τσάτσοι του κεφάλαιου, αλλά και κοινοί ρουφιάνοι…
