Στη 19η μέρα της μπαίνει σήμερα η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών και πλέον μας χρειάζονται, χρειάζονται την αλληλεγγύη μας περισσότερο από τις πρώτες μέρες. Οι απειλές, ανοιχτές και καλυμμένες, εκ μέρους της κυβέρνησης είναι συνεχείς και ο κίνδυνος καταστολής, προκειμένου να σταματήσει η απεργία πείνας είναι υπαρκτός. Για μας, από τις μέρες της Νομικής ακόμη, ήταν φανερό ότι στόχος ήταν η απεργία πείνας και όχι το άσυλο, κι αυτό φαίνεται τώρα πιο καθαρά.
Η γραμμή της κυβέρνησης περνά μέσα από τα ΜΜΕ, τα οποία ανακινούν συνεχώς το θέμα της υποτιθέμενης 15ήμερης προθεσμίας που υπάρχει για το κτίριο της Πατησίων. Ομως, αυτή η προθεσμία είναι ένα εφεύρημα. Οσο ακόμα γίνονταν οι διαπραγματεύσεις για την έξοδο από τη Νομική, ο ιδιοκτήτης του κτιρίου διεμήνυε στους απεργούς, μέσω του γνωστού δημοσκόπου Ηλία Νικολακόπουλου, ότι το 15ήμερο λέγεται έτσι και μπορεί να γίνει και 30ήμερο. Ας προσέξει, λοιπόν, καλά ο ιδιοκτήτης της «Υπατίας» Ντίνος Ρουτζούνης. Επαιξε μια φορά το παιχνίδι της κυβέρνησης, προκειμένου να τη βοηθήσει να βγάλει τους απεργούς πείνας από τη Νομική, μην το παίξει και δεύτερη, γιατί θα καταστεί το πιο αποκρουστικό πρόσωπο στην Ελλάδα και το κτίριό του ένα μέρος σαν το σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι μετανάστες δεν έκαναν καμιά κατάληψη στο κτίριο του Ρουτζούνη. Μεταφέρθηκαν εκεί με το πιστόλι στον κρόταφο, μετά από παιχνίδι στο οποίο έπαιξαν και ο Ρουτζούνης και ο Νικολακόπουλος και ο πρύτανης Πελεγρίνης. Μολονότι το κτίριο δεν τους διατέθηκε ολόκληρο, μολονότι οι μισοί αναγκάστηκαν να μένουν στις σκηνές, μέσα στο κρύο, τη βροχή και τη λάσπη, το κτίριό του το σεβάστηκαν απόλυτα. Ας σεβαστεί κι αυτός τον αγώνα τους κι ας μη διανοηθεί να παίξει το νέο παιχνίδι της κυβέρνησης. Στο κάτω-κάτω, αυτός και το κτίριό του κερδίζουν σε θετική φήμη αυτό το διάστημα. Κι αυτό, όπως ο ίδιος ως μπίζνεσμαν γνωρίζει καλύτερα από εμάς, αποτελεί επένδυση για τον ίδιο.
Οι μετανάστες απεργοί πείνας διακήρυξαν, από την περασμένη Τρίτη ήδη, ότι δεν έχουν να πάνε πουθενά και να σταματήσουν όλοι να ανακινούν συνεχώς θέμα κτιρίου, σκορπώντας σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Την ίδια μέρα, διακήρυξαν ότι σκληραίνουν την απεργία πείνας, κόβοντας το τσάι. Η απεργία πείνας συνεχίζεται από το πρωί της Τετάρτης (16η μέρα) μόνο με νερό, αλάτι και μια κουταλιά ζάχαρη την ημέρα.
Οπως ανακοίνωσε την Πέμπτη η ομάδα των γιατρών που τους παρακολουθεί, υπάρχει απώλεια βάρους, αλλά ακόμη δεν έχουν παρουσιαστεί σοβαρά προβλήματα υγείας (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για νέα παιδιά και αρκούντως σκληραγωγημένα από τις κακουχίες της ζωής). Εχουν παρατηρηθεί αρκετά λιποθυμικά επεισόδια (ένας απεργός πείνας σωριάστηκε στο έδαφος λίγο μετά το τέλος της συνέντευξης Τύπου την Τρίτη και ενώ δεν είχαν φύγει όλοι οι δημοσιογράφοι από το χώρο), ενώ το βράδυ της Πέμπτης οι γιατροί έδωσαν εντολή να μεταφερθεί με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ ένας άλλος απεργός που λιποθύμισε και παρέμεινε σε βυθιότητα για μια ώρα. Του έγιναν οι απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις, φυσικά ξεκαθαρίστηκε ότι δεν υπάρχει περίπτωση υποχρεωτικής σίτισης και επέστρεψε στο κτίριο της Ηπείρου για να συνεχίσει την απεργία πείνας μαζί με τους συντρόφους του.
Επιστρέφοντας στην τακτική της κυβέρνησης, τονίζουμε ότι μετά τις διαδοχικές αποτυχίες να σταματήσει την απεργία πείνας (εκδίωξη από τη Νομική, δημιουργία ασφυκτικών συνθηκών διαβίωσης στην Ηπείρου, συνεχή απειλητικά μηνύματα του Ραγκού-ση και του γενικού γραμματέα Ανδρέα Τάκη), το μόνο που της απομένει είναι να επιχειρήσει εκδίωξη και από την Ηπείρου, με τη συνεργασία βέβαια του Ρουτζούνη. Γι’ αυτό και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης έχει κάνει ανοιχτό κάλεσμα για μαζική περιφρούρηση του κτιρίου το Σαββατοκύριακο, που υποτίθεται ότι εκπνέει η προθεσμία (η οποία ποτέ δεν τέθηκε και δεν θα μπορούσε να τεθεί, γιατί απεργία πείνας με προθεσμία δεν μπορεί να υπάρξει). Από τώρα και πέρα, όλες οι μέρες είναι κρίσιμες και κάθε μέρα πρέπει να υπάρχει όσο γίνεται πιο μαζική περιφρούρηση.
Στο μεταξύ, όπως φαίνεται και από τις συνεχείς δημόσιες δράσεις της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και τα μηνύματα που αυτές φέρνουν, το κοινωνικό κλίμα γίνεται ολοένα και πιο ευνοϊκό για τους απεργούς πείνας. Αντανάκλαση αυτού του ευνοϊκού κοινωνικού κλίματος είναι και το πολιτικό κλίμα. Αστικές δυνάμεις, όπως για παράδειγμα ο Περισσός, αλλά και τμήματα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, αναγκάζονται να κάνουν θεαματικές κωλοτούμπες και να εκφράσουν (υποκριτικά, φυσικά) τη συμπαράστασή τους στους απεργούς πείνας, ακόμα και με επισκέψεις στο κτίριο της Ηπείρου, αφού πρώτα έχουν ειδοποιήσει τα κανάλια, βέβαια).
Η κυβέρνηση, φυσικά, δεν θέλει να νικήσει αυτή η απεργία πείνας. Οχι μόνο για το μεταναστευτικό, αλλά γενικότερα για τους κοινωνικούς αγώνες που αναπτύσσονται στη χώρα μας. Πρέπει, όμως, να συνειδητοποιήσει ότι οι επιλογές που έχει είναι δύο. ‘Η θα ικανοποιήσει τα αιτήματα των απεργών πείνας ή θα μετρήσει νεκρούς. Ας αφήσει τα βρόμικα παιχνίδια και την κάλπικη «κινητικότητα» με εξαγγελίες για επιμέρους αιτήματα (που κι αυτά νίκες της επεργίας πείνας είναι).
