«Καταλήξαμε σήμερα σ’ ένα σύγχρονο Σύμφωνο εργασιακής ειρήνης και κοινωνικής συνοχής». Οι πρώτες λέξεις του προέδρου του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλου, αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), έδωσαν με το χαρακτηριστικότερο τρόπο το στίγμα της νέας ξεπουληματικής συμφωνίας, που έσπευσε να κλείσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Ο επικεφαλής του συνδικάτου των καπιταλιστών είχε κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Οχι μόνο γιατί υπέγραψε μια ακόμη διετή σύμβαση, με περιεχόμενο απόλυτα συμβατό με τις επιδιώξεις της τάξης του, αλλά και γιατί αυτή η αισχρή σύμβαση υπογράφηκε σε μια συμβολική στιγμή. Με την εργατική τάξη να έχει στην πλάτη της ένα ακόμη αντιασφαλιστικό νόμο και να ψάχνει να βρει τι έφταιξε και δεν κατάφερε κι αυτή τη φορά, παρά τις απεργιακές της αντιστάσεις, να αποκρούσει την επίθεση. Γι’ αυτό και δε δίστασε να δώσει ευρύτερο χαρακτήρα στην υπογραφή της σύμβασης, παρουσιάζοντάς την σαν σύμβαση υποταγής των εργαζόμενων στις επιθετικές απαιτήσεις του κεφάλαιου, σε μια περίοδο που η κρίση σφίγγει τον καπιταλισμό διεθνώς και μέλημα εκείνων που διαχειρίζονται τα συμφέροντά του είναι να φορτώσουν όλα τα βάρη στις πλάτες των εργαζόμενων.
Μούγκα ο Παναγόπουλος μπροστά στην ιταμή πρόκληση του προέδρου των βιομηχάνων. Τον επιβεβαίωσε πλήρως. Είχε μάλιστα το θράσος ο εργατοπατέρας να δηλώσει ότι «οι διαπραγματεύσεις ήταν και δύσκολες και το αποτέλεσμά τους κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό», διότι «διεξήχθηκαν αφενός σ΄ένα φορτισμένο κοινωνικό περιβάλλον λόγω της επίθεσης της κυβέρνησης στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα και αφετέρου σε μια οικονομική κατάσταση η οποία επιδεινώνεται συνεχώς»!
Ποιο ήταν το σημαντικό αποτέλεσμα; 1 ευρώ αύξηση στο μεροκάματο! Με θράσος χιλίων πιθήκων ο Παναγόπουλος δήλωσε, ότι «δίνονται αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, ενσωματώνεται ένα μέρος της παραγωγικότητας της εργασίας στις αμοιβές μας». Ακολουθώντας δε τη λογική «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι το λαδόξυδο», εξέδωσε αμέσως μετά Δελτίο Τύπου, στο οποίο αναφέρεται ότι συμφωνήθηκε «αθροιστικά συνολική αύξηση 12,42%». Η αλητεία τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Αυτή τη φορά δεν περιορίστηκαν μόνο στο άθροισμα των ποσοστών (που είναι 11,95%), αλλά έκαναν και ποσοστιαία αύξηση του κάθε ποσοστού, λες και αφορά ολόκληρο το χρόνο!
Η σύμβαση είναι και πάλι διετής και προβλέπει αυξήσεις:
– 3,45% από 1/1/2008
– 3% από 1/9/2008
– 5,5% από 1/5/2009.
Οι αυξήσεις αυτές σημαίνουν μέση αύξηση 4,56% για το 2008 (υπολογισμός σε 14μηνη βάση, δηλαδή συμπεριλαμβάνοντας δώρα και επίδομα άδειας) και 3,73% για το 2009. Αν πάρουμε ολόκληρη τη διετία, έχουμε μέση αύξηση (πάντα σε 14μηνη βάση) 8,46%.
Αυτή τη στιγμή ο επίσημος (επαρκώς «μαϊμουδισμένος», που δεν ανταποκρίνεται στο καταναλωτικό πρότυπο της εργατικής οικογένειας, αλλά σ’ ένα μέσο καταναλωτικό πρότυπο με μεγάλη δόση αυθαιρεσίας) δείκτης τιμών καταναλωτή «τρέχει» με ρυθμό 4,4% (στοιχεία ΕΣΥΕ για το Φλεβάρη του 2008). Υπογράφουν σύμβαση για αύξηση 3,45% (δηλαδή, ο εργαζόμενος ήδη χάνει σε σχέση με τον επίσημο τιμάριθμο 1%) κι έχουν το θράσος να δηλώνουν ότι καλύπτουν τον τιμάριθμο κι ένα τμήμα από την αύξηση της παραγωγικότητας.
Ομως, μεγαλύτερη σημασία έχει η τάση του τιμάριθμου. Με 3,9% «έτρεχε» το Γενάρη, με 4,4% το Φλεβάρη. Δείχνει, δηλαδή, μια τάση γρήγορης αύξησης, ενώ πέρυσι το ίδιο δίμηνο «έτρεχε» σταθερά με 2,7%. Ολοι γνωρίζουμε πως ο διεθνής καπιταλισμός έχει μπει σε κρίση. Ο καλπασμός των τιμών των καυσίμων και τα παιχνίδια με τη νομισματική πολιτική οδηγούν σε έξαρση του πληθωρισμού, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Απ’ αυτή την άποψη, πιο σημαντικό είναι ότι έσπευσαν από τώρα να αλυσοδέσουν τους εργαζόμενους και για το 2009, με μέση αύξηση για όλη τη χρονιά 3,73%! Χωρίς καν την πρόβλεψη ενός διορθωτικού ποσού την 1/1/2009, για τις απώλειες που σίγουρα θα προκύψουν το 2008.
Εχει σημασία να υπενθυμίσουμε τι ζητούσε η ΓΣΕΕ, όταν ξεκίνησε η διαπραγμάτευση: «Καταβολή εφάπαξ από 1-1-2008 του ποσοστού της προβλεπόμενης αύξησης του δείκτη τιμών καταναλωτή. Πρόσθετη αύξηση με βάση την προβλεπόμενη αύξηση της παραγωγικότητας το 2008. Πρόσθετη αύξηση για τη σταδιακή σύγκλιση της αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα με την ΕΕ των 15.4. Διορθωτικό ποσοστό για την κάλυψη απωλειών εισοδήματος λόγω αύξησης της τιμής του πετρελαίου και πρόβλεψη ρήτρας για οποιοδήποτε γεγονός, το οποίο θα επηρεάσει τις βασικές παραδοχές επί των οποίων έγινε η διαπραγμάτευση (π.χ. πληθωρισμός, παραγωγικότητα κ.α.)»!!!!
Ολ’ αυτά έγιναν γαργάρα για μια ακόμη φορά. Γι’ αυτό και ο ΣΕΒ δεν έδειξε καμιά ανησυχία σε όλα τα στάδια των διαπραγματεύσεων. Αν δεν είχε μεσολαβήσει το Ασφαλιστικό, θα το είχαν λήξει σε τρεις και όχι σε τέσσερις συναντήσεις. Αλλωστε, στην τρίτη συνάντηση (6 Μάρτη) ο ΣΕΒ πρότεινε: 3% από 1/1/2008, 3% από 1/9/2008 και 4.5% από 1/5/2009. Τσοντάρισε κάποια ψιλά στο πρώτο και το τρίτο νούμερο και το «ντιλ» κλείστηκε, όπως είχε διαφανεί από τότε. «Προχωράμε ομαλά, προχωράμε καλά», δήλωνε τότε με νόημα ο πρόεδρος του ΣΕΒ.
Η ημέρα υπογραφής της νέας ΕΓΣΣΕ δεν επιλέχτηκε τυχαία. Αμέσως μετά τη λήξη των άσφαιρων απεργιών για το Ασφαλιστικό και το πέρασμα στη… συλλογή υπογραφών για να στηριχτούν οι κοινοβουλευτικές πιρουέτες της αντιπολίτευσης, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία υπέγραψε μια ακόμη επαίσχυντη σύμβαση, για να στείλει το μήνυμα πως εξακολουθεί να αποτελεί μια δύναμη στήριξης του συστήματος, ένας θεσμός που ξέρει τα όρια και τους κανόνες του παιχνιδιού. Σχεδόν απαρατήρητη πέρασε μια άλλη συμφωνία, στο λεγόμενο θεσμικό σκέλος. Το σημείωσε με έμφαση ο πρόεδρος του ΣΕΒ, παρουσία του προέδρου της ΓΣΕΕ: «Θέσαμε τα θεμέλια για μία νέα δημιουργική φάση στις εργασιακές σχέσεις. Πράγματι, πέρα από τη συμφωνία για πραγματικές αυξήσεις στους εργαζόμενους, καθώς και για μια σειρά από άλλα θέματα που προσδίδουν πιο ανθρώπινο πρόσωπο στην αγορά εργασίας, επιτύχαμε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: τη θεσμοθέτηση του μόνιμου Βήματος Διαλόγου και Συνεργασίας των δυνάμεων εργασίας. Ενός Βήματος που θα αποτελεί τη βάση για τη μόνιμη πρωτοβουλία των κοινωνικών εταίρων σε όλα τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα». Ο ΣΕΒ απέκτησε όργανο για να προβάλλει τις ιταμές του αξιώσεις.
