Τι έκανε ο Παπαθανασίου στις Βρυξέλλες; Θα μας βάλλουν σε επιτήρηση; Τι είπε ο Αλμούνια; Πώς θα μειωθεί το έλλειμμα; Θα κόψουν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων; 0% θα είναι η αύξηση στο δημόσιο; Θα κρατήσει η κρίση και το 2010; Αυτές και πολλές άλλες χειροβομβίδες κρότου και λάμψης εξαπολύουν, με αγωνία δήθεν, εναντίον μας οι χρυσοπληρωμένοι «εργαζόμενοι» των ΜΜΕ. Είναι οι ίδιοι που έβριζαν τη νεολαία το Δεκέμβρη και έδιναν συγχαρητήρια στην κοινοβουλευτική αριστερά για τη στάση της. Είναι οι ίδιοι που επιτίθενται με μανία – όταν δεν αποσιωπούν γεγονότα και αγώνες – σε όσους διεκδικούν με πείσμα το δίκιο τους. Είναι η βιτρίνα και το μακρύ χέρι του κεφάλαιου. Για λογαριασμό του και για λογαριασμό της τσέπης τους βέβαια, εξαπολύουν καθημερινά μια χωρίς όρια ιδεολογική τρομοκρατία. Για να δημιουργήσουν μια παραλυτική ψυχολογία σε μας τους εργαζόμενους. Για να επιτευχθεί ο νέος στόχος του κεφάλαιου. Να βγει δηλαδή το κεφάλαιο κερδισμένο από την αντιμετώπιση της κρίσης που το ίδιο δημιούργησε. Να πλήξει καίρια τις εργασιακές σχέσεις, να αφαιρέσει όσες παραπάνω πενταροδεκάρες παίρνουνε, οι όποιες «προνομιούχες» κατηγορίες εργαζόμενων.
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση δεν υπάρχει όχι δρόμος αλλά ούτε μονοπάτι να τη σκαπουλάρουμε. Οι διέξοδοι των προσωπικών επιλογών κλείνουν ερμητικά. Μόνο ο δρόμος του αγώνα έμεινε, κανένας άλλος. Και τι ειρωνεία για το κεφάλαιο και τους υπαλλήλους του. Πάνω στην απληστία τους, κόβοντας κάθε ατομική διέξοδο, αφήνουν ανοιχτή μόνο τη διέξοδο που και οι ίδιοι ξέρουν πολύ καλά, ότι είναι η μόνη ρεαλιστική και ελπιδοφόρα για τους εργαζόμενους. Είναι η μόνη που μπορεί να τους κάνει να χάσουν τον ύπνο τους. Γι’ αυτό έχουν εξαπολύσει αυτή την ιδεολογική τρομοκρατία της παραλυτικής ψυχολογίας.
Για να μην είμαστε άδικοι όμως δεν είμαστε μόνο εμείς που μιλάμε για αγώνες. Και η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ και η Ομοσπονδία για αγώνες μιλάνε. Και εννοούν τις 24ωρες εθιμοτυπικές που κάνουν για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια, για να έχουν την δυνατότητα να περιδιαβαίνουν στα σαλόνια της πλουτοκρατίας. Και στο σύλλογο το δικό μας για αγώνες μιλάνε. Για ταξικούς μάλιστα. Ξεφτιλίζοντας έτσι – με «ταξικό» τρόπο – την έννοια του αγώνα και ταυτίζοντάς τον με τη διάλυση, την απραξία, για να μη πούμε τίποτα χειρότερο. Και έτσι, στο Δήμο Καλλιθέας, υπό τη διοίκηση του σοσιαλισμού και υπό την «αγωνιστικότητα» του «ταξικού» συνδικαλισμού, εφαρμόζονται μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο οι κατευθύνσεις του κεφάλαιου.
Ας δούμε αναλυτικά τι γίνεται κάτω από την σκέπη μιας «σοσιαλιστικής» διοίκησης και ενός «ταξικού» συλλόγου:
♦ Επεκτείνονται συνεχώς οι ελαστικές σχέσεις εργασίας μέσω των συμβάσεων έργου, των προγραμμάτων stage, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Αυτή τη στιγμή μάλιστα που έχουμε πολύ λίγους συνάδελφους ορισμένου χρόνου, υπολογίζουμε ότι είναι πάνω από 170 οι συνάδελφοι με συμβάσεις έργου και stage. Γύρω στους 70 στον αθλητικό οργανισμό, γύρω στους 40 στους παιδικούς σταθμούς και οι υπόλοιποι κυρίως στο Δήμο και στις Δημοτικές Επιχειρήσεις (περίπου 50 συμβάσεις έργου και περίπου 20 stage). Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των συναδέλφων πληρώνονται με τα μισά λεφτά, από αυτά που θα παίρνανε αν ήταν μόνιμοι ή αορίστου χρόνου. Δεν έχουν ασφάλεια (stage) ή αυτοασφαλίζονται στο ΤΕΒΕ (μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών). Η συντριπτική πλειοψηφία επίσης καλύπτει τις λεγόμενες πάγιες και διαρκείς θέσεις. Θα έπρεπε δηλαδή σύμφωνα με τον νόμο να έχουν σταθερή και όχι εποχιακή εργασία. Την ίδια στιγμή πάρα πολλές οργανικές θέσεις εργασίας μένουν κενές και η διοίκηση δεν δείχνει καμιά προθυμία να τις καλύψει. Στους παιδικούς σταθμούς, πέρα από το ότι αρνείται να ζητήσει την κάλυψη των οργανικών θέσεων, προβλέπει στο νέο οργανισμό συμβάσεις ορισμένου χρόνου!!!!
♦ Η πολιτική της διοίκησης να μη καλύπτει τις κενές οργανικές θέσεις των οργανισμών, η «αδυναμία» της να διεκδικήσει τους πόρους που της οφείλει η κεντρική εξουσία, η πολιτική της να χαρίζεται και να τα έχει καλά με τους «έχοντες» στην Καλλιθέα, την ωθεί να μας ζορίζει όλο και περισσότερο για να βγει η δουλειά. Στην καθαριότητα, που η έλλειψη προσωπικού είναι αυξανόμενο φαινόμενο, έχουμε πολύ συχνά διπλοβάρδιες αλλά και έντονη φημολογία για νέο μεγάλωμα των «τομέων».
♦ Στις δημοτικές επιχειρήσεις τα ίδια και χειρότερα. Οχι μόνο δεν έχουμε καμιά πρόοδο στην ένταξη του προσωπικού στους οργανισμούς του δήμου – με ποια πίεση να έχουμε άλλωστε; – αλλά έχουμε συνεχώς προβλήματα. Σοβαρές καθυστερήσεις στην πληρωμή, απλήρωτοι για πολύ καιρό εργαζόμενοι – από 1/1/2009 – στα προγράμματα, με αποτέλεσμα τη συνεχή αγωνία και ανασφάλεια. Οι δεσμεύσεις και οι υποσχέσεις της διοίκησης ότι από τον Σεπτέμβρη και μετά θα πληρώνει με την συλλογική σύμβαση εργασίας παραμένουν υποσχέσεις. Ή δεν παραμένουν;
♦ Κατά τα άλλα τα γνωστά. Οι αορίστου χρόνου ακόμη να πάρουν τα αναδρομικά του 2008 από τη ΣΣΕ. Μόνιμοι και αορίστου χρόνου ακόμα να πάρουν τα αναδρομικά από τα έξοδα κίνησης και το γάλα του 2008. Η διαδικασία ένταξης στα ΒΑΕ καρκινοβατεί. Προβλήματα, παντού προβλήματα.
Εμείς επιμένουμε: Είναι η ώρα να ανασκουμπωθούμε. Είμαστε στο και είκοσι. Δεν είμαστε ούτε στο παρά πέντε, ούτε καν στο και πέντε. Να ανασκουμπωθούμε και να διεκδικήσουμε:
♦ Πρόσληψη μόνιμου προσωπικού σε όλες τις υπηρεσίες του Δήμου. (Κάλυψη των πολλών κενών οργανικών θέσεων με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και εκσυγχρονισμός των οργανισμών). Αμεση πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στους παιδικούς σταθμούς, την καθαριότητα, τους κήπους και τα συνεργεία. Μονιμοποίηση όλων των συναδέλφων με ελαστικές σχέσεις εργασίας – συμβασιούχοι, συμβάσεις έργου (μπλοκάκια), stage – γιατί καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Να πληρώνονται όλοι στο ύψος των συμβάσεων της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Να ασφαλίζονται όλοι υποχρεωτικά στο ΙΚΑ.
♦ Να ξεκινήσει η διαδικασία για την ένταξη όλων των συνάδελφων από τις δημοτικές επιχειρήσεις στους οργανισμούς του δήμου. Να πληρώνονται με τις συλλογικές συμβάσεις της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Να ισχύσει η δέσμευση της διοίκησης για να πληρώνονται με αυτόν τον τρόπο από τον Σεπτέμβρη του 2008. Να δοθεί αναδρομικά η συγκεκριμένη αύξηση που πάρθηκε με σημαντική κινητοποίηση των εργαζόμενων.
