Στις μέρες μας το να είσαι ΜΚΟ είναι μια πολύ… προσοδοφόρα ιδιότητα. Υπάρχει ευρύ πεδίο δραστηριότητας (δεδομένου ότι τα πάντα διαλύονται), υπάρχει πάντα το προφίλ του εθελοντισμού που ενισχύεται με αποτέλεσμα να υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη στρατιά από επιστημονικό και μη προσωπικό που θέλει να μπει στο χώρο (πλην των ήδη υφιστάμενων ανέργων), υπάρχει και το προσφυγικό που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε έξαρση και άλλα πολλά.
Με το αστικό κράτος να ισοπεδώνει σιγά σιγά κεκτημένα και παροχές που είχαν κατακτηθεί με λαϊκούς αγώνες χρόνια πριν, δημιουργήθηκε ένα τεράστιο κενό (κενό «παροχών») που ήρθαν να καλύψουν πρόθυμα, με το αγγελικό πρόσωπό τους, οι οργανώσεις αυτές. Οι όλως κυβερνητικές και διόλου μη κερδοσκοπικές. Πώς; Με το ένα χέρι δίνουν κάτι ψίχουλα και με το άλλο σου παίρνουν και το παξιμάδι που είχες στην τσέπη σου.
Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «μάσα με χρυσά κουτάλια» που γίνεται με αφορμή τα κύματα προσφύγων που φτάνουν στη χώρα μας. Οι ΜΚΟ μπήκαν ως «εργολάβοι» στο χορό, διορισμένοι επί της ουσίας από τις κυβερνήσεις και έγιναν διαχειριστές της προσφυγικής κρίσης για λογαριασμό του αστικού κράτους. Κάτι σαν την κολυμπήθρα του Σιλωάμ.
Ως εργολάβοι ζήτησαν και το κατιτίς τους. Οχι για να κάνουν καλύτερο το έργο τους. Απλώς για να… βγάλουν περισσότερα. Γιατί λειτουργούν κι αυτοί ως κοινοί καπιταλιστές, ως επιχειρηματίες. Πού θα πρέπει να στοχεύσουν για να αυξήσουν τα κέρδη τους; Στον εργαζόμενο. Εκμεταλλευόμενες λοιπόν τη γενικότερη διάλυση που υπάρχει στην κοινωνική πολιτική και την «ευελιξία» των εργασιακών σχέσεων που πλέον έχει θεσμοθετηθεί, χτυπούν με τη σειρά τους βασικά και κατοχυρωμένα εργατικά δικαιώματα. Και τα χτυπούν αλύπητα.
Πιο πρόσφατη περίπτωση της σκληρής αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται από τις ΜΚΟ, αποτελεί εργαζόμενη που δούλευε υπό το καθεστώς των διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου και παράλληλα έμεινε έγκυος. Η εργοδοσία της ΜΚΟ της έδωσε «χαριστικά» τέσσερις μήνες άδεια αλλά όταν επέστρεψε στη δουλειά το πόστο της… δεν υπήρχε. Της είπαν ότι δεν μπορούσαν να την επαναπροσλάβουν!
Η συγκεκριμένη, αναγκάστηκε να καταφύγει στα δικαστήρια προκειμένου να βρει το δίκιο της. Η αγωγή της εκδικάστηκε την 1η Μάρτη και εκεί φάνηκε για ακόμα μια φορά η αλητεία των οργανώσεων αυτών. Ενώ η ίδια και συνάδελφοί της ισχυρίζονταν (και δικαίως) ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που καλύπτουν πάγιες κι διαρκείς ανάγκες, ότι ήταν εντελώς παράνομη η απόλυση μετά την επιστροφή της από τη γέννα η οποία επενδύθηκε με γελοίες αιτιολογίες, εμφανίστηκαν στελέχη της εν λόγω ΜΚΟ που με περίσσιο θράσος κατέθεσαν ότι ούτε σταθερή εργασιακή σχέση υπάρχει, ούτε δύναται η ΜΚΟ να καλύψει τέτοιου είδους αιτήματα κ.ο.κ.
Δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα με τέτοιες συμπεριφορές. Αλλά τουλάχιστον ας μη νομίζουν οι εκάστοτε μηκυάρχες ότι μπορούν να εξαπατούν και ότι βάζοντας μπροστά το εμπόριο «ανθρωπισμού» που κάνουν θα διατηρήσουν το «αγγελικό» τους πρόσωπο. Κι αυτοί καταπατούν δικαιώματα, κι αυτοί ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους, κι αυτοί επωφελούνται από τη σκληρή αντεργατική πολιτική που εφαρμόζεται.
