Κάποια στιγμή θα το βλέπαμε κι αυτό. «Απεργία» που την κηρύσσουν από κοινού η ΓΣΕΕ, ο ΣΕΒ και τα υπόλοιπα συνδικάτα των καπιταλιστών (συμμετοχή έσπευσε ν' αποφασίσει στις αρχές της εβδομάδας και η ΑΔΕΔΥ). Οι παλιοί «κοινωνικοί εταίροι», η ΓΣΕΕ και οι καπιταλιστές όλων των κλάδων και των βαθμίδων, παρέα με διάφορους αστικούς θεσμικούς φορείς (ΤΕΕ, ΔΣΑ, ΠΙΣ) συγκρότησαν την «Κοινωνική Συμμαχία» και όρισαν την 30ή Μάη ως «πανεθνική ημέρα δράσης», με τη ΓΣΕΕ να αποφασίζει και 24ωρη απεργία!
«Ολοι μαζί, θέτουμε την πατρίδα μας στην πρώτη γραμμή με σκοπό την “παλινόρθωση” της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας», διακηρύσσει ο εσμός των «κοινωνικών εταίρων». Και βέβαια, τα αιτήματα των καπιταλιστών καταλαμβάνουν την πρώτη θέση: «επιχειρηματικότητα, ανάπτυξη, εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, φορολογικά κίνητρα» κτλ. Επιχειρείται έτσι η πλήρης αντιστροφή της ίδιας της έννοιας της απεργίας, ακόμα και στην οικονομίστικη-ρεφορμιστική μορφή της.
Η απεργία έχει καθαρά ταξικό χαρακτήρα, ακόμα και στην πιο απλή μορφή της. Είναι αγώνας για κάποια εργατικά δικαιώματα (μισθός, ωράριο, εργασιακές συνθήκες, κοινωνική ασφάλιση κτλ.), είτε ενάντια σε έναν καπιταλιστή εργοδότη, είτε ενάντια στους καπιταλιστές εργοδότες ενός κλάδου, είτε ενάντια στην αστική τάξη ως σύνολο, είτε ενάντια στο αστικό κράτος που παριστάνει το ταξικά ουδέτερο, όμως είναι αυτό που υπερασπίζεται τα συλλογικά συμφέροντα του κεφαλαίου, χρησιμοποιώντας τη νομοθετική του εξουσία ή τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς (δικαστικούς και αστυνομικούς). Ερχεται τώρα η πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και μας λέει ότι δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές τάξεις, αλλά υπάρχουν τάξεις που οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά για το… κοινό καλό, που το ονομάζουν «εθνικό συμφέρον», «ανάπτυξη» κτλ. Σ' αυτή την «απεργία» εμφανίζεται ο «εθνικός κορμός» απέναντι σε έναν… αόρατο εχθρό. Μπαίνουμε έτσι σ' έναν κύκλο εξαφάνισης της ίδιας της ταξικής πάλης ακόμα και στο στοιχειώδες, το οικονομικό επίπεδο. Στη θέση των ανταγωνιστικών τάξεων μπαίνουν οι συνεργαζόμενες -στο πλαίσιο του «εθνικού κορμού»- τάξεις.
Καμιά συμμετοχή σ' αυτό το αίσχος της πουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Καμιά κουτοπόνηρη σκέψη για συμμετοχή με «χωριστό πλαίσιο», όπως ακούγεται από κάποιες πλευρές. Αυτό είναι το λιγότερο που οφείλουν να κάνουν οι ταξικοί εργάτες και εργαζόμενοι. Από κει και πέρα, μας δίνεται μια ακόμα ευκαιρία να μιλήσουμε για το αστικοποιημένο (και όχι απλώς γραφειοκρατικό) συνδικαλιστικό σύστημα και για την ανάγκη να αρχίσει να οικοδομείται μια νέα ταξική συλλογικότητα, σε πλήρη ρήξη με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Μια ταξική συλλογικότητα που θα επιτρέψει στις ρίζες του εργατικού συνδικαλισμού, αλλά και στις συνωμοτικές διαδικασίες οργάνωσης, που καθίστανται εκ των ων ουκ άνευ.
