«Συμφωνήσαμε σε κάποια πράγματα που αφορούν κώδικες, κανόνες και συμπεριφορές και που πρέπει ως μήνυμα να εκπέμψουμε σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία».
Γ. Παναγόπουλος (ΓΣΕΕ)
«Απέναντι στη σημερινή πρωτοφανή κρίση δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε κοινωνικοί ανταγωνιστές. Πρέπει να λειτουργήσουμε όχι απλώς ως κοινωνικοί εταίροι αλλά ως κοινωνικοί συνεταίροι. Οφείλουμε και μπορούμε να διατυπώσουμε κοινές θέσεις, να αναλάβουμε κοινές πρωτοβουλίες, να επιβάλουμε από κοινού ολοκληρωμένα μέτρα για την έξοδο από την κρίση με το μικρότερο δυνατό κόστος… Νομίζω σήμερα, βρήκαμε πολλά σημεία σύγκλισης και κανένα σημείο ουσιαστικής διαφωνίας».
Δ. Δασκαλόπουλος (ΣΕΒ)
Ακόμη και σε επίπεδο διατυπώσεων Παναγόπουλος και Δασκαλόπουλος, ΓΣΕΕ και ΣΕΒ εμφανίστηκαν στο ίδιο μήκος κύματος μετά τη συνάντηση της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ και τις άλλες καπιταλιστικές οργανώσεις το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης. Εξέπεμψαν τον ίδιο συμβολισμό, το ίδιο μήνυμα: όλοι μαζί, εργαζόμενοι και εργοδότες, εργάτες και καπιταλιστές, θα δώσουμε τη μάχη ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και πρώτα-πρώτα ενάντια στην ανεργία.
Και μόνο ο συμβολισμός λέει πολλά, για να μην πούμε ότι τα λέει όλα. Διότι όταν αυτοί που δημιουργούν την κρίση, οι καπιταλιστές, εμφανίζονται στο ίδιο μετερίζι με τα θύματά της, τους εργαζόμενους, νικητές είναι οι πρώτοι. Οχι μόνο γιατί παίρνουν συγχωροχάρτι για το σύστημά τους, αλλά και γιατί εξασφαλίζουν ένα κλίμα αποδοχής της ανεργίας ως «αναγκαίου κακού», το οποίο και οι ίδιοι δεν το θέλουν, αλλά δε μπορούν να κάνουν κι αλλιώς. Αν σε συνθήκες σχετικά ομαλής καπιταλιστικής ανόδου οι εργαζόμενοι πρέπει να διαχωρίζονται εντελώς από τους καπιταλιστές, μπας και καταφέρουν να κερδίσουν κάτι σε επίπεδο μισθών και εργασιακών σχέσεων, σε συνθήκες κρίσης κάθε σκέψη για συναντίληψη και κοινή πορεία είναι έγκλημα. Σε συνθήκες κρίσης προέχει, καταρχάς, η ταξική άμυνα απέναντι στις απολύσεις και την αύξηση της ανεργίας και στη συνέχεια ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό ως σύστημα. Αγώνας τάξη προς τάξη. Και όχι συμφωνίες «κοινωνικού εταιρισμού», που υπονομεύουν ακόμη και τη στοιχειώδη άμυνα.
Ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ βγήκε από τη σύσκεψη και παρουσίασε ως μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι αποδοκιμάστηκε η πρόταση Μίχαλου «για τη λεγόμενη μερική ανεργία». Μάλιστα, φρόντισε να τονίσει την ιδιότητα του Μίχαλου όχι ως βιομήχανου, αλλά ως τέως γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομίας (στην εκπομπή του Πρετεντεράκου ο ίδιος την έπεφτε στον Μίχαλο καταγγέλλοντάς τον όχι ως καπιταλιστή αλλά ως σύμβουλο της κυβέρνησης). Καταδικάστηκε, μήπως, η απόφαση του τελευταίου Ecofin, που έδωσε κατεύθυνση στις επιχειρήσεις για εφαρμογή της εκ περιτροπής εργασίας; Ζητήθηκε, μήπως, η κατάργηση του σχετικού νόμου που έχει ψηφίσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ; Οχι βέβαια.
Ο ΣΕΒ «έδωσε» μια άνευ σημασίας καταγγελία του Μίχαλου (ο οποίος παίζει και προσωπικό παιχνίδι και δεν είναι και τόσο αρεστός στον Δασκαλόπουλο) και πήρε πολλά.
♦ Καταρχάς, έγινε αποδεκτό ως έχει όλο το υπάρχον εργασιακό πλαίσιο, που αφορά τις λεγόμενες ελαστικές μορφές απασχόλησης, την περιβόητη διευθέτηση, την εκ περιτροπής εργασία, την ανασφάλιστη εργασία μέσω των προγραμμάτων stage και τις ομαδικές απολύσεις. Κατόπιν τούτου, ο ΣΕΒ συμφώνησε μεγαλόψυχα διά στόματος Δασκαλόπουλου: «Βασική μας θέση αρχής είναι ότι πρέπει να θωρακίσουμε τα εργασιακά δικαιώματα, στη βάση του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου, το οποίο είναι ισχυρό και επαρκές. Είμαστε αντίθετοι στη νομοθέτηση της όποιας ελαστικοποίησης των υφιστάμενων κανόνων».
♦ Δεύτερο, η ΓΣΕΕ, που πριν μερικές μέρες ζητούσε υποκριτικά από την Πετραλιά την απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων, συμφωνεί πλέον σ’ αυτές: «Ο εργοδότης να μην δικαιούται να προβεί σε ομαδικές απολύσεις, εάν προηγουμένως δεν καταθέσει εναλλακτικές λύσεις και συνοδευτικά κοινωνικά μέτρα για την αποφυγή των απολύσεων και την άμβλυνση των συνεπειών τους (“κοινωνικό σχέδιο”). Το τελευταίο είναι πραγματικά δούλεμα, για να μην πούμε φτύσιμο στους εργαζόμενους. Το καλύτερο σχόλιο επ’ αυτού το έκανε ο πρόεδρος του ΣΕΒ: «Εκείνο που θέλω ακόμη να τονίσω είναι ότι η ανασφάλεια ή και η αγωνία της επιβίωσης δεν κάνει διάκριση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Η μεγάλη μάζα των επιχειρήσεων καλείται στην κρίση αυτή να…τετραγωνίσει τον κύκλο: πρέπει να λειτουργήσει σε συνθήκες μείωσης των πωλήσεων και αύξησης του κόστους, κατά τρόπον ώστε και τη βιωσιμότητα της εταιρίας να εξασφαλίσει και τις θέσεις εργασίας να διαφυλάξει. Στο πλαίσιο αυτό, οι απολύσεις είναι για την επιχείρηση αναγκαστικό μέτρο έσχατης ανάγκης και όχι αβασάνιστη επιλογή».
Εχουμε, λοιπόν, όλοι την ίδια ανασφάλεια και την ίδια αγωνία. Κι όταν ο καπιταλιστής απολύει εργάτες το κάνει με πόνο ψυχής. Γι’ αυτό και ουδείς πρέπει να διαμαρτύρεται γι’ αυτό το…έσχατο μέτρο! Η «πράσινη» συνδικαλιστική γραφειοκρατία δείχνει και πάλι την υπευθυνότητά της έναντι του καπιταλιστικού συστήματος. Ταυτόχρονα, δημιουργεί τα απαραίτητα οχυρωματικά έργα για να τα βρει έτοιμα το ΠΑΣΟΚ όταν έρθει στην εξουσία. Οσο για τους εργαζόμενους, έτσι και φάνε αυτό το παραμύθι θα το πληρώσουν ακριβά. Ενα είναι το σύνθημα που πρέπει να κυριαρχήσει: καμιά θυσία για την πλουτοκρατία και τα κέρδη της.
