Και ξαφνικά η ΟΛΜΕ έγινε υπέρμαχος της απεργίας διάρκειας, με τη μορφή των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων, που προτείνει να αρχίσει την 1η Δεκέμβρη. Η πρόταση της ΟΛΜΕ θα συζητηθεί στις γενικές συνελεύσεις και την τελική απόφαση θα λάβει η Γενική Συνέλευση των Προέδρων των τοπικών ΕΛΜΕ στις 25 του Οκτώβρη. Ανάλογη εισήγηση αναμένεται να διαμορφώσει και το ΔΣ της ΔΟΕ, που θα συνεδριάσει στις 20 του Οκτώβρη.
Επιτέλους! Θα αναφωνήσουν κάποιοι. Οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών ξύπνησαν από το βαρύ λήθαργο (της ΟΛΜΕ ο λήθαργος κράτησε μια δεκαετία!) και ετοιμάζονται να ζωστούν άρματα και παλάσκες για να συγκρουστούν με την κυβερνητική πολιτική της εξαθλίωσης, της ανεργίας, της γενίκευσης των ελαστικών μορφών εργασίας, της «δικτατορίας των εγκυκλίων» και του αυταρχισμού.
Ομως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως παρουσιάζονται και υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να ομολογήσει κανείς την αναγκαιότητα ενός τέτοιου αγώνα. Η κατάσταση στην εκπαίδευση και γενικότερα στην κοινωνία, έχει φθάσει στο απροχώρητο. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών καθηλώθηκαν εδώ και πολλά χρόνια σε κατώτατα επίπεδα, πιασμένοι στην παγίδα του ενιαίου μισθολόγιου-φτωχολόγιου και αρκούν στην ουσία μόνο για την πρώτη εβδομάδα του 15ήμερου. Τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα έχουν υποστεί δυνατά χτυπήματα και απώλειες από τις συνεχείς ασφαληστρικές επιδρομές, ενώ αναμένεται και η ταφόπλακα με το νέο ασφαληστρικό νομοσχέδιο που θα έρθει οσονούπω, προσανατολισμένο σε ανάλογες ρυθμίσεις με αυτές που πέρασαν για τον ιδιωτικό τομέα, συν το βαρύ πυροβολικό της ίδρυσης χωριστού Ταμείου για τους δημόσιους υπάλληλους (έχουμε γράψει γι’ αυτό σε προηγούμενη Κόντρα). Χιλιάδες εκπαιδευτικοί συνωστίζονται στις ουρές της ανεργίας και χιλιάδες άλλοι μετατρέπονται σε σύγχρονους δού-λους, αποτελώντας τους ωρομίσθιους των σχολείων. Οι δαπάνες για την Παιδεία βαίνουν σταθερά μειούμενες και η υλικοτεχνική υποδομή των σχολείων παραμένει φτωχή και άθλια σε πολλές περιπτώσεις. Το σχολείο αναπαράγει με χίλιους τρόπους καθημερινά την ιδεολογία υποταγής στο κεφάλαιο και τα αφεντικά, συνθλίβει τη ζωντάνια της νεολαίας με την αποστήθιση, τις ατέλειωτες εξετάσεις και αξιολογικές κρίσεις, τις πειθαρχικές κυρώσεις, τη βομβαρδίζει με γνώσεις κατακερματισμένες, αναχρονιστικές μιας χρήσης, προάγει τον ανταγωνισμό και παρουσιάζει ως «καινοτόμο δράση» την προχειρότητα, τις αρπαχτές επιτήδειων στελεχών του μηχανισμού της εκπαίδευσης και την εξυπηρέτηση συμφερόντων του ντόπιου και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, ενώ οι επιχειρήσεις και οι εταιρίες έχουν εισβάλει για τα καλά στην εκπαίδευση. Το λύκειο ειδικά έχει κυριολεκτικά υποταχτεί στον εξοντωτικό αγώνα δρόμου για τις πανελλαδικές εξετάσεις και σοβαρά ταξικά εμπόδια στήνουν τείχη για τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, όπως η βάση του 10 και ο «ανώτατος αριθμός εισακτέων». Το τελευταίο διάστημα, οι αυταρχικές εγκύκλιοι δίνουν και παίρνουν, έχουν πυκνώσει και οι διώξεις απέναντι σε εκπαιδευτικούς και η αξιολόγηση εκπαιδευτικών-σχολικών μονάδων βρίσκεται προ των πυλών (χαρακτηριστικές οι εγκύκλιοι για τον «προγραμματισμό του εκπαιδευτικού έργου»). Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, στα χίλια δυο δεινά προστέθηκε το δράμα των νηπιαγωγείων και η προκλητική καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων των νηπιαγωγών. Στη γενικότερη πολιτική σκηνή, την επικαιρότητα μονοπωλούν τα άγρια σκάνδαλα, όπου εμπλέκεται όλος ο θίασος, από την πολιτική εξουσία, το παπαδαριό, το κεφάλαιο, που προκαλούν τους εργαζόμενους, αλλά και η μεγάλη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, την οποία το κεφάλαιο και οι πολιτικοί διαχειριστές του επιχειρούν να τη φορτώσουν στους εργαζόμενους.
Συνεπώς οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε λόγο να απεργήσουν, αν τους απέμεινε μια στάλα αξιοπρέπεια και δε θέλουν να διαιωνίσουν για τον εαυτό τους την εξευτελιστική εικόνα του φτωχού, αδιάφορου εκπαιδευτικού το πρωί και του δραστήριου φροντιστηριά το απόγευμα, που τους επιφυλάσσει (όχι τυχαία) η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας. Ειδικά τώρα, που η κυβέρνηση είναι άσχημα στριμωγμένη στον τοίχο και το λιγότερο που επιθυμεί είναι η εμφάνιση στο προσκήνιο ενός μαχητικού, διεκδικητικού κινήματος εργαζομένων.
Δε μπορεί, όμως, να ισχυριστεί κανείς το ίδιο για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ, που έχουν πλούσιο παρελθόν στα ξεπουλήματα την κρίσιμη στιγμή, όταν η αντιπαράθεση και η σύγκρουση με την κυβέρνηση έχει φτάσει στο ζενίθ (για λόγους αντικειμενικούς και όχι γιατί έχουν ανεβεί οι μορφές πάλης). Που κρατούν με νύχια και δόντια για τον εαυτό τους το διαπραγματευτικό ατού και την απόλυτη διαχείριση της απεργίας, αρνούμενοι να βάλλουν κοινωνούς σ’ αυτά τα επίπεδα τη βάση των εκπαιδευτικών, την οποία στην πραγματικότητα τη βλέπουν ως εχθρό, όταν δεν επικροτεί τις θέσεις και την ταχτική τους. Που παρατείνουν με γραφειοκρατικές διαδικασίες ανούσιων τάχα «ενημερώσεων» ανά την Ελλάδα, τις περιόδους «ειρήνης», διευκολύνοντας τον ταξικό αντίπαλο να περνά την πολιτική του. Που προωθούν αιτήματα, που σε πολλά σημεία «μπάζουν» είτε είναι και σε αντιδραστική κατεύθυνση.
Πώς να μασήσουμε, λοιπόν, το γεγονός ότι η ΠΑΣΚ (η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ, που σε επίπεδο θέσεων δεν διαφοροποιείται από τη ΝΔ και σε μερικά μάλιστα σημεία είναι και πιο «προχωρημένη» από αυτή, όπως π.χ. οι θέσεις για την «αποκέντρωση», τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, το εθνικό απολυτήριο, κ.α.) άρχισε πραγματικά ανιδιοτελή σταυροφορία ενάντια στην κυβερνητική πολιτική στο χώρο της εκπαίδευσης; Πώς αυτοί που έβγαζαν μέχρι πρότινος σπυράκια όταν άκουγαν για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων, για κατάργηση της αποκέντρωσης, για κατάργηση του ενιαίου μισθολόγιου και Γνήσιες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, συμπεριλαμβανομένου αυτού του Ρέππα, για κατάργηση της ευέλικτης ζώνης κ.λ.π., τα συμπεριέλαβαν όλα τώρα μονομιάς στο διεκδικητικό τους πλαίσιο (η ΟΛΜΕ, δηλαδή και η ΠΑΣΚ, διεκδικεί κατάργηση του κλειστού αριθμού εισακτέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και άμεση κατάργηση της βάσης του 10, δηλαδή ελεύθερη πρόσβαση στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και η ΔΟΕ όλα τα υπόλοιπα που προαναφέραμε). Πώς αυτοί που υπονόμευαν κάθε προσπάθεια συντονισμού, κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας των δασκάλων, (μολονότι είχαν τον τρόπο, αφού είχαν την πλειοψηφία στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, από κοινού με τις Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις και τον ΣΥΝ), συγκροτούν τώρα από τα πάνω ένα «μέτωπο παιδείας-εργασίας»; Είναι φανερό ότι η ΠΑΣΚ θέλει να αποκομίσει από αυτό τον αγώνα κομματικά οφέλη, ειδικά τώρα που οι συγκυρίες ευνοούν το ΠΑΣΟΚ και το Γιωργάκη. Αλλωστε αντιπολίτευση είναι στην κεντρική πολιτική σκηνή και συνεπώς δεν χάνει και τίποτε να τάξει λαγούς με πετραχήλια, δεν της κοστίζει τίποτε να φορέσει ένα φιλολαϊκό και φιλεκπαιδευτικό προσωπείο, όταν σκοπός είναι η παραπέρα φθορά της κυβέρνησης Καραμανλή, που θα λειτουργήσει ως νερό στο μύλο ανόδου του ΠΑΣΟΚ.
Πρόβλημα δεν έχει και ο ΣΥΝ, χαρακτηριστικός οπαδός της διγλωσσίας, που παίζει σε πολλά ταμπλό, ειδικά τώρα που τσίμπησε και στις δημοσκοπήσεις. Τα ερωτήματα τίθενται καυτά για μια ακόμη φορά για τις Παρεμβάσεις, που δε διδάχτηκαν τίποτε, φαίνεται, από την απεργία των δασκάλων. Αφού ο λόγος τους είναι μόλις και εξ απαλών ονύχων καταγγελτικός για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ειδικά για την ΠΑΣΚ, (που όμως δε δίστασε να τους αποκαλέσει χουλιγκάνους για τα γνωστά γεγονότα της Γενικής Συνέλευσης της ΔΟΕ το καλοκαίρι, που έτρεψαν σε φυγή τον υφυπουργό Λυκουρέντζο). Που δεν προετοιμάζουν τη βάση των εκπαιδευτικών για τα πισώπλατα μαχαιρώματα που θα δεχτούν από αυτή, όταν ο αγώνας βρεθεί στο κρίσιμο σημείο, ενώ δε βάζουν καθαρά και ξάστερα ως προϋπόθεση νίκης της απεργίας, τη διαχείρισή της αποκλειστικά από απεργιακές επιτροπές και κεντρική απεργιακή επιτροπή και αναφέρονται χαλαρά στο «να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους οι εκπαιδευτικοί». Που ακόμη και σήμερα, ενώ οι ίδιες οι εξελίξεις το έχουν επιβεβαιώσει με το κάθισμα των δασκάλων, αρνούνται να παραδεχτούν πως ήταν λάθος το σταμάτημα της απεργίας μετά τη συνάντηση με τον Καραμανλή, το οποίο μάλιστα πρότειναν πρώτοι.
Ο δε Περισσός τηρεί, όπως πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, την ίδια επαίσχυντη στάση, που στην ουσία βοηθά την κυβέρνηση Καραμανλή: Υποβιβάζει τη σημασία των απεργιακών αγώνων (η μεγάλη απεργία των δασκάλων ήταν απλά μια ακόμη απεργία), τους σαμποτάρει ανοιχτά στο ξεκίνημά τους κηρύσσοντας την αναποτελεσματικότητά τους και στη συνέχεια μπαίνει μέσα για να τους υπονομεύσει (με χωριστές συγκεντρώσεις, με την άρνηση να συμμετάσχει σε κοινές απεργιακές επιτροπές, με υπεράσπιση της θεσμικής λειτουργίας του γραφειοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με χτύπημα κάθε πρωτοβουλίας που ξεπηδά από τα κάτω και δεν ελέγχεται από τις δυνάμεις του, κ.λ.π.), προτάσσει ως προαπαιτούμενο τη συμφωνία σε ένα σεντόνι αιτημάτων, που είναι οι θέσεις του ΠΑΜΕ, υποτιμά τη σημασία της αποκάλυψης των σκανδάλων, στο όνομα μιας γενικόλογης καταγγελίας του καπιταλισμού, για την αφύπνιση της ταξικής συνείδησης των εργαζόμενων και γενικά δεν προωθεί και δεν στηρίζει τίποτε που να ξεφεύγει από τα δικά του στενά κομματικά όρια, ενώ κατακλείδα είναι η κομματική άνοδος του ψευτοΚΚΕ στις εκλογικές αναμετρήσεις. Ετσι και τώρα, πρότεινε ως κλιμάκωση της απεργίας της 21ης Οκτώβρη (της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) την «αγωνιστική πρόταση» για…48ωρη απεργία στις 11 και 12 Νοέμβρη (δηλαδή άλλη μια απεργιακή τουφεκιά που θα τρομάξει την κυβέρνηση Καραμανλή) και μετά ξανά συνελεύσεις και έχει ο θεός…Η γελοία δικαιολογία είναι ότι ο Νοέμβρης σε διαφορετική περίπτωση μένει «ανενεργός», ενώ η πρόταση της ΟΛΜΕ βάζει την έναρξη της απεργίας διάρκειας για 50 ημέρες αργότερα!
Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολλά για τη σημασία και την οργάνωση ενός απεργιακού αγώνα διάρκειας. Θα ήταν όμως λίγο σόλικο, πριν αποκαλυφθούν οι ίδιες οι διαθέσεις των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ο καιρός θα δείξει και τότε και εμείς θα επανέλθουμε.
