Εκτός των Τειχών

 

Γέμισε με τείχη και κάγκελα η κοινωνία που ζούμε. Γέμισε με τείχη και κάγκελα η ζωή. Τι άλλο εκτός από τείχος είναι:
 

♦ Η – επί 22 συναπτά έτη – σκληρή λιτότητα που γίνεται για το καλό μας, που κάνει εμάς συνεχώς φτωχότερους, συνεχώς φτηνότερους στην αγορά εργασίας, συνεχώς πιο αναλώσιμους. Που κάνει τους πλούσιους βαθύπλουτους και τα διάφορα λαμόγια που νέμονται την εξουσία πλουσιότερα.
 

♦ Η φασιστικής έμπνευσης προπαγάνδα των ΜΜΕ που «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο», που διαστρεβλώνουν, που συκοφαντούν, που δικάζουν, όποιον, όπου, όποτε τολμάει να σηκώσει ανάστημα, να αντισταθεί, να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Ας θυμηθούμε το ρόλο των ΜΜΕ και όλων των εντός των τειχών μηχανισμών στη διάρκεια της απεργίας των εργαζόμενων στους ΟΤΑ. Το ίδιο γίνεται τώρα με την κατασυκοφάντηση του αγώνα των φοιτητών που προσπαθούν να βάλουν φραγμό σε μέτρα που ούτε η Χούντα δεν τόλμησε να πάρει. Τι πιο φασιστικό από αυτό που τα ΜΜΕ προβάλλουν ως πρότυπο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία; Εναν άνθρωπο μόνο, φοβισμένο, ικανοποιημένο που τρώει ένα ξεροκόμματο, με χιλιάδες προλήψεις να του κατατρώνε το μυαλό, κομπάρσο σε ένα θλιβερό fame story, ευτυχισμένο αν βλέπει λίγο απ’ την κλειδαρότρυπα. Εναν άνθρωπο που το μόνο που του επιτρέπουν ως μορφή αντίστασης είναι… να γυρίσει πλευρό στον καναπέ που κάθεται.
 

Αυτό το φασιστικό πρότυπο τους χαλάνε όσοι βγαίνουν στο δρόμο, όσοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους, όπως κάνει σήμερα η νέα γενιά. Γι’ αυτό τη λούζουν με όλο το φαρμάκι τους, που είναι χειρότερο ακόμα και από τα θανατηφόρα χημικά, με τα οποία η εκδικητική κυβέρνηση της ΝΔ φιλοδωρεί δεκάδες χιλιάδες νέους. Τους τιμωρεί έτσι γιατί της χάλασαν την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος, που είχε συμφωνήσει με το ΠΑΣΟΚ. Τους τιμωρεί γιατί όρθωσαν το ανάστημά τους. Γιατί έδειξαν ακόμη μια φορά, ότι μόνο ο πραγματικός αγώνας φέρνει αποτελέσματα. Μέχρι στιγμής έχουμε χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, πυροβολισμούς στον αέρα. Η συνέχεια άραγε θα είναι πλαστικές σφαίρες και ρουκέτες από ελικόπτερα Απάτσι; Γιατί δεν είναι επιτρεπτό, συνειδήσεις να αμφισβητούν την εντός των τειχών καθεστωτική λογική, κινήματα να ξεπερνούν με το αγωνιστικό τους ανάστημα συνδικαλιστικούς και πολιτικούς γραφειοκράτες
 

♦ Οι κάμερες που παραβιάζουν ακόμα και τη δική τους νομιμότητα, οι αντιδραστικοί νόμοι, οι τρομονόμοι, οι δικαστές που περιμένουν την οποιαδήποτε ενοχλητική απεργία για να τη βγάλουν παράνομη και καταχρηστική, οι «προληπτικές» συλλήψεις και προσαγωγές, οι ύμνοι και η ηθική εξύψωση στο χαφιεδισμό και τη ρουφιανιά. Οσο βαθαίνει η κυρίαρχη αντίθεση Κεφαλαίου-Εργασίας, όσο πολλαπλασιάζονται τα φαντάσματα που βλέπουν στον ύπνο τους και τους τρομάζουν, προετοιμάζονται. Γι’ αυτό που θα έρθει. Γνωρίζουν ότι λένε ψέματα, πως έφτασε το τέλος των ιδεολογιών.
 

♦ Η κοινωνία της βαρβαρότητας, η εκμετάλλευση χωρίς όρια, το κέρδος με οποιοδήποτε κόστος, αυτό είναι το παρόν και το μέλλον που επιφυλάσσει για τον κόσμο της εργασίας το σύστημα καπιταλισμός. Γι’ αυτό το απίθανο κέρδος, γι’ αυτή την χωρίς όρια εκμετάλλευση, καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς ο «τρίτος κόσμος», θυσιάζονται καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι, τινάχτηκε στον αέρα η περιβαλλοντική ισορροπία, η καταστροφή της οποίας μόλις τα πρώτα αποτελέσματα αρχίζουμε να βλέπουμε. Γι’ αυτό το απίθανο κέρδος, για τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των μονοπωλίων, οι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές μπουκάρουν σε όποια χώρα θέλουν, σκορπίζουν την καταστροφή και το θάνατο, πιστεύοντας ότι με τον όλεθρο θα κρατήσουν ολόκληρο τον κόσμο αλυσοδεμένο.
 

Αυτό είναι το τείχος, σε γενικές γραμμές. Μέσα σ’ αυτό το τείχος, μέσα σ’ αυτά τα σίδερα θέλουν να μας μάθουν να αναπνέουμε. Να μας μάθουν να ζούμε την μιζέρια και την αδικία. Να μετράμε τα θύματα της τάξης μας, τους δολοφονημένους στα σύγχρονα κάτεργα εργάτες. Τους στυμμένους σαν λεμονόκουπες απόμαχους της δουλειάς, με σοβαρά προβλήματα υγείας (επαγγελματικές ασθένειες). Τους πάσχοντες από γενετικές ασθένειες, για τους οποίους στα πλάνα τους δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ μέριμνα. Τους άνεργους, τα χιλιάδες παιδιά που συνωστίζονται στα Τεχνικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια (των Αρσένη-Σημίτη, που θα χτύπαγαν κι αυτά την παραπαιδεία, θα έκλειναν τα φροντιστήρια, όπως και σήμερα λέει ο Καραμανλής, για να ανοίξει τριτοβάθμια παραπαιδεία) και ψάχνουν με αγωνία το στοιχειώδες δικαίωμά τους: ένα μεροκάματο. Να μετράμε τα θύματα και να αφηνόμαστε στις φανταχτερές ηλιθιότητες των ΜΜΕ.
 

Μέσα σ’ αυτό το τείχος, εδώ και χρόνια, έχει μάθει να κινείται, της αρέσει να κινείται η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και η νομιμόφρων Αριστερά. Η αριστερά που «πούλησε» τα ιμάτιά της για ένα πινάκιο φακής, όπως έλεγε ένας Γάλλος αγωνιστής. Διαποτισμένη από τη λογική της ανάθεσης λέει: «ψήφισε με για να βελτιώσεις την θέση σου». Παίζει στο γήπεδο του κοινοβουλευτισμού και σπέρνει απογοήτευση στις μάζες από τις αλλεπάλληλες ήττες. Στο γήπεδό τους μπαίνεις με 12 παίκτες και αυτοί είναι 3 δισεκατομμύρια παίχτες. Είναι αγώνα άνισος και το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο. Αναμετριέσαι μαζί τους στο γήπεδο της ταξικής πάλης με τους δικούς σου όρους και την ιδεολογία του Επιστημονικού Σοσιαλισμού. Ο άνθρωπος της τάξης μας είναι αποτελεσματικός, όταν στέκεται με τα πόδια στο χώμα και ψηλά το κεφάλι κι όχι αντίστροφα.
 

Αυτή η «Αριστερά» τώρα μετράει καθημερινά με τη μεζούρα τις ψήφους, πανηγυρίζει αν αποσπά κανένα ψίχουλο για τις καλές της υπηρεσίες, διεκδικεί το χαμηλότερο, δε μπορεί ούτε αυτό να το κατακτήσει και καταφεύγει στη λογική του μικρότερου κακού, που είναι το σήμα κατατεθέν του συμβιβασμού και της οριστικής παράδοσης. Τμήμα της Επίσημης Αριστεράς είναι και η δική μας διοίκηση (συνδιοίκηση). Εχουμε εμπειρία και μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας: Βούλιαγμα Δημοτικών Επιχειρήσεων – Πάγωμα μισθών – Ελαστικές εργασιακές σχέσεις – Ανταποδοτικότητα -Δημοτική φορολογία – Απαξίωση συνολική που στρώνει το χαλί στις νέες τους επιδιώξεις (Συμπράξεις Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα –Νέος Κώδικας).
 

Και οι εργαζόμενοι; Δεν τους ενδιαφέρει και πολύ αν οι εργαζόμενοι είναι θεατές, απομονωμένοι, αρκεί να τους ψηφίζουν στο Κοινοβούλιο, στην Ευρωβουλή, στο Δήμο, στο Σωματείο, στο Σύλλογο. Εκατομμύρια «αριστερά» ψηφοδέλτια έχουν ριχτεί στις κάλπες όλα αυτά τα χρόνια. Εγινε ένα βήμα μπροστά; Οχι. Απεναντίας, έγιναν πολλά βήματα πίσω. Αλλά ακόμα κι αν γινόταν το παραμικρό βήμα –γιατί μεγάλο αποκλείεται να γίνει- τι αξία θα είχε με τους εργαζόμενους αμέτοχους; Θα παιρνόταν σε χρόνο ρεκόρ πίσω.
 

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, σ’ αυτό το τείχος, κινείται η ζωή – καλύτερα: περνάει μέσα από τα χέρια μας η ζωή – στο Δήμο Καλλιθέας. Τα προβλήματα τεράστια πια. Ηταν μεγάλα πριν λίγα χρόνια, έγιναν τεράστια λόγω της ανυπαρξίας του Συλλόγου. Η μετατροπή των προβλημάτων από μεγάλα σε τεράστια κρίνεται θετική, για άλλη μια φορά, από την παράταξη που έχει τον πρώτο λόγο και άρα την πρώτη ευθύνη στο Σύλλογο όλα αυτά τα χρόνια. Για την ΠΑΣΚΕ το μόνο που έχουμε να πούμε είναι: εργοδοτικότατος συνδικαλισμός. Και βέβαια, τον εργοδοτικό συνδικαλισμό δεν μπορείς να τον σχολιάσεις, είναι ασχολίαστος. Για την ενότητα των λοιπών δυνάμεων έχουμε ενστάσεις. Κινούνται με τη λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», η οποία είναι αδιέξοδη και οδηγεί στο πουθενά.
 

Καθαριότητα – εργασιακές συνθήκες άθλιες σε πολλούς χώρους – δημοτικές επιχειρήσεις – αυθαιρεσίας και αλαζονείας το ανάγνωσμα από δημοτικούς διαχειριστές που είναι σύμμαχοί μας, όπως έλεγε παλιά η καθωσπρέπει Αριστερά – επιβράβευση του γλειψίματος και της υποταγής – επιδοματικές θέσεις και δεν συμμαζεύεται.
 

Αυτό όμως είναι το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα της συνολικότερης κατάστασης του εργατικού κινήματος, που περιδιαβαίνει εντός των τειχών. Το αποτέλεσμα της πρακτικής του Συλλόγου όλα αυτά τα χρόνια. Οι φοιτητές ματώνουν κι αυτοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Οσο σοβαρά προβλήματα προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τα αντιμετώπισαν ξεκομμένα, απομονωμένα, γραφειοκρατικά και άνευρα. Στο Δήμο Καλλιθέας, τον πρώτο λόγο δεν τον έχουν οι εργαζόμενοι, ούτε καν οι «συνδικαλιστές», τον έχουν οι δικηγόροι και τα δικαστήρια. Τρέχουν οι «συνδικαλιστές» να φέρουν προσφορές από δικηγόρους και συναγωνίζονται ποιος θα φέρει την πιο μικρή κατά κεφαλή. Εκει φτάσαμε, να πλουτίζουν κάποιοι με τον πόνο μας και το μόχθο μας.
 

Το κύριο που δεν υπάρχει πλέον ούτε στοιχειωδώς είναι η συναδελφική συλλογικότητα. Οι συσκέψεις ελαχιστοποιήθηκαν, οι αντιστάσεις απομονώθηκαν, γιατί είναι φαίνεται ενοχλητικές (όχι μόνο στη διοίκηση), οι εργαζόμενοι εκφράζονται αποκλειστικά και μόνο από κάποιο μέλος του συλλόγου και ο σύλλογος από κάποιο δικηγόρο (που διά της εξυπηρετήσεως του εργαζόμενου τον μετατρέπει σε ψηφοφόρο). Καταντήσαμε μόνιμοι υπάλληλοι χωρίς δικαιώματα.
 

Μια συνέλευση «πετυχημένη» κάθε δύο χρόνια κι αυτή με παραβίαση του καταστατικού. Για να τελειώνουμε. Γιατί όλη η ουσία είναι να ψηφίσουμε και να γυρίσουμε στην απομόνωση των χώρων. Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα άλλο πρόβλημα, αυτό έφτανε να είναι το πρόβλημα των προβλημάτων. Αλλά ακριβώς επειδή υπάρχει αυτό το πρόβλημα, το πρόβλημα της κατάργησης κάθε ίχνους συλλογικότητας, όλα τα προβλήματα έχουν επιδεινωθεί.
 

Για μας νόμος είναι το δίκιο των εργαζομένων και μόνο, γι’ αυτό είμαστε εκτός των τειχών.
 

Η κοινωνία που ζούμε έχει για νόμους το δίκιο των αφεντικών, των διαχειριστών και των λαμόγιων. Γι’ αυτό είμαστε εκτός των τειχών. Το μόνο που θέλουμε να κάνουμε, το μόνο που θέλουμε να βοηθήσουμε είναι να αποκατασταθεί η χαμένη συλλογικότητα, η χαμένη συναδελφικότητα, η χαμένη αλληλεγγύη, η χαμένη συντροφικότητα. Να βοηθήσουμε να αποκατασταθεί η πολιτική συζήτηση με θέσεις και προτάσεις, να χτυπηθεί αυτό το πανηγύρι προσωπικών αντιπαραθέσεων, λάσπης και συκοφαντίας που ανθίζει κάθε εκλογές. Τόση λάσπη θα είχε σοβαντίσει το Σινικό Τείχος. Αυτή η λάσπη προσπαθεί να φράξει την αναζήτηση της ουσίας. Είναι κι αυτό αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του συνδικαλιστικού κινήματος.
 

Δεν είναι από ατσάλι το τείχος. Είναι σε πολλά σημεία σαθρό. Αρκεί να είμαστε ενωμένοι και αποφασιστικοί στον αγώνα. Ενωμένοι στον αγώνα, όχι στα λόγια των εκλογών και μετά ο καθένας στη δουλειά του.
 

Μέσα από μια τέτοια προσπάθεια, συλλογική προσπάθεια, να αναδείξουμε και να παλέψουμε τα μεγάλα και τα μικρότερα προβλήματα.
 

♦ Για κλείσιμο των δημοτικών επιχειρήσεων και πέρασμα όλων των εργαζομένων σε θέση μόνιμου προσωπικού.
 

♦ Για πληρωμή όλων των εργαζομένων των δημοτικών επιχειρήσεων με τη συλλογική σύμβαση της ΠΟΕ-ΟΤΑ.
 

♦ Για μόνιμο προσωπικό που θα καλύπτει πλήρως τις ανάγκες του Δήμου και δεν θα εντατικοποιεί την εργασία.
 

♦ Για ανθρώπινες και υγιεινές συνθήκες δουλειάς σε όλους τους κρίσιμους χώρους που υπάρχει ανθυγιεινή εργασία
(καθαριότητα, κήποι, ηλεκτρονικοί υπολογιστές κ.λπ.).
 

♦ Για άμεση εφαρμογή αυτής της κείμενης νομοθεσίας που παραβιάζεται ασύστολα στον τομέα της υγιεινής και ασφάλειας.
 

♦ Για να καταργηθεί κάθε είδους διάκριση, μέσω επιδομάτων, υπερωριών, επιδοματικών θέσεων, που διασπούν τους εργαζόμενους. Που τους φέρνουν σε αντίθεση και εχθρότητα με τον συλλογικό αγώνα, με τη συλλογική πάλη.
 

Τη συλλογική πάλη για τη δημιουργία ενός εργατικού κινήματος που θα σέβεται τον εαυτό του, που θα έρχεται σε αντίθεση με το κράτος και τους μηχανισμούς του, που θα παλεύει και θα διεκδικεί να ζούμε ανθρώπινα – με την κυριολεκτική έννοια του όρου – από ένα μισθό, μια δουλειά. Ενα εργατικό κίνημα που δεν θα διεκδικεί τη «μιζέρια» του, αλλά τα δίκαιά του, τα οράματά του για την κοινωνία της απελευθέρωσης του ανθρώπου.
 

Επίλογος: Δεν υπάρχει επίλογος. «Επίλογος» για μας είναι πάντα τα λόγια του ποιητή: