Στις 25 Γενάρη του 2011 ξεκινούσε η απεργία πείνας 300 μεταναστών εργατών. Ενα γεγονός πρωτοφανές όχι μόνο για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.
Το περίγραμμα των γεγονότων είναι λίγο-πολύ γνωστό, αφού αυτά συγκλόνισαν την Ελλάδα επί ενάμιση μήνα. Ενάντια στους απεργούς πείνας ξεσηκώθηκε το αστικό σύμπαν. Επιστρατεύτηκε κάθε μορφή προβοκάτσιας και συκοφάντησης, σε συνδυασμό με συνεχείς κινήσεις καταστολής.
Και η προβοκάτσια και η καταστολή, όμως, συντρίφτηκαν στο βράχο της αποφασιστικότητας των απεργών πείνας. Ηταν αυτή η αποφασιστικότητα που επέτρεψε στο μικρό αρχικά κίνημα αλληλεγγύης να μεγαλώσει και ν’ αποκτήσει απήχηση πολύ μεγαλύτερη της αριθμητικής του δύναμης. Ηταν αυτή η αποφασιστικότητα που έγειρε βαθμιαία την πλάστιγγα υπέρ των απεργών πείνας και δημιούργησε έναν ευνοϊκό για τον αγώνα τους συσχετισμό.
Κι ενώ η νίκη είχε αρχίσει ν’ αχνοφαίνεται στον ορίζοντα και όπως δείχνουν οι αποκαλύψεις για την κρίση του κυβερνητικού στρατόπεδου, που ακόμη και σήμερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, ήρθε η υπονόμευση εκ των έσω να πετύχει αυτό που δεν πέτυχαν οι συνεχείς προβοκάτσιες και οι κινήσεις καταστολής. Υπονόμευση που είχε πρωταγωνιστή τον ίδιο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρα και κύρια εκτελεστικά όργανα τους εκπροσώπους του «Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης», του «Δικτύου» και της «Νεολαίας ΣΥΝ», που συμμετείχαν στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης. Οι απεργοί πείνας οδηγήθηκαν σ’ έναν άδικο συμβιβασμό, ο οποίος επιπλέον δεν περιλάμβανε καμιά εγγύηση για την τήρησή του από τη μεριά της κυβέρνησης.
Η «Κόντρα» αντιστάθηκε, κατήγγειλε, διέρρηξε κάθε σχέση με τους εμπνευστές και εκτελεστές του ξεπουλήματος, εισπράττοντας ύβρεις, ενώ οι απεργοί πείνας εισέπρατταν διαβεβαιώσεις πως όλα θα τηρηθούν. Δυο χρόνια από τότε και αφού μεσολάβησαν τρία εξάμηνα «ανάσας», με τήρηση μέρους των συμφωνηθέντων και όχι του συνόλου της συμφωνίας, οι απεργοί πείνας βρίσκονται πάλι χωρίς χαρτιά! Κι εκείνοι που τους υπόσχονταν «τον ουρανό με τ’ άστρα» σφυρίζουν αδιάφορα, αφού δεν μπορούν να βγάλουν άλλη πολιτική υπεραξία.
