Οταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) αναθεωρεί περισσότερο από 4 φορές προς τα κάτω την εκτίμησή του για τον παγκόσμιο ρυθμό ανάπτυξης, που είχε αναθεωρήσει επίσης προς τα κάτω τον περασμένο Οκτώβρη, ανακοινώνοντας ότι το 2009 η παγκόσμια ανάπτυξη θα είναι μόλις 0.5% (από 2.2% που προέβλεπε τον Οκτώβρη), τότε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι πολύ βαθύτερη από αυτή που περίμεναν οι αναλυτές και οικονομολόγοι της δεκάρας. Τη μεγαλύτερη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης ανάμεσα στα ανεπτυγμένα κράτη θα σημειώσει η Βρετανία (-2.8%), ενώ η Ευρωζώνη θα συρρικνωθεί κατά 2% και η αμερικάνικη οικονομία κατά 1.6%. Πτώση των ρυθμών ανάπτυξης σημείωσε ακόμα και η Κίνα (από τα επίπεδα του 9%, στο τελευταίο τρίμηνο του 2008 αυξήθηκε μόνο κατά 6.8%).
Η «μαύρη» έκθεση του ΔΝΤ ήρθε την ίδια μέρα που η Παγκόσμια Οργάνωση Εργασίας, δήλωσε ότι προβλέπονται 51 εκατομμύρια απολύσεις παγκόσμια εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Το μπαράζ των απολύσεων έχει ξεκινήσει και εντείνεται όσο περνάει ο καιρός. Ομως δεν έχει νόημα να αναφέρουμε εδώ πόσες απολύσεις έγιναν σε κάθε επιχείρηση ή προβλέπεται να γίνουν. Το ζητούμενο είναι πώς θα απαντήσει η εργαζόμενη κοινωνία γιατί τα περιθώρια πλέον όχι απλά στενεύουν αλλά εξανεμίζονται. Ηδη έχουν ξεκινήσει να διαφαίνονται κάποιες πρώτες αντιδράσεις, με διαδηλώσεις σε Ισλανδία (είχαν σαν αποτέλεσμα να πέσει η κυβέρνηση), Βουλγαρία, Τσεχία και Λιθουανία. Αν οι αντιδράσεις δεν εξαπλωθούν και δεν πάρουν πιο βίαια χαρακτηριστικά, τότε ας είμαστε σίγουροι ότι τα βάρη της κρίσης θα τα πληρώσουν χωρίς καμία… έκπτωση οι εργάτες και οι εργαζόμενοι. Το κεφάλαιο θα βρει τους τρόπους να μειώσει τις επιπτώσεις της κρίσης πάνω του, χωρίς να διστάσει μπροστά στην πιο ανελέητη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων.
Από την άποψη αυτή, είναι χαρακτηριστικά αυτά που αναφέρει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην αξιολόγησή της για το ελληνικό «Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων». Οι δυσμενείς συνέπειες της κρίσης στους εργαζόμενους ουδόλως απασχολούν τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών. Αντίθετα, χρησιμοποιούν την κρίση ως μοχλό για νέες ανατροπές σε βάρος των εργαζόμενων σε κρίσιμα πεδία.
♦ Για παράδειγμα, στο συνταξιοδοτικό αναγνωρίζουν ότι «η Ελλάδα υιοθέτησε σημαντική νομοθεσία για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2008», επειδή όμως, κατά την κρίση τους «το εύρος και η πρόοδος στην εφαρμογή της ήταν περιορισμένα», απαιτούν «να εξεταστούν πρόσθετα μέτρα για τη βελτίωση της βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών». Ζητούν, δηλαδή, νέες ανατροπές σε βάρος εργαζόμενων και συνταξιούχων, ώστε να μην ασκούν δημοσιονομική πίεση τα ελλείμματα της κοινωνικής ασφάλισης.
♦ Στην αγορά εργασίας απαιτούν «τον εκσυγχρονισμό, στο πλαίσιο μιας συνολικής προσέγγισης για την ευελιξία και την ασφάλεια (flexicurity), της νομοθεσίας για την προστασία της απασχόλησης, τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας στους χαμηλόμισθους, την ενίσχυση των πολιτικών στην αγορά εργασίας». Ξέροντας ότι οι απολύσεις θα είναι μαζικές, ζητούν να εξαφανιστεί ή να μειωθεί δραστικά η αποζημίωση λόγω απόλυσης. Οταν δε αναφέρονται στη μείωση του «μη μισθολογικού κόστους» στους χαμηλόμισθους αναφέρονται σε ανασφάλιστη εργασία ή σε εργασία με μειωμένη ασφαλιστική κάλυψη (την πρόταση στη χώρα μας έχει κάνει πρώτος ο Γιωργάκης, παραμονές των εκλογών του 2004, από το Λαύριο).
♦ Για την εκπαίδευση απαιτούν από την κυβέρνηση «να επιταχύνει τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις προκειμένου να βελτιώσει την ποιότητα της εκπαίδευσης και να ευθυγραμμίσει τα προγράμματα στις ανάγκες της αγοράς εργασίας».
Ποια είναι η εργατική απάντηση σ’ όλ’ αυτά; Μέχρι στιγμής καμία. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κάνει συναντήσεις με υπουργούς ζητώντας μέτρα ενίσχυσης των βιομηχάνων! Η κυβέρνηση δίνει όλο και μεγαλύτερα ποσά από τον ΟΑΕΔ στους καπιταλιστές, που αλλάζουν το προσωπικό τους παίρνοντας επιδοτούμενους άνεργους. Αυτοί που σήμερα έχουν μια θέση εργασίας είναι οι αυριανοί άνεργοι και είναι αυτοί που πρέπει να σηκώσουν στις πλάτες τους τον αγώνα, σήμερα γιατί αύριο θα είναι αργά.
