Μια ανακοίνωση της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών την περασμένη Τετάρτη ήταν «όλα τα λεφτά», αλλά πέρασε σχεδόν στο ντούκου (για ευνόητους λόγους). Τα δομημένα ομόλογα -έλεγε- είναι η καλύτερη επένδυση για επενδυτές όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, που πρέπει να κάνουν μακροπρόθεσμες επενδύσεις. Γιατί στο τέλος της επένδυσης το αρχικό κεφάλαιο είναι εγγυημένο! Τι είπαν οι τεράστιοι; Οτι τα Ταμεία πρέπει να βάζουν τα αποθεματικά τους στα δομημένα ομόλογα, ώστε μετά από 10, 20, 30, ακόμα και 40 χρόνια να ξέρουν ότι θα πάρουν το αρχικό τους κεφάλαιο. Κι ας έχουν στο μεταξύ χάσει τους τόκους οι οποίοι θα έχουν καταλήξει σε άλλα χρηματοκιβώτια.
Πέρα από το απροκάλυπτο φτύσιμο, υπάρχει σ’ αυτή την ανακοίνωση και μια άλλη διάσταση, που είναι κυρίαρχη στο δημόσιο λόγο των ημερών. Ολοι αντιμετωπίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία σαν επενδυτές. Λες και ο ρόλος τους είναι να μαζεύουν λεφτά και να τα επενδύουν με κάποιο τρόπο. Λες και πρόκειται για ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες.
u Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος εισηγείται τη δημιουργία μιας νέας εποπτικής αρχής που θα λειτουργεί ως σύμβουλος των Ταμείων για τις επενδύσεις.
♦ Η κυβέρνηση νομοθετεί νέα διαδικασία διορισμού των διοικητών των Ταμείων, στους οποίους λόγο θα έχουν η ΤτΕ και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, δηλαδή υπηρεσίες που έχουν να κάνουν με το χρηματιστηριακό τζόγο (ακόμα και η ΔΑΚΕ αισθάνθηκε την ανάγκη να διαφοροποιηθεί απ’ αυτό).
♦ Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι «θα ήταν ολέθριο λάθος, το σκάνδαλο της κυβέρνησης να οδηγήσει στη συναγωγή συμπερασμάτων, ότι τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων δεν πρέπει να επενδύονται, με την αξιοποίηση όλων των σύγχρονων μεθόδων. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση.»!!
♦ Ο ΣΥΝ ταυτίζεται με τον διοικητή της ΤτΕ δηλώνοντας, διά στόματος Αλαβάνου, ότι «ένα σημαντικό ζήτημα είναι να υπάρξει ένα νέο θεσμικό σύστημα, μια ειδική Αρχή, που θα εποπτεύει και θα στηρίζει τα Ταμεία στις επενδύσεις τους».
♦ Και βέβαια, από το χορό δε θα μπορούσε να λείπει ο ΣΕΒ, που ζήτησε κι αυτός τη δημουργία «ειδικής Επενδυτικής Επιτροπής, η οποία αναφέρεται στο ΔΣ και συνεργάζεται με ειδικό τεχνοκράτη, προκειμένου να καθορίζει ξεκάθαρη πολιτική επενδύσεων».
Τελικά ποιος είναι ο ρόλος των ασφαλιστικών ταμείων; Να παρέχουν συντάξεις και περίθαλψη που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του εργαζόμενου ή να εφαρμόζουν ασφαλιστική πολιτική εξαθλίωσης, προκειμένου να μπορούν να τζογάρουν τα αποθεματικά σε μετοχές, ομόλογα και λοιπά χρηματιστηριακά προϊόντα; Η απάντηση απ’ όλους τους θεσμούς του συστήματος είναι σαφής: αντιμετωπίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία ως πηγή χρηματοδότησης για τις μπίζνες της κεφαλαιοκρατίας. Οπως έκαναν πάντοτε, δηλαδή. Από τότε που δέσμευαν άτοκα τα μεγάλα αποθεματικά τους στην ΤτΕ και τα εξαφάνισαν μέσα σε μερικές δεκαετίες, μέχρι την εποχή της ληστείας του χρηματιστήριου και μέχρι την εποχή των δομημένων ομολόγων.
Στην ίδια λογική κινείται και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Δεν είναι τυχαίο που εδώ και ένα δίμηνο σχεδόν, που βρίσκεται στην επικαιρότητα το σκάνδαλο των ομολόγων, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να μιλήσουν για τις τόσες αντιασφαλιστικές ανατροπές και τη νέα που κυοφορείται. Δεν ψέλλισαν καν μια-δυο ασφαλιστικές διεκδικήσεις, απ’ αυτές που έχουν ξεθωριάσει σε κάποια προγραμματικά τους κείμενα. Αντίθετα, προωθούν το κουτσουρεμένο και παραπλανητικό (έτσι όπως προωθείται) σύνθημα «φέρτε πίσω τα λεφτά», εννοώντας μόνο τα δομημένα ομόλογα και όχι όλα τα άλλα. Λες και τα κλεμμένα αποθεματικά από το 1950 πρέπει να χαριστούν στο κεφάλαιο, λες και οι μετοχές-φούσκες είναι μια… επιτυχημένη επένδυση, λες και αυτά που χρωστάει το κράτος στα Ταμεία έχουν διαγραφεί και δεν είναι απαιτητά από τους εργαζόμενους.
Κι όμως, αυτή είναι η καλύτερη ευκαιρία για να προβάλλει η εργατική τάξη τις ασφαλιστικές της διεκδικήσεις. Για ν’ αλλάξει ρότα στο ασφαλιστικό. Τώρα που έχει φανεί καθαρά ότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να μετατραπούν σε επενδυτές, ότι δεν υπάρχει φάρμακο για την ασφαλή τοποθέτηση των αποθεματικών που πάντοτε υπάρχουν στα Ταμεία, η εργατική τάξη πρέπει να γυρίσει το νόμισμα ανάποδα. Να θέσει στο κέντρο της συζήτησης τις δικές της ασφαλιστικές ανάγκες: Αξιοπρεπείς συντάξεις και όχι συντάξεις πείνας. Περίθαλψη σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες, χωρίς ν’ αναγκάζεται ο ασφαλισμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη. Μείωση των ορίων ηλικίας. Πλήρη ασφάλιση και πλήρη συνταξιοδότηση για όλους, με δαπάνες των καπιταλιστών και του κράτους τους. Αμα γίνει αυτό, ας βρουν όποιον τρόπο θέλουν για την αξιοποίηση των αποθεματικών.
Γκαργκάνας κόβει, Αλμούνια ράβει. Ο περιβόητος κομισάριος ήρθε στην Ελλάδα (μίλησε σε εκδήλωση του υπουργείου Οικονομίας) όχι για να ανακοινώσει την πολυπόθητη (από την κυβέρνηση) έξοδο από το καθεστώς επιτήρησης, αλλά για να μας πει πρώτο ότι οι μισθοί αυξάνονται με απαράδεκτα υψηλό ρυθμό (!) και δεύτερο ότι το Ασφαλιστικό πρέπει να επιλυθεί τάχιστα. Μάλιστα, ζήτησε να καθοριστεί και χρονοφιάγραμμα. Ανησυχεί, βλέπετε, για τυχόν καθυστέρηση στο χρονοδιάγραμμα, μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των ομολόγων.
