Αν ρωτήσεις έναν από τους 300 απεργούς πείνας «τι πήρες μετά από 44 μέρες απεργίας πείνας;», θα σου απαντήσει μονολεκτικά: «τίποτα». Ο πόθος τους ήταν να πάρουν άδεια παραμονής, γι’ αυτό και τα ελάχιστα που αναγκάστηκαν να πάρουν, μετά από τα πισώπλατα χτυπήματα που δέχτηκαν, γι’ αυτούς είναι τίποτα. Αν προχωρήσεις τη συζήτηση, θα σου πουν και γι’ αυτά που πήραν, όμως η πρώτη, αυθόρμητη και πικρή απάντηση θα είναι το τίποτα.
Παρά ταύτα, εκείνοι που ευθύνονται για την άθλια κατάληξη ενός από τους πιο μεγαλειώδεις αγώνες των τελευταίων δεκαετιών, σε πείσμα των αισθημάτων των απεργών πείνας και σε πλήρη διάσταση με την αλήθεια, εξακολουθούν να πλασάρουν παραμύθια. Οχι στους μετανάστες, οι οποίοι ξέρουν πολύ καλά την αλήθεια, αλλά στους Ελληνες, οι οποίοι δεν ξέρουν –και συχνά δεν ενδιαφέρονται να μάθουν– τις λεπτομέρειες. Κάποιοι έχουν ανάγκη από ανύπαρκτες επιτυχίες και κάποιοι άλλοι, επαγγελματίες του είδους, τους τις «πουλάνε». Λένε αδίστακτα το ένα ψέμα μετά το άλλο, μη ορρωδώντας προ ουδενός.
Δεν περιμέναμε να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι σε 300 ανθρώπους που έκαναν 44 μέρες απεργία πείνας. Τις ευθύνες τους για το γεγονός ότι συνέτειναν στο να μείνουν αυτοί οι άνθρωποι φυλακισμένοι στην Ελλάδα και μάλιστα σε μια Ελλάδα της μεγάλης κρίσης και της ανεργίας, όπου το μεροκάματο έχει γίνει δυσεύρετο, χωρίς τη δυνατότητα ν’ αναζητήσουν μεροκάματο κάπου αλλού. Θα μπορούσαν, όμως, αν είχαν λίγη τσίπα, τουλάχιστον να σκύψουν το κεφάλι και να το βουλώσουν.
Σε προηγούμενα φύλλα είχαμε σχολιάσει μερικά τέτοια χοντρά ψέματα. Για παράδειγμα, σχολιάσαμε ανακοίνωση (στις 3.5.2011) του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης που βάφτιζε «ειδικό καθεστώς παραμονής και εργασίας» αυτό στο οποίο εντάχθηκαν οι πρώην απεργοί πείνας, το οποίο δεν είναι παρά ένα κοινό (και καθόλου ειδικό) καθεστώς «αναβολής της απομάκρυνσης» (αναβολής της απέλασης, δηλαδή). Σε συνέντευξή του σε τοπική εφημερίδα, το μέλος του ΦΜΚ Μ. Χατζησάββας «μαζεύει» μεν αυτό το χονδροειδές ψέμα, μετά και τη δική μας πολεμική (μιλά για «αναβολή της απομάκρυνσης» και όχι για «ειδικό καθεστώς παραμονής και εργασίας»), την ίδια στιγμή όμως προσθέτει μια σειρά άλλα ψέματα, εξίσου χονδροειδή, γιατί χωρίς το ψέμα δεν μπορούν να στηρίξουν τίποτα.
Καταρχάς, είναι εκπληκτική η τοποθέτησή του για το καθεστώς αναβολής της απέλασης. Λέει επί λέξει: «Αυτό που έχει προχωρήσει είναι η έκδοση σε όλους αλλά και στις γυναίκες όσων είναι παντρεμένοι, και στα οικογενειακά τους μέλη, και στα παιδιά δηλαδή –αυτό το τονίζω γιατί συνέβη μετά την απεργία, το προβλέπει ο νόμος βεβαίως αλλά χρειάστηκε πίεση…– να αποκτήσουν αναβολή της απομάκρυνσής τους από την Ελλάδα –επ’ αόριστον λέμε εμείς– για 6 μήνες συν 6 μήνες συν εν πάσει περιπτώσει όσα εξάμηνα χρειαστούν, λέει η κυβέρνηση». Οταν θεωρείς όλο τον κόσμο άσχετο, λες ό,τι θέλεις. Από πότε είναι κατάκτηση η απόδοση του ίδιου καθεστώτος και στα μέλη των οικογενειών των μεταναστών, που προβλέπεται ως δυνατότητα από το νόμο; Και γιατί «τονίζεται» ότι «αυτό συνέβη μετά την απεργία»; Μπορούσε, μήπως, να συμβεί πριν; Ο νόμος Παπουτσή δημοσιεύτηκε το Γενάρη του 2011, λίγες μέρες πριν την έναρξη της απεργίας πείνας. Οι πρώτοι που εντάχθηκαν στο καθεστώς «ανοχής» ήταν οι 300 απεργοί πείνας. Επομένως, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει οτιδήποτε πριν την απεργία πείνας. Το ΦΜΚ, όμως, έχει ανάγκη να φτιάξει μια «μικρή επιτυχία» και τη φτιάχνει με γελοιωδέστατο τρόπο.
Αμ’ το άλλο; «Επ’ αόριστο λέμε εμείς»! Τι ισχύει, αυτό που λέει ο οποιοσδήποτε ή αυτό που λέει η κυβέρνηση; Πέρα απ’ αυτό, όμως, εν προκειμένω έχουμε την πρώτη δημόσια ομολογία, ότι οι απεργοί πείνας δεν πήραν επ’ αόριστον καθεστώς «ανοχής», όπως τους έλεγε το ΦΜΚ για να τους τουμπάρει και να αποδεχτούν τη συμφωνία. Το «επ’ αόριστον» απλώς… «το λέμε εμείς»! Τι λέει η κυβέρνηση; Ποτέ δεν είπε δημόσια «6 μήνες συν 6 μήνες συν εν πάσει περιπτώσει όσα εξάμηνα χρειαστούν». Ας μας φέρουν μια δήλωση οποιουδήποτε υπουργού που να λέει κάτι τέτοιο. Η κυβέρνηση είπε (υπαναχωρώντας πλήρως απ’ όσα τέσσερις υπουργοί συμφώνησαν με την αντιπροσωπεία των απεργών πείνας, επειδή οι «έμπειροι διαπραγματευτές» της έδωσαν το δικαίωμα να μπορεί να υπαναχωρήσει), ότι έδωσε μια εξάμηνη αναβολή της απέλασης, με δυνατότητα ανανέωσης (η οποία προβλέπεται από το νόμο) και μετά… ό,τι αποφασίσει η αστυνομία, η οποία είναι η μόνη αρμόδια, όπως κατά κόρον επανέλαβε ο Ραγκούσης (μέχρι και πρόσφατα, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή»). Ποιος, λοιπόν, κορόιδεψε τους απεργούς πείνας; Και ποιος προσπαθεί να κοροϊδέψει τους έλληνες αλληλέγγυους;
Εχουμε, όμως, και άλλα ψέματα, ακόμα πιο χοντρά. Οι απεργοί πείνας πήραν απόφαση, λέει το μέλος του ΦΜΚ, η οποία «μάλιστα λέει και πότε ήρθανε στην Ελλάδα». Για να τουμπάρουν τους απεργούς πείνας, τους είπαν ότι ο καθένας θα αναφέρει πότε ήρθε στην Ελλάδα κι αυτό θα γίνει δεκτό, ώστε πολύ σύντομα να μπορέσουν όλοι να εκμεταλλευτούν την 8ετία (που τη θεωρούσαν σίγουρη) και να ζητήσουν άδεια παραμονής «για εξαιρετικούς λόγους». Οι 250 απεργοί πείνας της Αθήνας πήραν ένα χαρτί που δεν αναφέρει τίποτα για το χρόνο άφιξής τους στην Ελλάδα. Τίποτ’ απολύτως. Οι 50 της Θεσσαλονίκης, στην απόφαση απέλασης (και όχι στην απόφαση αναβολής της απέλασης), είχαν τη δυνατότητα ν’ αναφέρουν πότε ήρθαν στην Ελλάδα. Προσέξτε πώς είναι διατυπωμένο το σχετικό σημείο: «Αποφασίζουμε την επιστροφή στη χώρα του ή στη χώρα από την οποία προήλθε του υπηκόου (αναφέρει τη χώρα, το επώνυμο, το όνομα, το πατρώνυμο, το μητρώνυμο, την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης), επειδή εισήλθε στην Ελλάδα το Ετος 2003 (κατά δήλωσή του) από μη ελεγχόμενη συνοριακή διάβαση της Ελληνοτουρκικής μεθορίου, χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις (λάθρα) και χωρίς να υποστεί τον απαραίτητο αστυνομικό έλεγχο. Την 12/3/2011 διαπιστώθηκε να παραμένει στη χώρα κατά παράβαση των διατάξεων του Ν. 3907/11 και Ν. 3386/05».
Για το ελληνικό κράτος, ο συγκεκριμένος μετανάστης βρίσκεται στην Ελλάδα από τις 12.3.2011, δηλαδή από τη μέρα που πήγε να απογραφεί και να πάρει απέλαση και αναβολή της απέλασης. Το 2003 σημειώνεται ότι είναι «κατά δήλωσή του», επομένως πρέπει να αποδείξει ότι είναι αλήθεια, με τους τρόπους που προβλέπει ο νόμος (απαιτεί δημόσιο και μη αμφισβητήσιμο έγγραφο). Δικαίωμα που το είχε έτσι κι αλλιώς. Δικαίωμα που το έχουν και οι 250 της Αθήνας, ανεξάρτητα αν δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στα χαρτιά τους. Το μόνο βέβαιο είναι πως το χαρτί που πήραν δεν «λέει και πότε ήρθανε στην Ελλάδα». Αυτό είναι ένα ακόμα ψέμα του ΦΜΚ.
Το πιο χοντρό από τα ψέματα έρχεται μετά. Κατά το μέλος του ΦΜΚ, οι απεργοί πείνας πέτυχαν επίσης «το δικαίωμα στην εργασία, μία πάρα πολύ σημαντική κατάκτηση κατ’ εξαίρεση για τους 300. Γιατί οι άνθρωποι που έχουν αναβολή απέλασης δε δικαιούνται να δουλεύουνε στην Ελλάδα. Αυτό κατακτήθηκε μέσα από το μεγαλειώδη αγώνα τους»! Τι να πρωτοσχολιάσουμε; Οσοι έχουν αναβολή απέλασης ή ακόμα και προσωρινή διαταγή από Διοικητικό Δικαστήριο μέχρι να γίνει η δίκη τους δικαιούνται να εργάζονται. Ο νόμος Παπουτσή, βάσει του οποίου πήραν αναβολή απέλασης οι 300 απεργοί πείνας, επίσης προβλέπει δικαίωμα εργασίας. Δεν αποτελεί καμιά «κατάκτηση κατ’ εξαίρεση». Αυτό είναι ένα ακόμη ψέμα του ΦΜΚ, για να ‘χει κάτι να παρουσιάσει ως κατάκτηση ενός αγώνα που το ίδιο πούλησε (με τη βοήθεια και μερικών άλλων).
Ομως, το μέλος του ΦΜΚ πρέπει και να εξηγήσει γιατί αυτή η «μεγάλη κατάκτηση» δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί, γιατί οι απεργοί πείνας δεν μπορούν να εργαστούν νόμιμα. Στην προσπάθειά του αυτή αποκαλύπτει, χωρίς να το καταλαβαίνει, ότι ενεργεί σαν τσάτσος της Νταλάρα, με σύμβουλο της οποίας διατηρεί στενές σχέσεις, όπως ο ίδιος δήλωνε στη διάρκεια της απεργίας πείνας, όταν έπαιζε ρόλο… ταχυδρόμου, μεταφέροντας τις κυβερνητικές προτάσεις. Το δικαίωμα στην εργασία, λέει, «μπέρδεψε τα πράγματα», γιατί «δεν υπήρχε το νομικό εργαλείο εκείνο που θα τους έδινε αυτό το δικαίωμα γρήγορα». Και συνεχίζει γλείφοντας τη Νταλάρα: «Από το υπουργείο, το κυρίως υπουργείο που είναι υπεύθυνο γι’ αυτό, το υπουργείο Εργασίας δόθηκαν προς τα άλλα δύο συναρμόδια υπουργεία –διότι τρεις θα υπογράψουν: είναι το Εσωτερικών, το Εργασίας και το Προστασίας του Πολίτη– τρεις λύσεις προς τα άλλα δύο υπουργεία: τροποποίηση ενός νόμου, προεδρικό διάταγμα ή υπουργική απόφαση. Τελικά επιλέχθηκε –γιατί έχουμε μια επαφή εν πάση περιπτώσει– από την κυβέρνηση το προεδρικό διάταγμα. Το οποίο ήδη έχει ήδη συνταχθεί και βρίσκεται πλέον στο τελευταίο στάδιο για να συνυπογραφεί».
Σε ποιον πουλάτε αυτά τα παραμύθια; Από τις υποτιθέμενες τρεις λύσεις, η μία, η έκδοση ΚΥΑ, αποκλείεται, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει καμιά εξουσιοδοτική διάταξη στο σχετικό νόμο. Δεν ξέρουμε αν όντως ο Χατζησάββας είναι ντιπ άσχετος ή αν το παίζει έτσι, πάντως δεν χρειάζεται να είσαι συνταγματολόγος για να ξέρεις ότι υπουργική απόφαση δεν βγαίνει αν αυτή η δυνατότητα δεν προβλέπεται από το νόμο. Και η λύση της τροποποίησης του νόμου είναι παραμύθι. Γιατί να τροποποιήσει το νόμο η κυβέρνηση, όταν αυτός προβλέπει ρητά την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος που θα καθορίζει τα της δυνατότητας εργασίας, με σημαντικούς περιορισμούς; Ο νόμος θα άλλαζε μόνο αν η κυβέρνηση αναγκαζόταν να δεσμευτεί πως το δικαίωμα εργασίας θα δινόταν χωρίς περιορισμούς ως προς το είδος της εργασίας και τον τόπο άσκησής της. Κανείς, όμως, δεν την στρίμωξε ως προς αυτό. Κανείς τους δεν είπε στους απεργούς πείνας, ότι ο νόμος Παπουτσή αναφέρει πως το δικαίωμα εργασίας θα είναι περιορισμένο. Γιατί στόχος τους δεν ήταν να διεκδικηθούν κάποια επιμέρους, έστω, δικαιώματα, αλλά να κάμψουν τους απεργούς πείνας για να σταματήσουν τον αγώνα τους. Και βέβαια, το ΦΜΚ, που «έχει μια επαφή εν πάση περιπτώσει» με τη Νταλάρα (γιατί ντρέπονται να πουν ότι την έχουν μέσω ενός συμβούλου της;), αφήνει εντελώς στο απυρόβλητο τις επανειλημμένες δηλώσεις της Νταλάρα, ότι το δικαίωμα εργασίας θα δοθεί με αυστηρούς όρους, ότι δηλαδή θα είναι ένα κουτσουρεμένο δικαίωμα.
Η κυβέρνηση από την αρχή, από τη διαπραγμάτευση ακόμη με τους απεργούς πείνας, είχε δηλώσει ότι θα εκδώσει το ΠΔ που προβλέπει ο νόμος Παπουτσή για το δικαίωμα εργασίας. Τα περί τριών λύσεων είναι το παραμυθάκι που σερβίρει ο σύμβουλος της Νταλάρα και πλασάρει, σαν άθλιος πλασιέ, ο Χατζησάββας. Σε ό,τι αφορά το ΠΔ, για το οποίο μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα το ρεπορτάζ μας έλεγε ότι βρίσκεται ακόμη σε επίπεδο ιδεών, από σύμβουλο της Νταλάρα πήραμε την απάντηση ότι έχει υπογραφεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας και έχει σταλεί στα συναρμόδια υπουργεία. Την αλήθεια της πληροφορίας φυσικά δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, σημειώνουμε όμως ότι ήδη διανύουμε τον τρίτο μήνα από τη λήξη της απεργίας πείνας και έτσι όπως πάνε τα πράγματα μάλλον θα χαθεί όλο το εξάμηνο χωρίς άδεια εργασίας για τους πρώην απεργούς πείνας.
Τέλος, ο Χατζησάββας δεν παραλείπει να πανηγυρίσει και πάλι για την άδεια ταξιδιού. Πέρα από το γεγονός ότι οι πρώην απεργοί πείνας πήραν ένα δικαίωμα πολύ περιορισμένο (ένα μόνο ταξίδι, ενώ όσοι έχουν αναβολή απέλασης έχουν δικαίωμα για απεριόριστα ταξίδια), θα περίμενε κανείς να πει δυο λόγια για την πρωτοφανή ταλαιπωρία που υφίστανται όσοι ταξιδεύουν. Είναι αναγκασμένοι να πάνε στο ελληνικό προξενείο και να υποβάλλουν αίτηση για βίζα (που ισχύει μόνο για την Ελλάδα). Να ταξιδέψουν, δηλαδή, εκατοντάδες χιλιόμετρα, να πληρώσουν εισιτήρια και ξενοδοχεία, να ζήσουν με την αγωνία μη τυχόν το αίτημά τους δεν γίνει δεκτό και στο τέλος να σκάσουν και 60 ευρώ για τη βίζα. Η κυβέρνηση, απολύτως συνειδητά επέλεξε να τους ταλαιπωρήσει και στη διάρκεια του ταξιδιού στις πατρίδες τους, αλλά οι «μεταναστοπατέρες» σφυρίζουν αδιάφορα.
ΥΓ1: Δεν ξέρουμε αν τους παγίδεψε το ΦΜΚ, όμως και οι υπόλοιποι της ομάδας των «προθύμων» φρόντισαν να στοχοποιήσουν τον Παπουτσή ως αποκλειστικό υπαίτιο για τη μη υλοποίηση. Χωρίς καμιά προηγούμενη ζύμωση, την παραμονή της κινητοποίησης των πρώην απεργών πείνας, που ήταν στις 5 Μάη, ανακοίνωσαν ότι θα κάνουν συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Προ Πο, το μεσημέρι της επόμενης μέρας. Μαζεύτηκαν λίγες δεκάδες άνθρωποι και μια αντιπροσωπεία ζήτησε να δει τον Παπουτσή, ο οποίος φυσικά δεν τους δέχτηκε. Τους δέχτηκε ο γενικός γραμματέας που τους απάντησε ότι θα διαβιβάσει τα αιτήματά τους στον υπουργό, διότι ο ίδιος είναι αναρμόδιος! Δεν αξιώθηκαν να βγάλουν ούτε μια ανακοίνωση για όλ’ αυτά! Τόση σημασία έδωσαν οι ίδιοι στον «αγώνα» τους. Το έκαναν απλά για να υπάρχει μια αντισυγκέντρωση σ’ αυτή των πρώην απεργών πείνας.
ΥΓ2: Το ίδιο ισχύει και για το ΦΜΚ, που έκανε τη δική του αντισυγκέντρωση στα Χανιά, με καλύτερες προϋποθέσεις απ’ αυτή της Αθήνας. Θυμήθηκε να γράψει κάτι μια εβδομάδα μετά. Θυμήθηκε να γράψει κάτι μόνο και μόνο για να βρίσει και να προβοκάρει τους πρώην απεργούς πείνας των Χανίων: «Τα γεγονότα της προηγούμενης μέρας φυσικά δεν θα μπορούσαν να επαναληφθούν και τα φασιστοειδή που άρπαξαν την ευκαιρία που τους πρόσφερε το ψεύτικο, διασπαστικό και προβοκατόρικο κάλεσμα μιας θλιβερής γκρούπας “αλληλέγγυων”, κρύφτηκαν –και πάντα θα κρύβονται– μπροστά στη συλλογική παρουσία ενός υποκειμένου που μας μαθαίνει οργάνωση, αγώνα, αξιοπρέπεια»! Με την ίδια λογική που η κάθε είδους ψευτοαριστερά κατηγορεί τις μαχητικές ενέργειες ότι δίνουν λαβή στην καταστολή, το ΦΜΚ κατηγορεί τους μετανάστες ότι έδωσαν ευκαιρία στους φασίστες! Εδώ πια δεν έχουμε πολιτική αλητεία. Εδώ έχουμε μεθόδους πολιτικής μαφίας, η οποία προσπαθεί με όλα τα μέσα να απομονώσει και να χτυπήσει όσους δεν αποδέχονται την «προστασία» της.
